ข้าไม่ควรมีอยู่

ความเงียบปกคลุมโกดัง
ไม่ใช่ความเงียบของความปลอดภัย
แต่เป็๲ความเงียบของคนที่หยุด เพราะต้องคิดใหม่
ลู่เฉินนั่งพิงผนัง
หอบหายใจ
เหงื่อไหลลงมาตามขมับ
เขาพยายามขยับมือขวาอีกครั้ง
นิ้วไม่ขยับ
ข้อมือไม่ตอบสนอง
แขนข้างนั้นแข็งค้าง
เหมือนถูกตัดขาดจากร่าง
เขากดฟันแน่น
ไม่ร้อง
ไม่ใช่เพราะไม่เจ็บ
แต่เพราะรู้ว่าเจ็บไปก็ไม่ช่วยอะไร
—
เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง
ช้ากว่าเดิม
เป็๲จังหวะของคนที่เข้ามาเพื่อตรวจ ไม่ใช่ไล่ล่า
แสงคบเพลิงสาดเข้ามา
หยุดห่างจากมุมอับไม่กี่ก้าว
ชายคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า
ผมขาวแซมดำ
เสื้อคลุมสีเทาเข้มเรียบ
ไม่มีเครื่องประดับ
คนรอบข้างถอยเปิดทางให้เขาโดยไม่ต้องสั่ง
เขากวาดตามองพื้น
รอยแตก
ตำแหน่งที่ทรุด
แล้วสายตาก็หยุดที่ลู่เฉิน
นิ่ง
นานพอให้คนอื่นไม่กล้าพูดแทรก
“หยุดขุดตรงนี้”
เขาพูด
คนสองคนวางเครื่องมือ
ถอยออกไปสามก้าวตามคำสั่ง
“ตั้งแนวระวังห่างออกไป”
“ห้ามใครเข้าใกล้เขาเกินระยะนี้”
คำสั่งถูกทำตามทันที
พื้นที่รอบลู่เฉินถูกเว้นว่าง
ชัดเจน
เป็๲วง
ชายผู้นั้นจึงก้าวเข้าไปในระยะที่เหลือ
ระยะที่ทุกคนรู้ว่าเขาอนุญาตให้เข้าได้คนเดียว
“เ๽้าทำเองหรือ”
เสียงเขาไม่ดัง
แต่ไม่มีใครกล้าขัด
ลู่เฉินไม่ตอบ
เขาไม่มั่นใจว่า
ถ้าพูดออกไป
ร่างกายจะรับไหวหรือไม่
ชายผู้นั้นไม่เร่งคำตอบ
เขามองมือขวาที่แนบลำตัว
ไม่ขยับ
“ยกมือขวา”
ลู่เฉินพยายาม
ไหล่ขยับ
แต่มือไม่ขึ้น
ชายผู้นั้นพยักหน้า
เหมือนยืนยันสิ่งที่เห็น๻ั้๹แ๻่แรก
“เส้นพลังถูกกดทับ”
เขาพูดกับคนรอบข้าง
บางคนขมวดคิ้ว
บางคนหันมองลู่เฉินใหม่
ชายผู้นั้นย่อตัวลง
ใช้นิ้วแตะข้อมือขวา
กดเบา
ตรงจุด
ความชาชาแล่นขึ้นมาทันที
ลู่เฉินสะดุ้ง
“ไม่ใช่๤า๪เ๽็๤ภายนอก”
“เป็๲ผลจากการฝืนใช้พลังที่ร่างรับไม่ไหว”
เขาลุกขึ้น
น้ำเสียงยังคงราบเรียบ
“ในสำนัก เรียกสภาพนี้ว่า—”
เขาหยุดเล็กน้อย
เหมือนเลือกคำ
“ภาวะเส้นพลังแข็งค้าง”
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเปลี่ยน
คนที่ได้ยิน
รู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่อาการที่พบได้ทั่วไป
ชายผู้นั้นหันกลับมามองลู่เฉิน
“ภาวะนี้ ไม่ใช่สิ่งที่จะเกิดกับคนธรรมดา”
“มันเกิดกับคนที่ฝืนพลังซ้ำ ๆ
หรือใช้พลังที่ไม่ควรใช้กับร่างของตน”
เขาเว้นจังหวะ
ก่อนถาม
“เ๽้าฝืน หรือเ๽้าเลือก”
ลู่เฉินเงยหน้าขึ้น
มองตาเขา
“ข้าเลือก”
คำตอบสั้น
ไม่หลบ
ชายผู้นั้นพยักหน้า
ไม่ตำหนิ
ไม่ยกยอ
“การเลือกมีผลตามมาเสมอ”
เขาพูด
“แขนขวาของเ๽้า คือผลแรก”
ลู่เฉินกำกระบี่แน่นด้วยมือซ้าย
“แล้วผลถัดไปล่ะ”
ชายผู้นั้นมองแขนที่ไม่ขยับ
ก่อนตอบ
“ถ้าเ๽้าฝืนใช้อีก”
“เส้นพลังจะไม่แข็งค้างแค่นั้น”
เขาไม่อธิบายต่อ
เพราะไม่จำเป็๲
เขาหันไปทางคนรอบข้าง
“ตั้งเวรเฝ้าระยะนี้ไว้”
“ห้ามรบกวนเขา
และห้ามแตะต้องกระบี่เล่มนั้น”
คำสั่งถูกทำตามทันที
ก่อนจะเดินจากไป
ชายผู้นั้นหยุด
พูดโดยไม่หันกลับมา
“๻ั้๹แ๻่วันนี้เป็๲ต้นไป”
“เ๽้าถือว่าเคยเข้าสู่ภาวะเส้นพลังแข็งค้างแล้ว”
ลู่เฉินนั่งนิ่ง
หอบหายใจ
แขนขวายังไม่ตอบสนอง
ยังแข็งค้าง
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปแล้ว
ไม่ใช่ร่างกาย
เป็๲สถานะของเขา
ในสายตาของคนที่มีอำนาจในโลกนี้
—