ย้อนกลับมารอบนี้ ไม่ขอเป็นผู้กล้า (Rewrite)

เมื่อคืนแม่ของลอตโต้ทำงานจนดึกดื่น เธอจึงหลับลึกยันเช้า ลอตโต้แต่งตัวง่ายๆ ก่อนจะออกจากบ้านไปทันที ซึ่งเป็นจังหวะที่พ่อของเขาเดินทางกลับมาบ้าน พ่อของลอตโต้เป็นชายร่างกายกำยำ หากแต่หน้านั้นดำคร่ำเครียดเนื่องจากทำงานหนัก และรอบนี้เนื้อตัวของเขามอมแมมไปด้วยถ่านหินสีดำ

“ดีครับพ่อ” ลอตโต้กล่าว “งานเหมืองถ่านหินเหมือนเดิมสินะครับ”

“ใช่แล้วล่ะ” พ่อของลอตโต้กล่าวพลางยิ้มแย้ม ถึงแม้เขาจะเหน็ดเหนื่อย “และนี่ลูกจะไปไหน”

“ผมสอบติดโรงเรียนเวทมนตร์แอสตรัลแล้วครับ” ลอตโต้กล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง ทำเอาพ่อของเขาตาลุกวาว “บ้านเราจะมีจอมเวทแล้วนะพ่อ”

พ่อของลอตโต้หัวเราะลั่นทันที ทำเอาบ้านข้างๆออกมามอง ก่อนที่เขาจะตบบ่าลอตโต้

“ยินดีด้วย ขอให้แกโชคดี ส่วนพ่อขอตัวไปพักก่อนละ เพราะเย็นนี้มีงานต่อเนื่อง”

ลอตโต้พยักหน้ารับอย่างดีใจ ก่อนที่เขาจะรีบไปรวมกับกลุ่มของแลนซ์ตามที่นัดเอาไว้ทันที เขารีบวิ่งไปจนถึงสมาคมจอมเวท และเขาก็พบว่าเด็กรุ่นเดียวกับกลุ่มของแลนซ์จำนวนมากมารอบริเวณนี้ บ่งบอกว่านักเรียนของโรงเรียนแอสตรัลใช้ที่นี่เป็นที่นัดพบเช่นกัน

ลอตโต้เอามือกุมท้องตัวเองเพื่อทนหิวเอาไว้ เพราะรอบบริเวณนี้ไม่มีอาหารในราคาชาวบ้านขายเลย มีแต่ร้านอาหารแพงๆซึ่งต้องใช้เงินหลักเหรียญทองแดงขึ้นไป และตัวเขาซึ่งมาจากครอบครัวยากจนคงไม่กินอาหารหลักร้อยเหรียญหินแน่ๆ

จนกระทั่งลอตโต้ได้กลิ่นหอมๆของเผือกปิ้งมาแต่ไกล ยายแก่ๆในย่านชุมชนสลัมเลคบราวน์ที่เขาคุ้นหน้า กำลังหาบเร่เผือกปิ้งอยู่

ลอตโต้โบกมือเรียกยายคนนั้นทันที ก่อนจะเดินไปดูเผือกปิ้งในกระเช้าสาน ยายแก่คนนี้มีผิวเหลือง บ่งบอกว่าเธอนั้นมาจากทวีปหมิง และคงตกอับจนต้องมาอยู่ย่านสลัมเลคบราวน์ แบบที่ลอตโต้อยู่

“ขายยังไงครับป้า”

“เผือกปิ้งลูกละสิบเหรียญหินจ้าพ่อหนุ่ม ลูกเล็กหน่อยลดลงมาเหลือเจ็ดเหรียญหิน”

ลอตโต้ยิ้มอย่างอารมณ์ดี พลางเลือกเผือกลูกที่เขาคิดว่าใหญ่ที่สุด เมื่อลอตโต้เริ่มทำการซื้อ กลุ่มนักเรียนหน้าสมาคมจอมเวทจึงเริ่มสนใจ และมามุงดูบ้าง ทำเอาป้ายิ้มแก้มปริเพราะคิดว่าวันนี้คงขายดีแน่ๆ

ในขณะที่ลอตโต้กำลังกินเผือกอย่างเอร็ดอร่อย จู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะจากคนกลุ่มหนึ่ง เมื่อลอตโต้มองดูก็พบกับพวกเด็กที่การแต่งกายดีกว่าคนอื่นกำลังหัวเราะเขา รวมถึงเด็กที่สนใจซื้อเผือกปิ้ง

“ท่านลอร์ดแกริสัน ดูไอ้พวกไพร่แย่งซื้อของราคาถูกสิ...ไม่ไหวเลยน้า เห็นของถูกๆเข้าหน่อยวิ่งยื้อแย่งกันตายอดตายอยาก”

เด็กบางคนเกิดความละอาย จึงทิ้งหัวเผือกทันที บางคนวางคืนที่เดิม ทำเอาแม่ค้าหน้าเสีย

“เผือกก็คืออาหารชนิดหนึ่ง กินแล้วมันผิดตรงไหน” ลอตโต้กล่าว “พวกแกนั่นแหละ ไม่รู้หรือไงว่าเผือกปิ้งน่ะอร่อยจะตาย”

“ขอโทษทีว่ะ” เด็กหัวแดงที่กลุ่มเพื่อนเรียกว่าลอร์ดแกริสันกล่าว เขาคือเฮนรี่ ที่ประลองกับริชาร์ดในรอบคัดเลือกนั่นเอง “พอดีชนชั้นขุนนางอย่างข้าไม่เคยกินของต่ำๆอย่างที่พวกแกกิน และอดขำไม่ได้ที่พวกแกทุกคนซึ่งจะเป็นว่าที่นักเรียนของโรงเรียนเวทชั้นนำ มาทำตัวน่าสมเพชแบบนี้”

“ดีไม่ดียัยแก่ที่มาขายของต่ำๆ อาจมาจากชนชั้นต่ำก็ได้นะ”

ผู้กล่าวคือเด็กผมน้ำตาลใบหน้ากวนๆ ดวงตาสีน้ำตาลเช่นเดียวกับเส้นผม ซึ่งอยู่ด้านหลังลอร์ดแกริสันเป็นคนกล่าวเสริม ก่อนที่กลุ่มของแกริสันจำนวนห้าคนจะหัวเราะลั่น

“เออ น่าสนว่ะ ความคิดแก” แกริสันกล่าวพลางฉีกยิ้ม “เฮ้ยคีปเปอร์ ไปค้นตัวยัยแก่หน่อยสิ ว่ามันป้ายฐานะอะไร และถ้าใครเสนอหน้าช่วยยัยแก่ฉันจะถือว่าเป็นศัตรูกับบารอนแห่งตระกูลแกริสันทันที”

แกริสันสั่งเด็กหนุ่มผมน้ำตาลที่ชื่อว่าคีปเปอร์ นักเรียนที่อยู่รอบๆถอยหลังหนีเพราะไม่อยากมีปัญหากับลูกขุนนาง ยกเว้นลอตโต้ ที่ยืนบังร้านของยายแก่

“ขอโทษนะป้า ผมดันทำป้าเดือดร้อน” ลอตโต้กล่าวพลางบังป้าร้านหาบเร่เอาไว้ ป้านั้นได้แต่ก้มหน้านิ่งยอมรับชะตากรรม มันเป็นสิ่งที่เธอโดนมาทั้งชีวิต...การโดนดูถูกเหยียดหยาม

“เฮ้ย หลีกไป” คีปเปอร์กล่าวขู่ลอตโต้ พลางเงยหน้ามองเขาอย่างท้าทาย ด้วยความที่ลอตโต้อายุมากกว่าเด็กปีหนึ่งทุกคน เขาจึงไม่กลัวเด็กอายุน้อยพวกนี้

ทั้งสองยืนจ้องหน้ากัน ฝ่ายลอตโต้ใช้เวทเสริมพลังที่มือสองข้างแล้วกำหมัดแน่น ในขณะที่คีปเปอร์ยื่นมือไปข้างหน้าแล้วร่างวงเวทเตรียมใช้งาน

สักพักมีเสียงเป่านกหวีด ก่อนที่จอมเวทในชุดคลุมสีดำจำนวนสามคนจากสมาคมจอมเวทจะออกมา ทำเอานักเรียนทุกคนแยกย้ายทันที พวกกลุ่มของแกริสันก็เช่นกัน

“เจอกันที่โรงเรียนฉันไม่เอาแกไว้แน่” แกริสันชี้หน้าลอตโต้ทิ้งท้ายก่อนที่จะไป คีปเปอร์เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็วิ่งตามนายของตน

จังหวะนี้กลุ่มของแลนซ์มาพอดี แลนซ์นั้นดูแปลกใจที่เด็กๆทำท่าแตกตื่น แต่ทว่าเขาไม่สนใจ เขาเดินไปหาลอตโต้ทันที และเมื่อลอตโต้เห็นลูกพี่ของตัวเเอง สีหน้าเขาก็ค่อยเบิกบานขึ้นมาหน่อย

“ว่าไง รอนานมั้ย” แลนซ์กล่าวพลางมองไปรอบๆ เหล่าจอมเวททั้งสามคนในชุดคลุมสีดำเมื่อเห็นว่าสถาณการณ์กลับสู่สภาวะปกติแล้ว พวกเขาก็แยกย้าย

“ไม่นานครับลูกพี่” ลอตโต้กล่าว “พอดีผมไม่ได้ทานมื้อเช้ามา เลยจะซื้อเผือกรองท้องน่ะ”

“เอานี่สิ”ริชาร์ดกล่าวก่อนจะยื่นกล่องข้าวที่ทำจากไม้ให้ “โดโรธีมาหาพวกเราที่บ้าน เลยทานข้าวพร้อมกันหมด เหลือแต่นายที่ยังไม่ได้ชิมข้าวฝีมือแม่ฉัน”

ลอตโต้รับข้าวจากมือของริชาร์ด ก่อนที่เขาจะแกะแล้วหยิบช้อนในนั้นตักกินทันที เขากินไปพลางน้ำตาไหลไป ดูเหมือนว่าเขาจะซาบซึ้งใจกับน้ำใจของเพื่อนกลุ่มนี้

หลังจากนั้นกลุ่มของแลนซ์ก็ช่วยอุดหนุนเผือกคนละลูกสองลูก ก่อนที่พวกเขาทุกคนจะตรงไปยังโรงเรียนแอสตรัล เพื่อสอบภาคทฤษฏี โดยระหว่างรอเข้าห้องสอบกลุ่มของแลนซ์ได้ช่วยกันติวและทบทวนทฤษฏีเวทที่คาดว่าน่าจะออก ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปตามห้องสอบที่มีชื่อของตัวเอง โดยแลนซ์ แอนนา และโดโรธีสอบห้องเดียวกัน ในขณะที่ริชาร์ดกับลอตโต้ต้องไปสอบที่ชั้นอื่น

ลอตโต้เจอกับกลุ่มของเฮนรี่อีกครั้งเมื่อใกล้เข้าห้องสอบ เฮนรี่ทำท่ายิ้มเยาะลอตโต้ พลางเข้ามาคล้ายจะหาเรื่อง แต่แล้วเขาต้องชะงัก เพื่อพบว่าริชาร์ดอยู่ด้วย

“ไง ไอ้ขี้โกง” ริชาร์ดเอ่ยทักเฮนรี่ทันทีที่เห็นหน้า “รู้สึกภูมิใจมั้ย ที่วิ่งหนีหางจุกตูดเรื่อยๆจนได้เข้าเรียนน่ะพวก”

คำพูดของริชาร์ดทำเอาคนโดยรอบมองด้วยความสนใจ เฮนรี่กัดฟันแน่นก่อนจะรีบเข้าห้องสอบไปก่อน แต่แล้วเขาต้องชะงักอีกครั้ง เมื่อริชาร์ดสอบห้องเดียวกับเขา แถมยังนั่งข้างๆกัน

“นี่แกจะตามจองล้างจองผลาญฉันไปถึงไหน” เฮนรี่กล่าวพลางกัดฟันแน่น ริชาร์ดทำเพียงไหวใหล่ ก่อนจะเริ่มเขียนชื่อของตนลงในกระดาษคำตอบล่วงหน้า เพื่อรอข้อสอบ

ข้อสอบร้อยข้อซึ่งให้เวลาสองชั่วโมงนั้นถามเกี่ยวกับทฤษฏีเวทมนตร์ล้วนๆ ส่วนใหญ่เป็นคำถามที่ผู้ฝึกเวทแบบจริงจังย่อมต้องรู้อยู่แล้ว ตั้งแต่เรื่องง่ายๆอย่างธาตุของเวทมนตร์ ไปจนถึงรูปแบบของเวทมนตร์และหลักการของการโคจรประสานเวท รวมทั้งเรื่องของมอนสเตอร์และหายนะสีดำ 

        ริชาร์ดยิ้มกริ่มก่อนจะกาคำตอบลงไปอย่างมั่นใจ เขาแอบเหลือบมองเฮนรี่ด้วยว่าอีกฝ่ายนั้นรู้เรื่องเกี่ยวกับเวทมนตร์แค่ไหน

เขาพบว่าเฮนรี่นั้นกาข้อสอบอย่างไม่ใส่ใจ พลางยิ้มและหัวเราะคนเดียว เขาใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีในการกาข้อสอบหนึ่งร้อยข้อ ก่อนจะยกมือขึ้นและส่งกระดาษให้ผู้คุมสอบ แน่นอนว่าหนังสือคำถามข้อสอบเฮนรี่ไม่ได้เปิดอ่านแม้แต่หน้าเดียว

“มันไม่ได้โง่ แต่การสอบคัดเลือกคราวนี้มีอะไรแปลกๆ” ริชาร์ดกล่าวกับตัวเอง พลางมองเฮนรี่ซึ่งชำเลืองตามองยิ้มเยาะเขา ก่อนจะออกไป และไม่นานนัก เด็กนักเรียนที่คาดว่าน่าจะเป็นบุตรขุนนางก็ทยอยออกจากห้องสอบด้วยความเร็วในการทำข้อสอบที่เกินคาด ราวกับว่ามันไม่สำคัญต่อพวกเขาเลย

ริชาร์ดใช้เวลาชั่วโมงครึ่ง เพื่ออ่านทวนคำตอบจนมั่นใจ ก่อนจะส่งคำตอบแล้วเดินออกมา ข้างนอกนั้นมีแลนซ์ แอนนา และโดโรธีรออยู่แล้ว ส่วนลอตโต้ยังคงอยู่ในห้องสอบ

“นายเจออะไรแปลกๆบ้างมั้ย” แลนซ์เอ่ยถามริชาร์ด “ห้องฉันมีพวกกามั่วแล้วออกมาเยอะเลย”

“ทางผมก็เหมือนกัน” ริชาร์ดกล่าว “เหมือนไอ้พวกที่ออกไปจะเป็นลูกขุนนางนะครับ”

“คิดเหมือนฉันเลย” แลนซ์กล่าว “บางทีการสอบนี้อาจไม่มีความหมายก็ได้ เพราะมันถูกกำหนดมาแล้ว ว่าใครหรือชนชั้นใด จะได้อยู่ห้องไหนน่ะสิ”

ลอตโต้ที่ออกมาเป็นคนสุดท้ายก้มหัวให้ทุกคน เพราะเขาพยายามอย่างมากจึงนั่งทวนข้อสอบที่กาไปจนหมดเวลาพอดี

……………………...

หนึ่งวันให้หลังจากการสอบภาคทฤษฏี ก็มีจดหมายจากโรงเรียนเวทมนตร์แอสตรัลถึงนักเรียนทุกคนเพื่อรายงานผลการสอบและห้องที่จะได้อยู่ 

        กลุ่มของแลนซ์ทุกคนนัดเจอกันที่บ้านของโดโรธี ทุกคนยื่นซองจดหมายออกมาพร้อมๆกัน ก่อนจะค่อยๆแกะมันออกมาด้วยความตื่นเต้น แต่ทว่าพวกเขาตื่นเต้นได้ไม่นาน เพราะผลประกาศนั้นทำเอาพวกเขาแทบลมจับ

        “อะไรวะ มันใช่หรือ” ริชาร์ดกล่าวถอนใจ ก่อนจะเผยจดหมายของตัวเองให้ดู “จากร้อยคะแนนฉันทำถูกแค่สิบแปดคะแนน ดังนั้นจะถูกส่งไปอยู่ห้องดี เพื่อปรับพื้นฐานตั้งแต่ต้น”

        “ฉันก็เหมือนกัน” โดโรธีกล่าวทั้งน้ำตา “สี่สิบคะแนน ห้องซี ฉันไม่มีทางทำข้อสอบได้แค่สี่สิบคะแนนแน่ๆค่ะ”

        “ผมก็ห้องดี เจ็ดคะแนน” ลอตโต้กล่าว “ผมมั่นใจว่าคะแนนสอบผมเกินหกสิบแน่ๆ มันเพราะอะไรกันนะ”

        ทั้งสามคนหันมามองแลนซ์กับแอนนาทันที แลนซ์และแอนนาแสดงผลสอบของตัวเองให้ดู แลนซ์ได้เจ็ดสิบคะแนน ถูกส่งไปห้องบี ในขณะที่แอนนาได้ร้อยคะแนนเต็ม ถูกส่งไปอยู่ห้องเอ

        “ฉันว่ากระดาษคำตอบโดนสลับและเปลี่ยนขื่อใหม่” แลนซ์กล่าว “เพราะฉันรู้ว่าตัวเองได้มากกว่าเจ็ดสิบคะแนนแน่ๆ นึกข้อที่ทำผิดไม่ออกเลยล่ะ”

        “ส่วนฉันไม่โดนสลับ” แอนนากล่าวก่อนจะเงยหน้ามองทุกคน “เพราะผู้มีอำนาจในโรงเรียนนี้บางคน รู้ฐานะที่แท้จริงของฉันยังไงล่ะ จึงให้ฉันไปอยู่ห้องเอ”