กบฏไร้เดียงสา (มี E-Book)

บทที่ 23 ทำไมต้องให้ไปด้วย (1/4)

“อีกสามวันข้าจะออกไปนอกค่าย รอบนี้เจ้าก็เตรียมตัวไปกับข้าด้วย”

เกรเทลเงยหน้าหันไปมองเจ้านาย ขณะที่มือก็ชะงักจากการเย็บขอบเสื้อคลุมของเขา เนื่องจากผ้ามันเปื่อยไปตามกาลเวลา ทักษะการทำงานบ้านของเธอดีได้เพราะแม่เบล พอมาอยู่ที่นี่ก็ได้ถูกนำมาใช้อยู่เสมอ เธอจึงขอวอลล็อคว่าจะช่วยซ่อมเย็บปะพวกชุดของเขาให้

เขาจะได้ไม่ต้องซื้อหรือสั่งตัดตัวใหม่ให้เปลืองเงิน แม้ว่ามันจะไม่ใช่เงินของเธอก็ตาม

ใบหน้าหวานยับยู่คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น จนชายหนุ่มต้องเดินมาหาแล้วนวดคลึงให้มันคลายออก อีกทั้งยังโยกหัวเธอเล่นไปมาจนเวียนหัวแถมขยี้เส้นผมจนฟู เธออุตส่าห์หวีเก็บผมที่เริ่มยาวให้เรียบร้อยไม่รกใบหน้าเวลาต้องทำงาน แต่เขาก็ยังพยายามเล่นหัวเธอไม่หยุด

…เดี๋ยวแม่จะกัดมือเข้าให้หรอก…

“ทำไมมีปัญหาหรือ? ดูทำหน้าทำตาเข้า เดี๋ยวก็แก่เอาหรอก” เขาก้มหน้ามองลงมายังใบหน้าเธอ

เกรเทลส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอพร้อมปัดมืออีกฝ่ายทิ้ง ก็รอบก่อนตอนเธอจะหนีออกจากค่ายก็เป็นเขาเองที่ลากเธอกลับเข้ามาไม่ใช่หรือไง บอกเธออยู่นั่นแหละว่าอยากจะออกไปข้างนอกทำไมนักหนา แล้วทำไมวันนี้ถึงต้องพกเธอออกไปด้วย

เกรเทลไม่เข้าใจความนึกคิดของอีกฝ่าย

“ทำไมข้าต้องไปกับท่านด้วย?” เธอจึงพูดย้อนคำถามเขากลับไป

เกือบสามเดือนแล้วหลังจากแผนปฏิบัติการแหกคอก เพื่อหลบหนีออกไปข้างนอกพังไม่เป็นท่า เธอพยายามทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัว ที่สำคัญคือไม่มีใครในค่ายรู้เรื่องที่เธอแอบหนีออกไปเลยสักคน หรือแม้แต่เรื่องที่เธอเป็นผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชาย

ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับวอลล็อคยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง ก่อนหน้านี้เป็นอย่างไรตอนนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น บางบางครั้งเขาก็ให้เกียรติ บางครั้งก็เอาแต่ใจตัวเอง อยากเรียกใช้ตอนไหนก็เรียก

เกรเทลปักธงแดงอีตาหัวเขียวว่า เขาคงเส้นคงวาพฤติกรรมความกวนบาทาได้อย่างดีเยี่ยมเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลายครั้งที่เธอชอบเหม่อลอย พานให้สติสตังไม่อยู่กับงานที่ทำ เพราะเอาแต่คิดถึงเรื่องความฝันซ้ำ ๆ ซาก ๆ ก็เป็นเขาเองที่ชอบเข้ามาก่อกวนหาเรื่องให้เธอหงุดหงิดตัวเขาเสมอ ทว่ามันกลับส่งผลดีกว่าที่คิด เกรเทลกังวลน้อยลง สมองเหมือนได้คลายความตึงเครียด แต่ต้องมาปวดหัวกับความผีเข้าผีออกของเจ้านายเธอแทน

คิดถึงบ้านก็คิดถึง เศร้าก็อยากเศร้า ซึมก็อยากซึม เธอพยายามตั้งสติ แล้วก้าวข้ามผ่านมันมาให้ได้ในแต่ละวันอย่างยากลำบาก แม้ตนจะไม่แน่ใจว่าความฝันที่เห็นนั้นเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหน อย่างไรก็ตามมันไขข้อสงสัยได้ว่าทำไมตัวเธอถึงมาโผล่ในสถานที่แปลก ๆ แห่งนี้ได้ ไม่ว่าจะเพราะโชคชะตาที่พยายามเล่นตลกกับเธอ หรือสิ่งใดก็ตามจงใจพาเธอมาที่นี่ เกรเทลก็จะดิ้นรนหาคำตอบในสิ่งที่เธอต้องการให้ได้

นอกจากความเร้าหรือของวอลล็อคแล้ว ความขี้แกล้งก็ยังไม่เลิกสักที วันดีคืนดีเรียกให้เธอ วิ่งหน้าตั้งมาหาที่บ้านพัก ด้วยอาการตื่นตกใจ พอมาถึงอีกฝ่ายดันพูดว่า ‘ข้าหาของไม่เจอ เจ้าช่วยข้าหาที’ เป็นแบบนี้หลายวัน จนเธอเลิกแหกขี้ตาวิ่งมาหาเขา

เพราะรู้ไงว่าอีตาบ้านั่นมันจงใจแกล้งเธอ ไม่ก็อยากเช็กว่าเธอยังอยู่ดีไม่ได้หายไปไหน ไม่พอเขายังสรรหางานสารพัดมาให้เธออีก งานก็ทำให้ตลอดไหนจะชอบใช้งานไปเรื่อย จนเธอคิดว่าน่าจะเกินค่าตัวเธอไปไกลแล้ว

“ข้ามีธุระที่ต้องจัดการ แล้วงานนี้เจ้าต้องไปด้วยเข้าใจยากตรงไหนกัน” ชายหนุ่มพูดตอบ มือหนาเท้าเอวทั้งสองข้างยืนมองหน้าคนตัวเล็กกว่า

“แล้ว?”

เกรเทลเลิกคิ้วขึ้นสูง เธอไม่เก็ทว่าธุระของเขามันหมายถึงอะไร ทำไมต้องให้เธอไปด้วยในเมื่อมันไม่ใช่งานของเธอสักนิด จะเอาไปช่วยอะไรเขาได้เพราะแค่เธอคนเดียวยังเอาตัวรอดไม่ได้เลย

“อย่างน้อยเจ้าไปก็ช่วยงานข้าได้”

“แต่ข้าอยู่ที่นี่ก็ทำงานเหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ?”

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากออกไปข้างนอกนะ แต่เธอยังไม่อยากมีสภาพเหมือนรอบก่อน ที่พยายามออกไปนอกเขตค่ายตลาดค้าทาส สภาพไม่ต่างจะหมาป่วยเลย

“ก็เดี๋ยวถ้าเจ้าก่อเรื่องอีก ข้าจะได้ไม่ต้องวุ่นวายกลับมาจัดการปัญหาทีหลังไง”

“นี่ท่านกำลังหาว่า ข้าเป็นตัวปัญหาเหรอ?” ร่างบางถลึงตาใส่ชายหนุ่ม ที่ยืนยิ้มหน้าระรื่นไม่รู้สึกรู้สาใด ๆ ทั้งสิ้น

“แล้วแต่จะคิด อย่าลืมจัดกระเป๋าล่ะ”

วอลล็อครีบพูดตัดบทสนทนา เพราะขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับนางเยอะ หันหน้าเดินหนีทิ้งให้เธอหายใจฟึดฟัดหงุดหงิด ไม่เข้าใจความคิดของเขาไปทั้งแบบนั้น

“อีตาหัวเขียวอย่าให้ถึงทีฉันบ้างนะ” เธอพูดพึมพำกระซิบด่าเขาอยู่ในลำคอ แต่ใครจะไปนึกว่าเขาจะยังได้ยินสิ่งที่เธอเพิ่งนินทาไปเมื่อครู่

“หูข้าไม่ได้ตึงนะเจ้าหนู”

วอลล็อคตะโกนไล่หลังกลับมา ทำเอาร่างบางสะดุ้งตัวแรงเกือบตกเก้าอี้ โชคดีที่เธอดึงตนเองกลับมานั่งได้ทัน พร้อมหันไปมองแรงใส่เจ้านายที่ตอนนี้เดินหายออกไปจากบ้านพักเรียบร้อยแล้ววอลล็อคตะโกนไล่หลังกลับมา ทำเอาร่างบางสะดุ้งตัวแรงเกือบตกเก้าอี้ โชคดีที่เธอดึงตนเองกลับมานั่งได้ทัน พร้อมหันไปมองแรงใส่เจ้านายที่ตอนนี้เดินหายออกไปจากบ้านพักเรียบร้อยแล้ว

------

กดหัวใจ ❤️ หรือคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรต์ได้นะคะ

หากพบคำผิด แก้ไขหรือติชม โปรดคอมเมนต์อย่างสุภาพไรต์ยินดีปรับปรุงแก้ไขค่ะ

Talk with writer

ความเอาแต่ใจของนางวอลดี้คืออันดับหนึ่ง เกรเทลหนูลูกก็อดทนกับเฮียเขาหน่อยนะ เดี๋ยวไม่นานเขาก็กลายร่างแล้ว555555

แวะมาพูดคุยเล่นหรือดูอัปเดตเกี่ยวกับนิยายไรต์ได้ที่

Facebook : C.T.Tiana

X (Twitter) : @Ccttiana