ตอนที่สามสิบแปด Promise Me
เพลงของโคยูกิได้ดึงความทรงจำที่อยู่เบื้องลึกในใจของผม
ภาพที่ผมอยู่ในสถานีวิจัยโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เพื่อสันติที่อิหร่านและได้พยายามวางยาพิษนักวิทยาศาสตร์ในโรงงานไฟฟ้านิวเคลี--เอ่อไม่ใช่ภาพนั้นอีกภาพหนึ่ง..นั่นล่ะภาพนั้นล่ะ
ในวันนั้นที่อากาศร้อนของนครมุมไบ
ท่ามกลางโกดังที่เผาไหม้เป็นเถ้าถ่านของนครมุมไบความฝันของผมก็จบลงไปด้วย
น้ำตาผมไหลออกมาด้วยความโศกเศร้าและขี้เถ้าที่ความฝันของการสร้างค่าเงินคริปโตเป็นเถ้าถ่าน
ความฝันของผมที่จะได้มีเงินและใช้ชีวิตอย่างสุขสบายก็จบลงไปด้วยพร้อมกับเถ้าถ่านและหมอกควันและอากาศที่ร้อนของนครมุมไบ
ผมมาตัวเปล่าและจากไปตัวเปล่าจากนครมุมไบที่เอาเวลาในช่วงชีวิตหนึ่งและความฝันหนึ่งของผมไปด้วย
ไม่มีใบปริญญา
ไม่มีใบรับรอง
ไม่มีแม้แต่ประวัติอาชญากรรมขององค์กรตำรวจสากล
ราเกซเพื่อนรักของผมได้ซื้อตั๋วเครื่องบินให้ผมบินออกมาจากนครมุมไบก่อนจากกันผมยังจำได้ดี
“ Promise me สัญญากับฉานนะบราเธออย่าได้กลับมาใช้ชีวิตที่เหมืองคริปโตเช่นนี้อีก บราเธอยังมีความสามารถมากกว่านี้ บราเธอยังทำอะไรได้มากกว่านี้บราเธอออกไปจากที่แห่งนี้และมีการต่อสู้และสังเวียนใหม่ๆมากมายที่บราเธอสามารถทำได้ไปสู่สังเวียนใหม่ การต่อสู้ที่แท้จริงของบราเธออยู่ที่นั่น Promiseme”
ผมสัญญา
ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไร แม้แต่ตอนที่อยู่แถวคุกลับในกวนตานาโมหรือที่หนาวเหน็บของทังกุสก้า
คำสัญญากับมายบราเธอ ราเกซนั้นยังคงอยู่กับผมเสมอ
น้ำตาผมไหลออกมาจากการฟังเพลงของโคยูกิที่กระตุ้นความทรงจำของผม
สาเหตุที่ผมก้าวเดินมาได้ถึงทุกวันนี้
150K
