คิไมระ

การได้รับพลังจากการดูดซึมในปริมาณที่มากเกินกว่าขีดจำกัดทำให้กองดินน้อยๆ ของโซระเกิดการกลายพันธุ์จนทำให้ตัวมันกลายเป็นต้นไม้บอนไซสีน้ำเงินทั้งต้นและใบ

     " โอ้โฮ! สุดยอดปรากฏการเลยนะเนี่ย! "
     และไม่หยุดอยู่แค่นั้น! ตัวมันยังคงออกดอกออกผลจนเต็มต้น รวมๆ แล้วทั้งหมดมีหมื่นลูกตามที่คาดเอาไว้ของโซระ
     แต่ละลูกก็แสงสว่างเหมือนพระจันทร์และขนาดของแต่ละผลก็เท่ากับลูกปิงปอง
     โซระแทบจะเด็ดในทันทีด้วยกลัวว่าจะมีคนมาประสงค์ร้ายกับเขา
     เมื่อเด็ดจนหมดต้น มันก็หมดหน้าที่เป็นครั้งแรกและกลับกลายเป็นเมล็ดแห่งการเริ่มต้นดังเดิม
     " นี่คือการทำงานจริงๆ ของมันสินะ "
     เติบโตได้ครั้งเดียวและตายลงแล้วคืนชีพใหม่ ทำงานเหมือนกระบวนการเดียวกับนกในตำนานเลย
     ผมจ้องมองไปสักพักและเริ่มเรียกโกร่าและคิเรียอย่างเงียบๆ เพื่อเรียกกลับเข้าไปในร่างกายของตนเอง
     จากนั้นเข้าก็กลับไปพักผ่อนที่กระโจมเพราะมันล่วงเวลาจนจะใกล้เช้าอยู่แล้ว
     ก่อนจะนอนก็ไม่วายที่จะทำกับดักเล็กๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ไอ้โง่หน้าไหนก็ไม่รู้เข้ามาจนรุ่งสายกับดักก็ยังอยู่ที่เดิม นับว่าเป็นความฉลาดของมันที่ไม่มายุ่งย่ามกับผม
     ผมตื่นขึ้นมาหาวครั้งหนึ่งและยืดเส้นยืดสายเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อ

     จากนั้นก็ลุกขึ้นออกจากเตียงเพื่อกินขนมปังกับนมที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็นประจำอย่างถูกวัน
     จะมีใครสงสัยบ้างน้า ว่าใครเป็นคนจัดเตรียมให้

     ไม่ต้องเดาหรอกเฉลยให้เลยดีกว่า
     จะใครซะอีกล่ะถ้าไม่ใช่ไอ้เกย์!
     ตอนนี้มันแทบจะมาเป็นรูมเมทของผมอยู่แล้ว
     ผมจัดการธุระของตนเองเสร็จทั้งอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า ถึงจะเหมือนกันทุกตัวก็เถอะ ขาดๆ เกินๆ
     ส่วนจะถามว่าอาบน้ำที่ไหน หลังกระโจมของผมมันมีบ่อน้ำอยู่ ไอ้เกย์เป็นคนบอก
     ถ้ามันไม่บอกก็ไม่รู้เลยนะเนี่ย!
     จากนั้นก็ไปตามหามันเพื่อต้องการรู้อะไรบางอย่าง....
     ครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ออกตามหามัน ส่วนมากมันจะมารังควานผมซะมากกว่า
     และก็ไม่ต้องค้นหาทุกซอกทุกมุมให้เหนื่อยเพราะมันอีกนั่นแหละที่มาบอกผมว่าตัวมันพักที่ไหน
     กระโจมผู้คุมหลังที่ 31
     ดีงาม! มีหมายเลขกำกับด้วย
     ถ้าไม่บอกก็คงจะหายาก แม่ง! เหมือนกันทุกหลังทั้งสีผ้าและขนาดของกระโจม
     ผมเข้าไปในกระโจมมันโดยที่ไม่ทักทายก่อนและพูดสิ่งหนึ่งเสมือนว่ารู้จักสนิทชิดเชื้อตั้งแต่ปางก่อน
     " ไอ้เกย์! เจ้าอยู่ไหม? "
     เขาละจากหนังสือที่อ่านและชายตามองมาที่ผมและยิ่มด้วยใบหน้าหล่อเหลา
     อะไรกันน่ะ! ไอ้ความรู้สึกนี้....