ตอนที่ 3 พี่ชายแปลกๆ
ตอนนี้ก็เข้าสู่เดือนที่ 3 ที่สองพ่อลูกย้ายเข้ามาอยู่บ้านเธอ เธอกับพี่ชายต่างสายเืได้แบ่งที่นอนกัน โดยพี่ชายนอนพื้นและเธอนอนเตียง
โจอายุมากกว่าเธอสามปี เขาเป็พวกอินโทรเวิร์ต วันวันเธอแทบไม่ค่อยเห็นหน้าพี่ชายเลย เขาไปทำงานแต่เช้า กลับมาก็มืดแล้ว เลยไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ จะได้เห็นหน้าเขาเต็มๆ ก็ตอนที่เธอเผลอตื่นมาตอนกลางคืน ที่มักจะเห็นเขานอนอยู่บนพื้นข้างเตียงเธอแล้ว
เรียกได้ว่าสามเดือนที่ผ่านมา เธอและเขาต่างไม่ได้สนิทอะไรกับมากแต่ก็ไม่ได้มีปัญหาเื่การใช้ชีวิตในห้อง ห้องเดียวกันเหมือนกัน
“เมโกะพี่โจตื่นยังลูก” เมโกะตื่นเช้ากว่าปกติเพราะวันนี้เธอมีสอบวิชาสำคัญในตอนเช้า
“ยังนะคะแม่ ตอนออกมาเห็นพี่เขาหลับอยู่”
“อ่อ อืม เห็นพ่อเขาก็บ่นๆ อยู่ว่างานโจเยอะ กะว่าจะหาที่ใหม่ให้”
“อ่อ เป็งี้เอง” เธอก็ว่าแล้วเพราะพักหลังมานี้ยิ่งอยู่พี่โจยิ่งเงียบ และก็แทบไม่ค่อยได้นอนเลย
“เราก็ดูให้พี่เขาด้วยนะ ถ้าที่ไหนรับสมัครก็บอกกันได้”
“ค่ะแม่”
แอดดดดด
“อ้าวโจมาพอดีเลย มากินข้าวก่อนลูก”
“ไม่ทันแล้วครับผมไปก่อนนะ” พูดจบโจก็รีบออกจากบ้านไปปล่อยให้สองแม่ลูกยืนงงไปเลย ก่อนที่ทั้งสองจะหันหน้ามองกัน
“ว่างๆ เราก็ชวนพี่เขาคุยบ้างนะแม่กลัวเขาเป็โรคเครียด”
“ได้ค่ะ แล้วลุงเจละ”
“นอนอยู่”
“หืมมมม” ความน่าแปลกของสองพ่อลูกคือสิ่งที่เธองงที่สุด ลูกชายทำงานงกๆๆ ส่วนพ่อกลับนอนสบายตื่นสายตื่นมาอีกทีบ่ายแล้ว คือถ้าเธออยู่บ้านก็จะเห็นหน้าเขาตลอดเลย จนเธอสงสัยว่า ไม่ทำมาหากินหรอ แต่มันก็ไม่ใช่เื่ที่เด็กอย่างเธอควรถาม…
เธอสะบัดหัวทิ้งทุกอย่างที่กำลังคิดออกไป ก่อนจะรีบยัดขนมปังเขาปาก และออกจากบ้านไปสอบในทันที
่เช้าเธอมีสอบวัดระดับความรู้พื้นฐานเพื่อเทียบวุฒิการเรียน ส่วนรอบบ่ายเธอก็มีเรียนธุรกิจเพิ่มเติมกว่าจะเสร็จวันนี้ก็ฟ้าก็มืดแล้ว เรียกได้ว่าใช้แรงสมองไปเกือบหมดเลย
และในระหว่างทางเดินกลับบ้าน…
“อ้าวพี่โจ” เธอเห็นโจเดินออกมาจากร้านมินิมาร์ทพร้อมกับไอติมที่กำลังทานอยู่จึงรีบะโเรียกเพราะไม่บ่อยหนักที่จะเจอโจตอนตื่นนอน
“….” โจไม่พูดอะไรแต่หันมามองเธอตามเสียงที่เรียก
“วันนี้กลับบ้านเร็วจัง” เพราะได้คำสั่งจากแม่ว่าให้คุยกับพี่เยอะๆ เธอเลยเริ่มทำ แม้พี่โจจะดูไม่อยากคุยกับเธอก็ตาม
“ปกติ” เขาตอบเสียงเรียบ
“ไม่นะปกติพี่กลับสามทุ่ม นี้แค่หนึ่งทุ่มเอง”
“แล้ว?”
“แล้ว?”
“แล้ว้าอะไร”
“หมายความว่าไง” เธอคิวขมวด
“้าอะไรถึงมาชวนฉันคุย”
“ก็…”
“….”
“ก็ไม่อยากให้พี่เครียดไงเลยมาชวนคุย”
“ฉันก็ไม่ได้เครียด”
“แต่แม…”
“ฉันเหนื่อยเธอหยุดพูดสักที”
“!!!!”
“เข้าใจไหม”
“เอ่อแต่…”
“ขอฉันใช้สมองโล่งบ้างๆ ถือว่าฉันขอร้อง”
“เอ่อ….”
“เดินนำกลับบ้านไปก่อนเลย ฉันอยากเดินคนเดียว”
“ค…ค่ะ” คำพูดเสียงเรียบแต่เหมือนเป็การไล่ทำเด็กสาวอย่างเมโกะที่ไม่ค่อยเจอคนรุ่นเดียวกับถึงกับน้ำตาคลอ ก่อนจะเดินหันหลังและเดินออกมาจากตรงนั้น ตรงกับบ้านไปพร้อมกับยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาเป็ระยะด้วยความจุกในหัวใจ
เวลา 01.45น.
ภายในห้องมืดสนิท เสียงลมหายใจของคนที่อยู่บนเตียงก็หายใจอย่าสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอเขาสู่ห่วงหลับลึก หลังเจอเื่หนักๆ ทั้งวัน
แต่….
แต่กลับมีดวงคมที่นอนอยู่ข้างกันลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึก
190
![[จบ] บรรพบุรุษสายมูตัวน้อย ดูดนมขวดทำนายดวงชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760593036_6098261.webp)
