【Perfect Life】

23 – ภารกิจแรก (1)
เช้าวันนี้ตื่นเร็วยิ่งกว่าทุกครั้ง ส่วนหนึ่งคงเพราะเปลี่ยนสถานที่นอน อีกใจคงเพราะความตื่นเต้นที่จะได้รับภารกิจโดยตรงกับทางกิลด์ไม่เหมือนตอนอยู่หมู่บ้านสิ่งแรกเมื่อทำหลังตื่นนอนคือวอร์มร่างกาย บิดตัวไปมา“ไหนๆก็ตื่นแล้ว ลงไปครัวหน่อยดีกว่า”ตัดสินใจเสร็จก็แอบออกจากห้องไปเงียบๆไม่ให้รบกวนสเตลล่า•ห้องครัวตอนเข้ามาหลังร้านเมื่อวานไม่ทันสังเกตเท่าไหร่เนื่องจากมืดเกินและครัวปิด ตอนนี้ช่วงเช้าครัวเปิดพ่อครัวแม่ครัวต่างพากันทำอาหารและเตรียมสำหรับขายในร้าน เด็กสาวอดตื่นเต้นไม่ได้กับภาพตรงหน้า ถึงในครัวจะไม่ค่อยมีอุปกรณ์สะดวกสบายนักแต่ก็ถือว่าไม่แย่เท่าไหร่“อยากทำบ้างจังเลยน๊า~” แต่ถ้าทำโดยไม่ได้รับอนุญาตคงมีปัญหา“งั้น...ลองทำไหมคะ....”สะดุ้งโหยงกับเสียงข้างหลังจนต้องหันไปมอง “ทะ ท่านเนส!”“...เรียกเนสเฉยๆก็ได้ค่ะ...” ก้มโค้งให้เล็กน้อย “ถ้าต้องการทำอาหาร... ข้าอนุญาต.... ฟีเรเคยเล่าว่า อาหารของท่าน อร่อยมาก... วัตถุดิบ... สูตรอาหารในร้าน... ได้มาก็เพราะท่าน....”“อ่ะ ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ฝีมือทั่วๆไปเอง”“ถ้ายังไง.... ขอลองชิม.. อาหารของท่านได้ไหมคะ”“ได้อยู่แล้วค่ะ ฉันยินดีเป็นอย่างยิ่งเลย” ยิ้มกว้าง “แต่ว่าอย่าเรียกฉันว่า ‘ท่าน’ เลยนะคะ มันรู้สึกแปลกๆน่ะ”“ไม่หรอกค่ะ... ข้าควรเรียกท่านแบบนั้น... ข้าขอตัวก่อน...” ก้มโค้งเดินไป“.....ไหงงั้น?”> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: มีอยู่ 2 สาเหตุจากการคำนวณ อย่างแรกท่านโดนแกล้ง หรืออย่างที่สองนางอาจจะรู้ว่าท่านเป็นใครก็เป็นไปได้“มะ...ไม่หรอกน่า ไม่มีทาง” พูดแบบนั้นแต่สีหน้าเริ่มซีด พูดพึมพำเสียงเบา “จะว่าไปเมื่อวานก็เรียกเดฟว่าท่านเหมือนกัน”> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: ถ้าเช่นนั้นคงเป็นอย่างที่สอง นางคงรู้ว่าพวกท่านเป็นใคร อาจจะเป็นเพราะดวงตานั่น เดิมทีแล้วปีศาจบนโลกใบนี้มีดวงตาสีทอง แต่นางกลับมีสีแดงเข้ม“เห...”ฟู่ว...“ว้าย!!!” สะดุ้งเฮือกกับลมที่เป่าหูจนชวนขนลุก รีบหันกลับไปมองตัวต้นเหตุอย่างไว “ทำอะไรน่ะชิอินะ!?”“ก็ข้าเห็นเจ้าคุยคนเดียว...เลยเรียกสติไง”“ระ เหรอ....”“นี่ เมื่อคืนเขาได้ไปให้เจ้ารึเปล่า...?”“เขา? เดฟเหรอ? ก็ไม่นะ ...มีอะไรรึเปล่า?”“ข้าเห็นเขากลับห้องมาตอนดึกๆน่ะ.... เลยนึกว่าแอบไปห้องเจ้ามา ก็เห็นสนิทกันซะขนาดนั้น”“เหรอ... เดี๋ยวฉันลองไปถามให้ละกันนะ ขอบคุณมากจ้ะชิอินะ”“ไม่เป็นไร... ตอบแทนด้วยอาหารเช้าก็พอ...”มองหน้ากันก่อนหัวเราะออกมา ชิอินะขอตัวไปเดินเล่นในเมืองส่วนเธอขอตัวไปช่วยแม่ครัวทำอาหารเช้าแต่เสียเวลาตรงปรับความเข้าใจว่าตนไม่ได้เป็นตัวอันตราย ไม่ต้องเครียดหรือเกร็งมากนัก ถึงเธอจะทำแบบนี้กับคนอื่นแต่ก็ใช่ว่าจะเข้าไปคลุกคลีพูดคุยอย่างสนิทสนมมากนักสิ่งหนึ่งที่พระเจ้ายังไม่สามารถลบไปจากความรู้สึกได้คือความหวาดระแวง กลัวโดนนินทาลับหลังเหมือนอดีตถึงอย่างนั้นเธอก็พยายามลืมและเปิดใจรับ“ทุกคน...มาช่วยฉันทำอาหารเช้าได้ไหมคะ”ลองชักชวนให้มาช่วยทำอาหารเช้าของทุกคน หลายคนลังเล แต่เมื่อเห็นทักษะการทำอาหารแปลกตา เมนูอาหารที่ไม่เคยเห็น ชวนให้สนใจกันไม่น้อยจนในที่สุดก็เข้ามาช่วยพริสทีนทำอาหารกันเมื่อทุกคนตื่น ทำภารกิจส่วนตัวกันเรียบร้อยตรงมายังห้องอาหาร เมื่อเห็นอาหารเช้าเป็นอันตกใจกันทุกคนเมนูอาหารเช้าวันนี้เป็นสิ่งที่สามารถทานร่วมกันได้คือข้าวต้มธรรมดาๆ แต่มีกับข้าวให้เลือกหลากหลายชนิด ทั้งหมูนึ่งมะนาวรสเปรี้ยวจัดจ้านมีผักกาดหั่นฝอยเป็นเครื่องเคียง ไข่เจียวหมูสับฟูกรอบน่าทาน ปลากะพงทอดน้ำปลาตัวใหญ่ควันหอมฉุย ผัดผักบุ้งใส่พริกเล็กน้อย ปิดท้ายด้วยผัดผักเต้าหู้ขาวรสกลมกล่อม...“อึ้งอะไรกันอยู่น่ะ? นั่งกันได้แล้ว” พูดระหว่างตักข้าวต้มใส่ชามของแต่ละคน“ข้าวเละๆแบบนี้มันน่าอร่อยตรงไหน อย่างกับอ้วก”“ข้าวต้มน่ะมันต้องมีกับข้าวด้วยสิ ถ้ากินแบบไม่มีอะไรจะจืดก็ไม่แปลกหรอก เชิญเลยๆ” สิ้นคำเดฟเป็นคนแรกที่เริ่มลงมือ ตามด้วยกลุ่มเพื่อน เหลือแค่สมาชิกในร้านที่ยังลังเล“งั้น... ไม่เกรงใจล่ะนะ.....” วาเนสซ่าเอื้อมไปตักกับใส่ข้าวต้ม ก่อนนำเข้าปาก เคี้ยวไปสักพัก ใบหน้าราบเรียบเริ่มมีรอยยิ้ม ทำเอาสมาชิกในร้านที่กำลังทานอยู่ผงะไปพอควร นับตั้งแต่ร่วมงานมายังไม่เคยเห็นรอยยิ้มเจ้าหล่อนมาก่อน “อร่อย...”คำพูดเดียว สมาชิกทุกคนพร้อมใจกันรีบตักข้าวต้มคำโตตามด้วยกับข้าวรสเลิศที่ไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อน จนหมดภายในเวลาไม่นาน“ทุกทีอาหารเช้าในเมืองที่กินบ่อยก็พวกขนมปัง เบคอนและซุปทั่วไป พอได้กินอาหารร้อนๆแบบนี้ทำเอาร่างกายรู้สึกอุ่นดี...” การ์เน็ตเอ่ยชม“ดีใจที่ชอบนะคะ แล้วก็เรื่องอาหารกลางวันฉันบอกคนอื่นไว้แล้ว เตรียมกระเพาะรอเลยค่ะ”“ฮะๆ จะรอทานนะ”“เฮ้! ถึงเวลาไปรับภารกิจแล้วยัยบ้า!!”“มานี่เลย” เดฟไกส์กับฟีเรเดินมาลากเจ้าหล่อนไปอย่างไว ทำเอาการ์เน็ตอดขำไม่ได้ “เด็กหนอเด็ก...”•ถึงแม้ว่าจะอยู่ใน Rank A ก็ตามที พวกตนก็ยังต้องทำตามกฎของกิลด์สำหรับเด็กอีกข้อคือในการทำภารกิจเดินทางไปนอกประเทศคือต้องมีผู้ใหญ่อยู่ในกลุ่มราว 1-2 คนนอกจากภารกิจออกล่ามอนสเตอร์จากมหาพงไพรวีลิธที่หลุดออกมาก่อความวุ่นวายแก่หมู่บ้านรอบนอก ภารกิจคุ้มกันคนส่งไปนอกเมืองหรือคุ้มกันคนระหว่างเข้ามหาพงไพรวีลิธไปหาวัตถุดิบ และภารกิจทั่วไปในเมืองอย่างเสิร์ฟอาหารหรือช่วยทำประมงกฎหลักของกิลด์อีกหนึ่งข้อคือ ภารกิจกำจัดมอนสเตอร์ทำได้หนึ่งครั้งต่อวันเท่านั้น“นี่ไง เจอแล้ว” ฟีเรคว้าภารกิจระดับ D มา “ดูเหมือนว่าเจ้าพวกนั้นออกไปทำภารกิจแล้ว ขอตัวไปขัดขวางมันก่อนล่ะ...”“เอาให้มันเข็ดหลาบไม่กล้ามาหาเรื่องพวกเราอีก”“หึ เอาให้มันเลิกเป็นนักผจญภัยไปเลยจะดีกว่า”“เอาน่า รีบไปยื่นภารกิจเถอะ เดี๋ยวพวกนั้นทำเสร็จก่อนพอดี” ไลรอนหยิบใบไปยื่นให้กับทางพนักงานต้อนรับ“งั้นไว้เจอกันตอนเย็นนะคะพริสทีน”“สเตลล่าเองก็เหมือนกัน ระวังตัวด้วยนะ ชิอินะเองก็พยายามห้ามสองคนนั้นด้วยล่ะ”“อ่า...ข้าจะพยายามทำเท่าที่จะทำได้ละกันนะ”หลังจากกลุ่มฟีเรยื่นใบก็ออกจากกิลด์ไปทำภารกิจทันที ตนกับเดฟไกส์จึงต้องมายืนเลือกภารกิจกันต่อ โดยพยายามเมินเฉยเสียงซุบซิบนินทาเกี่ยวกับสีผมถึงตอนนี้พริสทีนจะใส่ฮู้ดคลุมอยู่ แต่กลุ่มนักผจญภัยในเหตุการณ์เมื่อวานนี้คงเล่าให้คนอื่นฟัง“คุ้มกันต้องมีผู้ใหญ่ตัดทิ้งไปได้เลย”“ถ้าไม่ทำอันนั้นก็เป็นกำจัดมอนสเตอร์ดีไหม?”“ก็ดี เจ้ามอนงี่เง่านั่นข้าเคยขู่ไปหลายครั้งแล้วแต่มันก็ยังไม่ฟังคำเตือน ขัดคำสั่งแถมดื้อด้านซะไม่มี ถ้าไม่ติดว่ามีกฎห้ามฆ่าคงฆ่ามันทิ้งให้เป็นอาหารสัตว์ในป่าหรือเลาะชิ้นส่วนไปขายตั้งนานแล้ว”“เห.... ” ขยับเข้าไปกระซิบ “ฉันมั่นใจเลยว่ามีมอนสเตอร์หลายตัวที่นายอยากฆ่าทิ้งเพราะขัดคำสั่ง แต่ทำไม่ได้นอกจากขู่ไล่เท่านั้น... ใช่ไหม?”“อย่าพูดเหมือนรู้ดีขนาดนั้นยัยบ๊อง”“ฮะๆ แสดงว่าฉันเดาถูก”“เหอะ... เอาเป็นว่าจะเลือกอะไรดี?”“นั่นสิ อืม...” ลองตรวจทานภารกิจดูอีกครั้งก่อนจะเขย่งตัวหยิบใบภารกิจขับไล่มอนสเตอร์ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งนอกตัวเมือง “อันนี้เป็นไง?” “ไหน” ชะโงกหน้ามาดู พอรู้ว่าตัวการของภารกิจเป็น 1 ในมอนสเตอร์จอมดื้อด้านที่เคยขับไล่ไปครั้งหนึ่งแต่ก็ยังคงก่อปัญหาไม่หยุดหย่อน จริงอยู่ที่ตนไม่สามารถฆ่ามันเพราะฐานะราชันย์แห่งเหล่าไลแคน ทว่าตอนนี้ตนเป็นสมาชิกในกิลด์เพราะงั้นมีสิทธิ์จัดการมันได้ยิ่งทำเอากลั้นรอยยิ้มไม่อยู่ “หึ...หึหึ... หึๆๆๆ...”“เอ่อ... เดฟ?”“เลือกเจ้าภารกิจนี่แหล่ะ” แย่งใบจากมือไปยื่นรับภารกิจเป็นอีกครั้งที่พริสทีนแอบคิดว่าอีกฝ่ายเป็นไลแคนผู้น่านับถือหรือเป็นปีศาจจอมโหดร้ายกันแน่?> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: ข้าคิดว่าเป็นอย่างที่สอง“ฮะๆ...” ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน... ทำได้แค่คิด“ภารกิจกำจัดหมีกระหายเลือดสินะคะ ภารกิจนี้ได้มาจากหมู่บ้านด้านนอกของเมืองอควอเทีย ออกไปทางประตูใหญ่ที่สองค่ะ มันค่อนข้างไกลเพราะงั้นระวังเจอมอนสเตอร์ระหว่างทาง ส่วนนี่เป็นเข็มกลัดเพื่อระบุว่าเป็นนักผจญภัยของกิลด์เราค่ะ” นำเข็มกลัดมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าทั้งคู่“ขอบใจ”“ขอบคุณค่ะ” รับมาติดที่เสื้อ สัญลักษณ์ของนักผจญภัยแห่งเมืองอควอเทียกับภารกิจแรก
กำจัดหมีกระหายเลือด <ภารกิจระดับ A>รางวัล • 5 โกลด์ (500 ซิลเวอร์)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

23 – ภารกิจแรก(1)

คล้ายกับเรื่อง【Perfect Life】 ที่คุณอ่าน

【Perfect Life】

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

23 – ภารกิจแรก(1)

คล้ายกับเรื่อง【Perfect Life】 ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้