ตอนที่20 ข้าไม่ใช่ปีศาจ
ท่ามกลางป่าอันมืดมนที่แสงแดดมิอาจเล็ดลอดเข้ามาในม่านหมอกสีดำ ได้มีเปลวไฟลุกไหม้ชายผมขาวผู้ยืนเผชิญหน้ากับเหล่าปีศาจจนสภาพอากาศเริ่มบิดเบี้ยวไปด้วยความร้อนอันน่าพรั่นพรึง
"ชายผู้นั้นคือลูกน้องของเ้ารึ มัวรัส"
เทียเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอย่างน่าเกรงขาม พร้อมดวงตาอันแดงฉานจับจ้องไปยังปีศาจผู้เป็ดั่งาาเพื่อเค้นหาคำตอบที่เขา้า
แต่มัวรัสกลับนิ่งเฉยต่อคำกล่าวของยมทูตสีขาว พร้อมแสดงความเหยียดหยามจนทำให้เทียต้องเดินหน้าเข้าไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรงเกินกว่าสี่ปีศาจจะยอมอยู่เฉย
พวกมันจึงรวมพลังโจมตีใส่ชายผมขาวด้วยเปลวเพลิงที่ลุกโชนเพราะสายลมอันเฉียบคม หรือแม้กระทั่งกรวดหินยังผสานเข้ากับน้ำเพื่อสังหารศัตรูของผู้เป็นายได้อย่างองอาจ
แล้วพวกมันก็ถูกโต้กลับด้วยสายลมจากการดีดนิ้วของเทียเพียงหนึ่งครั้ง จึงทำให้เหล่าปีศาจกระเด็นไปคนละทางจนสร้างความตกตะลึงแก่ทุกชีวิตที่พบเห็น
ก่อนเทียจะเริ่มสำแดงเดชอีกครั้งโดยการใช้พลังรักษาทหารของลีเดียและอีชิลเดอร์จนลุกขึ้นยืนด้วยพลังอันเปี่ยมล้นแม้ชายผมขาวยังมิได้ััตัวพวกเขาเสียด้วยซ้ำ
"สี่ปีศาจตรงนั้นจะจัดการยังไงก็แล้วแต่พวกเ้า ส่วนมัวรัสยกมันให้ข้า "
"จบศึกนี้เรามีเื่ต้องสะสางกัน อย่าคิดหนีเสียล่ะ"
เทียและลีเดียได้โต้ตอบกันโดยมิได้มองหน้าแม้เพียงหางตาก็ตาม ก่อนจะแยกกันไปคนละทางเพื่อต่อสู้กับศัตรูที่ตนคิดว่าเหมาะสม
จึงทำให้ลีเดียและเ้าเมืองพร้อมด้วยทหารอีกสองคนได้เตรียมตั้งท่าเพื่อโรมรันกับเหล่าปีศาจขั้นสูงผู้น่าหวาดหวั่น แม้กระทั่งเทียก็ต้องเผชิญหน้ากับบุตรชายแห่งจอมมารซึ่งมากไปด้วยพลังิญญาและประสบการณ์
"ยกมันให้ข้า?? ดูเ้ามั่นใจเหลือเกินนะว่าจะสังหารข้าได้ ก็เพียงแค่ขั้นสูงระดับต้น"
"อีกเดี๋ยวเท่านั้นมัวรัส เ้าจะมองเห็นข้าในความรุ่งโรจน์ที่ยอดเยี่ยม "
เทียเอ่ยพร้อมกับอ้าแขนเพื่อโอบกอดความตายที่กำลังมุ่งหน้าเข้ามาพร้อมกับลูกบอลเพลิงั์ แล้วมัวรัสก็ขว้างมันใส่ชายผมขาวก่อนจะเปลี่ยนมือขวาให้กลายเป็คมดาบ
เพื่อรอจังหว่ะที่เทียกระโจนตัวหนี เขาจะรีบคว้าโอกาสนี้สะบั้นคอของบุคคลตรงหน้าให้ขาดในครั้งเดียว
"ในราตรีเอ๋ย เ้ามิเคยขัดขืนยามหลับใหล แล้วเหตุใดดวงตาถึงปฏิเสธเงามืดเพียงเพราะหวาดหวั่น หากแต่วันนั้นเ้าถูกคุมขังเพื่อเฝ้าฝันถึงอิสรภาพต่อไปโดยไร้หนทาง"
แต่มีหรือที่เทียจะหลบมันให้เสียเวลาเพราะเขาสามารถใช้อาคมคุมขังเพื่อจับกุมมัวรัสรวมถึงลูกบอลเพลิงั์ให้หยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ ก่อนแรงะเิจะพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยไม่ตกกระทบลงพื้นดิน
"อาคม เป็ไปไม่ได้!! เ้าไม่ใช่มนุษย์!! "
"และข้าก็ไม่ใช่ปีศาจ" เทียแย้งขึ้นเพื่อทำให้มัวรัสได้กระจ่างชัด แต่มันก็ไม่สามารถขจัดความสงสัยเพราะเขาคือยมทูตสีขาวแห่งพระเพลิงทมิฬผู้เป็ดั่งมือขวาแห่งจอมมารที่ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมานาน แล้วคำกล่าวอ้างว่าตนมิใช่ปีศาจจะฟังขึ้นได้อย่างไร
"มันเป็สิ่งที่เ้าสงสัยมาหลายสิบปีแล้วไม่ใช่รึ งั้นวันนี้ให้ข้าเป็ผู้อธิบายเอง" แล้วน้ำเสียงอันเยือกเย็นเช่นเดียวกับอากาศที่เริ่มลดลงอย่างน่าประหลาดก่อนชายผมขาวจะอธิบายถึงความจริงที่ไม่เคยมีใครได้รับรู้
"ข้าสามารถดูดซับพลังผู้อื่นได้จากการััเื่นั้นเ้าคงรู้ดี แต่สิ่งที่ข้ารับมาไม่ใช่แค่พลังิญญาดิบๆเท่านั้น มันยังรวมถึงความสามารถของผู้อื่นด้วยเช่นกัน " เมื่อรับฟังก็ทำให้ดวงตาของมัวรัสเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับเนื้อตัวที่สั่นเทาด้วยสายลมหนาวจนแปรเปลี่ยนสภาพอันร้อนระอุให้กลับมาสู่จุดเยือกแข็ง
"แต่ก็ใช่ว่าข้าจะทำได้ดีกว่าเ้าของความสามารถนั้นหรอก เพราะบิดาของเ้าจะแช่แข็งทุกอย่างให้ตายภายในเสี้ยววินาที แต่ข้ากลับต้องใช้ถึงสามวินาที"
และทันใดนั้นมัวรัสก็หยุดนิ่งลงไปพร้อมกับลมหายใจ เพราะเขาถูกแช่เย็นด้วยก้อนน้ำแข็งสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่จากพื้นดินถึงท้องฟ้าภายในสามวินาทีตามคำกล่าวนั้น ก่อนเกล็ดหิมะจะโปรยลงมาจนสร้างความหนาวสั่นให้แก่เหล่าปีศาจและกลุ่มทหารของลีเดีย
"ต้องขอบคุณเ้าที่ตั้งใจฟังข้าถึงเพียงนี้ ไม่งั้นภายในสามวินาทีเ้าอาจจะฝ่าอาคมและหลบหนีไปได้"
ก้อนน้ำแข็งที่แช่เย็นมัวรัสไว้ได้ทำให้ปีศาจทั้งสี่แสดงความตื่นตระหนกจนพวกมันต้องรีบหาทางสลัดลีเดียและทหารคนอื่นๆ เพื่อเข้าช่วยเหลือผู้เป็นายให้เร็วที่สุด
แต่นั่นก็ไม่ใช่เื่ง่ายเมื่อสายฟ้ายังคงสร้างอันตรายแม้พวกมันจะมีพลังิญญาขั้นสูงก็ตาม เพราะการโจมตีต่างๆ ถูกสกัดกั้นและทำให้เสียจังหวะจนมิอาจละสายตาจากพวกมนุษย์กลุ่มนี้ได้
และยิ่งการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายวุ่นวายมากเพียงใดก็ยิ่งทำให้เอริคมีความสุขมากขึ้นอย่างน่าฉงน จนเทียต้องหันไปมองท่าทีเ่าั้ด้วยความเกลียดชัง
"ยิ้มอะไรของเ้า ไอ้มนุษย์ "
"เตรียมใจไว้ให้ดีเถอะ เ้าจะต้องอยู่เป็คนสุดท้าย แล้วเมื่อทุกสิ่งตายข้าจะฉีกแขนขาเ้าออกอย่างช้าๆ แล้วควักหัวใจเ้ายัดเข้าไปในปากเน่าๆนั้นเสีย "
42K
