แสนรักแสนแค้น_End

        “ไม่สบายหรือเปล่า?”

        นายหัวแสนมองใบหน้าสวยหวานนิ่งอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวตัวเล็ก ด้วยน้ำเสียงแสดงถึงความห่วงหาอาทรอย่างเห็นได้ชัด จนเธอให้รู้สึกแปลกใจ และหวาดระแวง ว่าเขาจะมาไม้ไหนกับเธออีก

        “ฉันสบายดี และจะสบายมากหากว่านายหัวไม่มาวุ่นวาย”

        อัญชิษฐามองสบตากับดวงตาคมกริบ ด้วยสายตาเย็นชา ขณะที่ปากบางจิ้มลิ้มตอบคำถามด้วยน้ำเสียงเนืองๆ แต่รับรู้ได้ว่าถ้อยคำที่พูด ดูเย็นชาและไร้เยื่อใยเป็นอย่างยิ่ง จนคนที่ฟังสะอึก รู้สึกผิดและหวั่นกลัวมากกว่าเดิม

        “.........”

        อัญชิษฐาลุกออกจากเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ โดยไม่สนใจนายหัวแสน ขณะที่นายหัวแสนมองตามแผ่นหลังบอบบางไป ด้วยสายตาเศร้าสร้อยแกมหนักใจ เพราะไม่รู้จะพูดจะทำยังไง อัญชิษฐาถึงจะให้อภัยในสิ่งที่เขาทำกับเธอ

        นายหัวแสนนั่งอยู่ที่ขอบเตียงนอน ภายในใจครุ่นคิดหาวิธีต่างๆนานา เพื่อให้อัญชิษฐาอภัยให้ตัวเอง จนกระทั่งประตูห้องน้ำเปิดออก อัญชิษฐาเดินออกมาจากห้องน้ำ ดวงตากลมโตคู่สวยเหลือบมองนายหัวแสน ก่อนจะมองเมินไปทางอื่น โดยไม่คิดจะสนใจแต่อย่างใด

        “อัญ... เอ่ออออ... พี่มีเรื่องจะพูดด้วย”

        นายหัวแสนเห็นร่างบางก้าวเดินผ่านไปยังประตู เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับกล่าวตามหลังอัญชิษฐา คำกล่าวนั้นทำให้เท้าที่กำลังจะก้าวเดินต่อไป ต้องหยุดชะงักค้าง ใบหน้าสวยหวานหันไปมองใบหน้าที่มีหนวดเครารกรุงรัง

        “.........”

        “นายหัวจะพูดอะไรก็ว่ามาเลย”

        นายหัวแสนเดินมาหยุดยืนอยู่ห่างจากร่างบางไม่ถึงคืบ เขามองสบตากับดวงตากลมโตคู่สวย ที่ดูช่างแสนจะเย็นชามากเหลือเกิน ด้วยความที่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงได้ จึงทำให้เขาเอาแต่นิ่งมองอัญชิษฐาอยู่เช่นนั้น จนเธอต้องเอ่ยด้วยน้ำเสียงหมางเมิน เพื่อให้เขาพูดในสิ่งที่เขาอยากจะพูด

        “พี่รู้แล้วว่าอัญไม่ได้เป็นคนทำให้นายเล็กฆ่าตัวตาย คนที่ทำให้นายเล็กต้องฆ่าตัวตายคือ ‘ไอ้วิท’ อัญ... พี่ขอโทษ”

        นายหัวแสนรวบรวมพลังความกล้า เอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่อยากจะพูดอยากจะบอก ขณะสีหน้าและแววตาแสดงให้เห็นว่าเขารู้สึกผิดเป็นอย่างมากถึงมากที่สุดจริงๆ

        “.........”

        ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริก น้ำใสๆไหลเอ่อขึ้นมาคลอและค่อยๆไหลรินออกมาอาบแก้มนวลเนียน ที่ตอนนี้ดูซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด

        “ในที่สุดก็รู้ความจริงสักทีนะ นายหัว”

        อัญชิษฐามองนายหัวแสนนิ่งเงียบอยู่ชั่วขณะหนึ่ง แล้วค่อยเอื้อนเอ่ยถ้อยคำออกมา ขณะที่น้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย มือใหญ่ยกขึ้นหมายจะเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนวลเนียน แต่มือเรียวเล็กปัดออกอย่างเร็วไว

        “ไม่ต้องมาแตะตัวฉัน”

        อัญชิษฐาตวาดเสียงแข็งกร้าว เธอก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว แล้วหมุนตัวเพื่อจะเดินออกไปจากห้อง มือใหญ่ไวเท่าความคิด รีบยื่นมาสวมกอดร่างเบาเอาไว้อย่างเร็วไว

        “อัญพี่ขอโทษ พี่ผิดมหันต์จริงๆ ยกโทษให้พี่ได้ไหม?”

        นายหัวแสนกอดร่างบางเอาไว้แน่น กลัวว่าอัญชิษฐาจะหนีหายออกไปจากห้อง ปากพร่ำพูดขอโทษ และขอให้อัญชิษฐายกโทษให้ ถึงแม้ว่าความผิดที่เขาก่อขึ้น มันจะมากจนไม่น่าให้อภัยก็ตามที แต่เขาก็อยากจะให้เธอยกโทษให้

        “นายหัวปล่อย”

        อัญชิษฐาพยายามดิ้นและขืนตัวออกจากอ้อมแขนแกร่ง ปากก็ร้องบอกให้ชายหนุ่มตัวโตปล่อยไปด้วย โดยไม่สนใจคำขอโทษนั้นเลยสักนิดเดียว

        ทำไมเธอจะต้องยกโทษให้เขาง่ายๆด้วยล่ะ เขาทำเธอเจ็บปวดรวดร้าวครั้งแล้วครั้งเล่า กับการแก้แค้นของเขา ทั้งที่เธอก็บอกไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ว่าเธอไม่ได้เป็นคนทำให้กิติสุทรฆ่าตัวตาย แต่เขาไม่คิดจะเชื่อเธอเลยสักครั้ง

        “อัญ... พี่ขอโทษ พี่ต้องทำยังไงอัญถึงจะยอมให้อภัยพี่?”

        นายหัวแสนไม่ยอมลดละ ที่จะทำให้อัญชิษฐายอมยกโทษให้แก่ตัวเอง นายหัวแสนพร่ำกล่าวขอโทษ และถามออกไปเพื่อให้รู้ หากรู้แล้วเขาจะยอมทำทุกอย่างตามที่เธอต้องการ

        “ปล่อยฉันไป!!!!!!”

๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔