เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบสอง ซ้องกั๋ง

คนเราที่เบียวสามก๊กหรือยุคชุนชิวจั้นกว๋อนั้นจะมีความสุขและฟินคิดว่าตนเองเป็นคนที่ทำการณ์ใหญ่เวลาที่อ่านตำราและจินตนาการฝันถึงยุคสามก๊ก

แต่ในทางปฏิบัติพวกเราคือหมากที่โดนพวกเขาจะเอาไปไว้ตรงไหนก็ได้ต่างหาก

โจโฉเองก็เจอปัญหาที่ชาวบ้านเข้าป่าล่าสัตว์ไม่ยอมเข้ามาเป็นคนดีของสังคมหรือผู้ร่วมพัฒนาชาติฮั่น

แม้พยายามจะให้ที่ดินทำกินอุปกรณ์ทำการเกษตร จนมีคนคล้อยตามพอสมควรที่จะกลายเป็นแรงงานเพื่อร่วมพัฒนาประเทศ

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีคนคิดว่าตูอยู่ในป่าล่าสัตว์แบบเดิมดีกว่า

ดั่งที่ขงจื้อกล่าวไว้ว่า

ผู้ปกครองที่โหดร้ายนั้นแย่กว่าเสือ

หากต้องตกอยู่ในปกครองที่ดหดร้ายเรามาเสี่ยงชีวิตกับเสือบนภูเขาดีกว่า

หากเราเชื่อตามตำนานซ้องกั๋งที่ว่ายังมีคนล่าเสือด้วยมือเปล่าและว่างๆพวกเขาจะหนีทางการไปรวมตัวกันบนเขาเหลียงซาน

ตูอยู่ในป่าในเขา แน่จริงมาจับตูสิฟะ

หากมองในแง่หนึ่งมีคำกล่าวว่ามนุษย์คือสัตว์ที่ประหลาดประเภทหนึ่งคือสัตว์ที่ domesticatedทำให้ตนเองเชื่องๆ

ให้อยู่ในสังคมได้อย่างสงบสุขไม่กลายเป็นคนป่าเถื่อนต่อต้านอำนาจของรัฐบาล

ตั้งแต่อดีตหลายพันปีจากซางเอียงหานเฟยจื่อ โจโฉมาจนถึงรัฐสมัยใหม่

ผู้ปกครองก็ต้องพยายามล่อหลอกจับประชากรมาฝึกสอนให้เชื่องDomesticated เป็นสัตว์สังคมที่เคารพเชื่อฟัง

ไม่ให้ก่อความเดือดร้อนวุ่นวายหรือทำตนเป็นจ้าแห่งโจรสลัดที่ไม่ฟังคำสั่งรัฐบาลโลก

การรวมตัวเป็นชุมโจรราวกับผู้ยิ่งใหญ่เขาเหลียงซานนั้นก็คือการต่อต้านรัฐบาลอย่างหนึ่ง

แต่แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่เขาเหลียงซานที่เก่งกาจสามารถฆ่าเสือได้ด้วยมือเปล่าแถมมีเวทย์ยังตายและพ่ายแพ้ได้

เพราะอะไร?

เพราะพวกเขาหลงกลทำงานให้กับรัฐบาลนั่นเอง

และฮ่องเต้หักหลังพวกเขาเลยตายอนาถกันหมด

ตามคำทำนาย

แปลความหมายได้สองทางว่าเมื่อผู้กล้าปราบศึกภายนอกได้ก็ปราบศึกภายในคำทำนายจะสมบูรณ์

แต่ศึกภายในที่ว่าไม่ใช่โจรกบฏที่ลุกฮือขึ้นเพราะความอดอยาก..แต่คือขุนนางกังฉิน

เมื่อพวกเจ้าไปปราบราษฏรด้วยกันที่กลายเป็นโจรแทนที่จะปราบโจรภายในที่แท้จริงคือขุนนางกังฉิน

คำทำนายจึงไม่สมบูรณ์ผู้กล้าเลยตายอนาถกันหมด

ดังนั้นเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเก็บโจรกังฉินที่กินบ้านโกงเมืองก่อนหากต้องการให้เราทำสำเร็จตามคำทำนาย

และพวกเสือดำก็จะเจอแนวคิดเดียวกัน

เพราะพวกเขาเบียวสามก๊กแต่ดันไม่อ่านซ้องกั๋ง

ว่ากลุ่มโจรอาละวาดได้ไปทั่วในตอนแรกไม่มีใครหยุดได้แต่จะตายอนาถเพราะเจรจากับรัฐบาลนี่ล่ะ

พวกผู้เฒ่าก็สมกับเป็นคนที่เบียวสามก๊ก

มองว่าตนเองมองแผนการของเจิดออก

“เจ้าจะให้ค่าจ้างพวกข้าเท่าไรอย่างไรบ้างล่ะ”

“ชั้นให้ขนมนมเนยไม่ขาดจ๊ะ”

“วันละบาทไม่งั้นพวกเข้าไม่ทำ”

“วันละสองบาทเลยและต้องมีเสื้อผ้าตอนปีใหม่ด้วย”

“ได้จ๊ะ ได้จ๊ะชั้นตกลง”

พวกบรรดาพ่อแก่แม่เฒ่ายิ้มอย่างดีใจ

เฮอะเห็นว่าพวกข้าแก่อยู่ตามป่าตามเขาและจะมาเอาเปรียบกันได้

หนุ่มๆสาวๆของพวกเข้าเรี่ยวแรงดีจะให้ค่าแรงน้อยๆได้อย่างไร

พวกพ่อแก่แม่เฒ่าดีใจที่คิดว่าตนเองได้เปรียบไอ้เจิดลูกชายกำนัน

ไม่ต่างกับผู้ยิ่งใหญ่เขาเหลียงซานที่ได้รับข้าวของและอวยยศจากราชสำนักคิดว่าตนเองได้พบกับความรุ่งเรืองแล้วในชีวิตนี้นั่นเอง