ตอนที่20 จัดไปเล็บอสูรสีทองของข้า
เขาเป็ชายหนุ่มที่มีความอดทนเป็เลิศ สามารถผ่านวิกฤตมรสุมเลื่อนระดับกายอสูรขั้นที่สามถึงขั้นที่ห้าในรวดเดียว แทบจะไม่เคยได้ยินอสูรตนใดในเขตดินแดนวารีน้ำจืดสามารถกระทำได้มาก่อน ทั้งๆ ที่นายน้อยเป็ผู้ที่มีจิตใจดีงามหาได้ยากยิ่งในหมู่เหล่าอสูรเพียงแต่กินเนื้อสดเขายังไม่ยอมทำ
เป็เธอเองที่เร่งเร้าให้เขากินเนื้อที่ทรงพลัง ก่อนเวลาอันควรหนิงหนิงไม่อาจรู้ได้เลยว่า เขาต้องเ็ปในการผ่านมรสุมวิกฤตเลื่อนลำดับครั้งนี้แค่ไหน
มันคงเ็ปมากจนทำให้ตัวของชายหนุ่มสั่นเทา กัดฟันกรอดๆ กล้ามเนื้อและเส้นเืของเขาปูดโปนขยายพองเข้าพองออกดุจดั่งอึ่งอ่างตัวหนึ่งที่ถูกรบกวน
ิัใต้เกล็ดสีเขียวของเขามีเืเริ่มไหลซึมออกมา หนิงหนิงรู้ได้ทันทีว่าเขาเข้าสู่วิกฤตความตายร่างพร้อมะเิได้ตลอดเวลา
"นายน้อยท่านทนให้ได้นะเ้าคะหนิงหนิงเป็ห่วงท่าน.."
เสียงหญิงสาวพูดอย่างแ่เบา ให้กำลังใจเขาที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้
หนิงหนิงไม่อยากเร่งเร้าเขาให้กัดฟันอดทนต่อไป แต่รู้สึกปวดร้าวและห่วงใย อยากให้นายน้อยมีชีวิตผ่านไปได้
ถ้าเธอสามารถเรียกเวลากลับคืนมาได้หญิงสาว คงจะไม่รบเร้าให้เขากินเนื้อเทพชิ้นนั้นเข้าไปแน่นอน
ในหัวสมองกริชเพชรมีดาวขึ้นเต็มระยิบระยับ ตาพร่ามัวไปหมดเขาขบกรามแน่น เนื้อตัวบิดเบี้ยวมันแสนที่จะทรมานหัวใจ เหมือนโดนมือขยำบีบอย่างรุนแรง อัดดุจดั่งสายน้ำที่มันโหมกระโชกเข้ารูเล็กๆ ที่ไหลเวียนไปในเส้นเื เหมือนร่างกายของเขาจะรับมันไม่ไหว พร้อมที่จะะเิได้ตลอดเวลา
ปัง! ผลัวะ!
ควับ!
"ว้ายยยยย.! ..."
เสียงร้องด้วยความใของหนิงหนิงอย่างเ็ป ทำให้ชายหนุ่มตื่นขึ้นจากภวังค์ความทรมานตาที่ฝ้าฟาง ด้วยแสงดาวระยิบระยับ เริ่มกระจ่างแจ่มใสขึ้นเรื่อยๆ เขามีความรู้สึกว่าร่างกายเหมือนตกจากที่สูง ลำตัวของนางงูอสูรภูตสาว คลายจากการโอบรัด จึงเป็เหตุให้ตัวของกริชเพชร ร่วงหล่นลงสู่พื้นมหาสมุทรเบื้องล่าง
"อ๊าสสสสสสสส~~~~.."
"ไม่..นายน้อยระวัง.." เสียงของหนิงหนิงร้องดิ้นอย่างทุรนทุราย เมื่อเห็นกริชเพชรหลุดจากการโอบรัดของนางร่วงลงสู่พื้นใต้ท้องทะเล เพราะหญิงสาวถูกหนวดขนาดใหญ่ของอสูรคราเคน ใช้ปลายตวัดฟาดอย่างแรง พร้อมกับขมวดรัดตัวเธอพลังิญญาภูตอสูรสาวลดลง
ร่างิญญาของนางดิ้นทุรนทุรายด้วยกำลังกายอสูรที่แข็งแกร่งใหญ่โต โดยธรรมชาติของอสูรคราเคนมันบีบรัดร่างของเธอ บอลดวงจิตแก่นแท้ิญญาของนางแทบจะะเิ
เมื่อหญิงสาวเหลือบตามองร่างของนายน้อย ดำดิ่งสู่ก้นมหาสมุทร อสูรคราเคนบางตัวกำลังพุ่งตรงเข้าไปหาเขา
ควับ!!
วาบๆ ๆ!! วูบ!
ตูม! ฉึก!
หนิงหนิงรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายปล่อยคาถา พลังกงจักรน้ำสังหารลูกใหญ่ออกจากปากของนาง พุ่งตรงเข้าตัดหนวดตัวนั้นขาดกระเด็นไปสองเส้นทันที มันเป็พลังที่รุนแรงหญิงสาวปล่อยออกไปแบบสุดชีวิต เท่าที่นางจะทำได้มันได้ผล
คลึนๆ ๆ!!
คราเคนตัวนั้นดิ้นเร่าๆ ตีน้ำม้วนตัวกลับมาหาภูตงูอสูร ด้วยความโกรธแค้นตวัดหนวดที่เหลือของมันฟาดใส่ร่างิญญาของนางอย่างรุนแรง
ผลัวะๆ ๆ!!
"อ้ากๆ ..อ้ากกกก~....."
ร่างกายของหญิงสาวไม่อาจจะทนทานแรงโจมตีทั้งบีบรัดและกระหน่ำฟาด จนกายดวงจิตแก่นแท้ของภูติอสูรหนิงหนิงพร้อมจะแตกสลายได้ตลอดเวลา
ร่างกายกริชเพชรกำลังเข้าสู่มรสุมวิกฤตเลื่อนกายอสูรระดับเจ็ดช้าๆ อย่างทรมาน
"อ้ารรรซ์..อ้ากกกกก~~~~..."
หูของเขาได้ยินเสียงร้องโหยหวนอันแสนเ็ปของภูตสาวที่ เรียกตัวเองเป็บ่าวรับใช้
แต่ที่จริงแล้วชายหนุ่มไม่เคยคิดว่านางเป็คนใช้ หนิงหนิงเหมือนผู้ช่วยชีวิตเขามากกว่า และนางก็เหมือนครูที่คอยสั่งสอนดูแล กริชเพชรตลอดเวลาที่เกิดในโลกอสูรใบนี้
แฮกๆ ๆ!!
จิตใจที่อดทนกับความเ็ปของเขาพร้อมจะหลุดขาดผึง แต่กลับมีความแจ่มใสขึ้นเรื่อยๆ เพราะความห่วงใยในตัวภูตสาว
ถ้ากริชเพชรไม่สามารถผ่านวิกฤตเลื่อนระดับกายอสูรขั้นเจ็ดได้โดยเร็ว แล้วปลดปล่อยเกล็ดอาวุธอสูรขั้นเทพออกมาช่วยในเวลานี้ มันคงจะสายเกินไป และคงทำให้เขาเสียใจไปตลอดชีวิต
'เราต้องอดทนให้ได้ความเ็ปโหมกระหน่ำเข้ามาเถอะ..อ้ารรรรซ์..ผ่านไปเร็วๆ ข้าต้องไปช่วยนาง...'
กริชเพชรร่ำร้องอยู่ในใจดวงจิตแก่นแท้ของเขา ส่องประกายสีทองวาบๆ ส่งพลังเข้าสู่ภวังค์ดวงแก้วสีเขียวโหมกระหน่ำหนักยิ่งกว่าเก่า
แต่มันไม่อาจทำร้ายจิตใจที่เข้มแข็งของกริชเพชรได้อีกต่อไป เขาห่วงใยภูตสาวหนิงหนิงจนไม่สนใจร่างกายที่จะะเิ
ชายหนุ่มเกร็งตัวรวมจิตตั้งสมาธิเพ่งดูไปที่บอลสีเขียว เร่งเร้าให้พลังสีทองในดวงจิตแก่นแท้ของเขาส่งผ่านเข้าไปให้มันเต็ม เพิ่มความเข้มข้นมากขึ้นกว่าเก่าให้เร็วที่สุด
หึ!!
วูบๆ ๆ!!
สุดท้ายชั่วสามอึดใจพลังสีทองก็ไหลลงสู่วังวนสีเขียว เกิดเป็พลังสีทองคาดวางขึ้นบนเงากริชเพชร
ที่อยู่ในนั้น
เกล็ดของเขาทั้งลำตัวเป็สีเหลืองอร่ามดุจทองคำ ส่องประกายวาบๆ อยู่ตลอดเวลา กริชเพชรเลื่อนระดับกายอสูรถึงขั้นเจ็ดแล้วเมื่อแสงสีทองหยุดกะพริบ ร่างกายสีเขียวเข้มของชายหนุ่มก็เปลี่ยนเป็กายอสูรที่องอาจเต็มวัย เล็บบนนิ้วชี้ของกริชเพชรเท่านั้น ที่ยังคงเป็สีทองทั้งอันไม่เปลี่ยนแปลง หรือคาดด้วยเส้นสีทองเหมือนเก่า มันบ่งบอกระดับการพัฒนา ที่สู่ขั้นสูงสุดของกายอสูรระดับเจ็ด
วาบๆ!!
กริชเพชรไม่มีเวลาคิดอะไรอีกต่อไป เขาว่ายน้ำพุ่งปราดขึ้นจากพื้นมหาสมุทรดุจลูกะุที่ยิงออกจากกระบอกปืนใหญ่ แหวกน้ำขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ฉับ!!
อ๊ากกกกก~.....
เล็บสีทองของเขาขยายใหญ่ขึ้นเป็เงาพลัง ยาวใหญ่กว่าร้อยฟุตเมื่อพุ่งเข้าหาคราเคน ที่กำลังโบยตีหนิงหนิงอยู่ กริชเพชรก็ตวัดเงาปลายเล็บสีทองกรีดผ่าคราเคนตัวนั้น
ั้แ่หัวกลมๆ ของมันยาวเป็เส้นตรง ลงมาจนสุดปลายหนวดด้านล่าง เหมือนลูกมะพร้าวแบะออกจากกันสิ้นใจตายทันที
คลึนนนน!!
โครม!
"โอ้โห!! ..ช่างร้ายกาจ..ฉึกเดียวตายสมกลับเป็กายอสูรระดับเจ็ดจริงๆ จัดไปเล็บอสูรสีทองของข้า.."
เสียงครืนจากปากของคราเคนผู้เคราะห์ร้าย มันถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวจากเล็บสีทองของกริชเพชร ร่างกายทั้งสองซีกของมันร่วงหล่นสู่ก้นทะเลอย่างรวดเร็ว
ดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งของเขาส่องแสงประกาย ดูดเอาดวงจิตแก่นแท้ของอสูรคราเคนตัวนั้นเข้ามาในร่างกายของชายหนุ่ม
พลังของมันถูกดูดเข้าไปในดวงจิตแก่นแท้สีรุ้ง เกิดการกระเพื่อมเป็สีเขียวหนึ่งครั้ง ด้วยบอลดวงจิตอสูรคราเคนเป็อสูรพันธุ์วารีมันจึงให้พลังน้ำแก่เขา
วูบๆ ๆ!!
พละกำลังของชายหนุ่มพุ่งปรี๊ดขึ้นมาสู่ร่างกายเขาอย่างรวดเร็ว เหมือนกับว่าจิตใจกับดวงจิตแก่นแท้ของชายหนุ่ม สอดคล้องประสานกันอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
พลังที่อยู่ในบอลดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งของกริชเพชร ส่งไปที่ปลายเล็บสีทองส่องประกายวาววับ เขาไม่คิดอะไรอีกต่อไป
ฉับ!!
ตวัดพลังปลายเล็บที่ยาวใหญ่กว่า ร้อยฟุต ฟาดตัดหนวดของคราเคนที่จับหนิงหนิงไว้ขาดสะบั้น ออกอย่างรวดเร็ว จนอสูรคราเคนที่เป็หัวหน้าจอมบงการไม่ทันตั้งตัว
ร้องคำรามด้วยความเดือดดาล
กรอด!!
"บังอาจ..เ้ากล้า...." เสียงของมันกระจายไปทั่วท้องทะเล อสูรคราเคนลูกสมุน ที่เป็พาหนะของมันหมุนคว้างด้วยความเ็ป ม้วนตัวว่ายน้ำด้วยความใกับเหตุการณ์สุดวิสัยที่เกิดขึ้น จากอสูรวารีน้ำจืดตัวที่อยู่ตรงหน้ามัน
เป็เื่เหลือเชื่อ สำหรับเหล่าอสูรคราเคน พวกมันต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ร่างกายกริชเพชร ที่แข็งแกร่งสมส่วนดุจชายฉกรรจ์ พุ่งปราดออกไปคว้าร่างหนิงหนิง ที่ตอนนี้พลังเกือบหมดสิ้น เธอกลายร่างเป็มนุษย์ที่มีแสงเจือจาง
ควับ!!
เฮือก!!
พร้อมที่จะละลายไปในอ้อมกอดของเขา
"หนิงหนิง จา~..เ้าเป็ยังไงบ้าง..ทำใจดีๆ ไว้ข้ารู้ว่าเ้าเข้มแข็ง เ้าต้องไม่เป็อะไร ข้ากลับมาช่วยเ้าแล้ว..."
กริชเพชรร้องบอกนางอย่างร้อนรนใจคอเขาไม่ดีเลย เมื่อเห็นสภาพของหญิงสาวเช่นนี้
"นายน้อยรีบหนีเร็วกายอสูรคราเคนตัวนั้นมันก็อยู่ในระดับเจ็ด ท่านไม่มีประสบการณ์สู้รบ เรียกข้าเข้าไปอยู่ในดวงจิตของ
ท่านเถอะ ข้าต้องจำศีลแล้วคงอีกนานที่จะฟื้นฟูพลังดวงจิตแก่นแท้ ข้าต้องพักแล้วล่ะนายน้อย ต่อไป ท่านต้องหาผลึกฟื้นชีวิตภูติอสูร มาช่วยปลุกิญญาดวงจิตแก่นแท้ของข้า
เพราะพลังดวงจิตของข้ามันเหลือพลังชีวิตเพียงเส้นเดียว ไม่สามารถก่อผนึกกายภูตอสูรด้วยตัวเองอีกต่อไป แล้วถ้านายน้อยอยากได้หนิงหนิง กลับมาปรนนิบัติรับใช้ ก็หาผลึกฟื้นชีวิตภูตอสูรให้เจอ แล้วช่วยข้าออกมาจากดวงจิตแก่นแท้ของท่าน..."
สิ้นเสียงของหนิงหนิงร่างกายดวงจิตภูตอสูรของนางเส้นสุดท้าย ก็หายวาบเข้าไปในดวงจิตของเขา ตามความคิดของชายหนุ่มที่เรียกนาง
"หนิงหนิงข้าสัญญาว่าจะหาผนึกฟื้นชีวิตอสูรช่วยดวงจิตแก่นแท้ของเ้าให้ได้.."
เมื่อกริชเพชรคว้าตัวนางภูตสาวของเขาได้แล้ว
ก็ทะยานพุ่งตรงหนีอสูรคราเคนที่รุมล้อมเข้ามา ชายหนุ่มรู้ดีว่าพลังการเรียกเล็บสีทองระดับเจ็ดของเขามีขีดจำกัด เพราะพลังดวงจิตแก่นแท้อสูรคราเคนระดับสามที่ได้มานั้น มันน้อยนิดจนไม่สามารถใช้กรงเล็บสีทองออกไปได้อีกต่อไป
.....................................................................................................
939
