จริงๆแล้วข้าเป็น...เทพ

       ฉางเหวินกระโจนขึ้นบนมาร่างของเซียวอยูซวนจากนั้นก็พยายามที่จะจูบและขืนใจเธอ!

       "อ้าา!! ออกไปน่ะออกไป! ช่วยด้วย!ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!!"เซียวอยูซวนตกใจจนต้องร้องขอความชาวยเหลือออกมา เธอพยายามที่จะตะโกนสุดเสียงหวังเพียงให้ใครสักคนมาช่วยเธอให้รอดพ้นจากสถานการณ์ในตอนนี้

       "เหอะๆถึงแม้เธอจะร้องไปสุดเสียงแต่มันก็เปล่าประโยชน์! ในวันนี้ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้หรอก!"ฉางเหวินยิ้มอย่างชั่วร้าย จากนั้นก็พยามยามฉีกกระชากเสื้อของเซียวอยูซวนหวังที่จะเห็รเรือนร่างของเธอ

       "ฉางเหวินนายปล่อยฉันไปเถอะแล้วฉันจะถือว่าเรื่องในวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ฉันจะไม่เอาเรื่องวันนี้กับนายแน่นอนได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ!"เซียวอยูซวนพยายามอ้อนวอนในขณะที่ในใจกำลังหาวิธีเพื่อให้หลุดพ้นจากฉางเหวิน เธอถึงขนาดขอร้องให้อีกฝ่ายปล่อยเธอไป

       แต่คิดหรือว่าสัตว์ร้ายเมื่อมันติดสัดแล้วมันจะยอมลงโดยง่าย?

       "นี่เธอคิดว่าฉันโง่งั้นหรอ? เหอะวางใจเถอะยังไงคืนนี้เธอก็จะต้องเป็นของฉัน ฉีนไม่ปล่อยเธอไปแน่!"ฉางเหวินยื่นมือของเขาจากนั้นก็กระชากชุดของเซียวอยูซวนออกมาอย่างแรง! 

       แกว๊ก!!

       "อ้าา!!"

       เสื้อของเซียวอยูซวนขาดออกมาจากนั้นมันก็เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายในที่ปิดบังในทันที!

       ฉางเหวินมองไปยังเสื้อชั้นในสีดำลายลูกไม้ของเซียวซวนอย่างไม่วางตา น้ำลายของเขาเกือบจะหยดออกมาจากปากอยู่แล้วหลังจากที่จ้องมองมัน! เขาเลื่อนมือของตัวเองและพยายามที่จะยื่นเข้าไปจับที่เสื้อชั้นในสีดำลายลูกไม้ของเซียวอยูซวน 

       เซียวอยูซวนเห็นมือของฉางเหวินใกล้จะถึงหน้าอกเธอแล้วเธอก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง ในเวลานี้เธอรู้สึกอัปยศเป็นอย่างมาก!"อ้าา!!!ไอ้บ้า!ปล่อยฉัน! อย่ามายุ่งกับฉันน่ะ!!"

       ฉางเหวินยิ้มอย่างได้ใจในขณะที่มือของเขาใกล้จะถึงหน้าอกของเซียวอยูซวน ในตอนนี้เขาจินตนาการถึงภาพของตัวเองกับเซียวอยู่สวนที่กำลังบรรเลงเพลงรักกันอย่างเมามัน!

       เพียงแต่ว่าในขณะที่มือของฉางเหวินใกล้จะแตะกับหน้าอกของเซียวอยูซวนจู่ๆทันใดนั้นภายในห้องส่วนตัวแห่งนี้ก็ได้ยินเสียงของคนผู้หนึ่งพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ"คนเขาไม่ยอม บังคับฝืนใจไปมันดีแล่งงั้นหรอ?"

       มือของฉางเหวินที่ใกล้หน้าอกของเซียวอยูซวนหยุดชะงักลง เขาขมวดคิ้วขึ้นมาจากนั้นก็หันหน้ามองไปยังต้นเสียง

       "ใครว่ะ?!!"

       ฉางเหวินหันหลังกลับมาไปทางต้นเสียง ปรากฏชายผู้หนึ่งที่ประตูห้องส่วนตัว 

       "นายเป็นใคร!"ฉางเหวินกล่าวถามออกมาในขณะที่จ้องมองไปยังคนที่อยู่ที่ประตู เขาจำได้ว่าตัวเองล็อคประตูห้องส่วนตัวนี้แล้ว แล้วคนผู้นี้เข้ามาได้อย่างไรกัน?

       หรือว่าจะได้กุญแจจากพนักงาน?

       หลินเทียนไม่ตอบคำถามของฉางเหวิน เขาก้าวเท้าเบาๆเดินไปทางฉางเหวินด้วยอารมณ์ที่สงบนิ่ง

       ฉางเหวินเห็นชายคนนี้ไม่สนใจคำถามตนเอง เขาก็อดไม่ได้ที่แสดงความโกรธเกรี้ยวขึ้นมา"ฉันถามว่าแกเป็นใคร! เข้ามาที่ได้ยังไง! นี่แกไม่ได้ยินทีาฉันถามอย่งงั้นหรอ?!!" 

       ด้วยเสียงที่ดังของฉางเหวิน เซียวอยู่ที่อยู่ใต้ตัวเขาก็ได้สติขึ้นมา เธอหันหน้ามองไปยังคนที่ปรากฏตัวภายในห้องจากนั้นปรากฏความหวังขึ้นมาภายในดวงตาของเธอ  

       เซียวอยูซวนรวบรวมพละกำลังและเรี่ยวเเรงทั้งหมดของตัวเองออกมาจากนั้นก็ผลักฉางเหวินที่กำลังคร่อมเธออยู่ออกไปอย่างแรง!

       "โอ๊ย!" 

       ฉางเหวินถูกผลักจนล้มหงายหลัง เซียวอยูซวนเห็นโอกาศเธอไม่รอช้าพยุงตัวเองพุ่งตัวไปหาหลินเทียนในทันที

       เซียวอยูซวนพุ่งตัวหลบด้านหลังของหลินเทียน ราวกับหลินเทียนเป็นผู้พิทักษ์ของเธอ

       ฉางเหวินเห็นเซียวอยูซวนหลบไปอยู่ด้านหลังหลินเทียน ความโกรธของเขาก็ได้เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม เขากล่าวว่า "ไอ้หนู ส่งผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉันซะ แล้วฉันจะปล่อยแกไปไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าแกจะรอดไปจากที่นี่ได้!! "ฉางเหวินกล่าวออกมาในขณะที่ใบหน้าของเขาเผยความหยิ่งผยองและความข่มขู่

       "หืม?ขอเหตุหน่อยสิว่าทำไมฉันต้องฟังแก?"หลินเทียนจ้องหน้าของฉางเหวินและกล่าวอย่างเฉยเมย 

       "เพราะฉันเป็นนายน้อยของตระกูลฉางยังใงล่ะ ไอหนูแกส่งผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉันซะดีๆ แล้วฉันจะไม่เอาเรื่องนาย"ฉางเหวินกล่าวออกมาในขณะที่เดินเข้ามาใกล้หลินเทียน 

       เซียวอยูซวนที่เห็นฉางเหวินเข้ามาใกล้ก็อดไม่ได้ที่จะร้อนใจ เธอกำชายเสื้อของหลินเทียนและกล่าวออกมาอย่างร้อนรน"คุณคะ ช่วยฉันด้วยฉันเป็นคุณหนูของตระกูลเซียว ถ้าคุณช่วยฉันตระกูลเซียวจะต้องตอบแทนคุณแน่"

       หลินเทียนหันหน้ามองคนด้านหลังตัวเองเลิกคิ้วเล็กน้อยจากนั้นก็เลิกสนใจหันหน้ามองฉางเหวินตรงหน้าอย่างเฉยเมย

       "ไอ้หนู แกไม่ยอมส่งอยากโดนซ้อมงั้นหรอ"ฉางเหวินเห็นหลินเทียนไม่มีทีท่าว่าจะส่งคนมาเขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดขู่ 

       "โอ้วว? ถ้างั้นบังเอิญว่าผมอยากโดนซ้อมพอดีเลย ดังนั้นคุณจะช่วยสงเคราะห์ผมอย่างงั้นหรอ?"หลินเทียนยิ้มเล็กน้อยและกล่าวอย่างยั่วยุ

       "ไอ้หนู...แกรนหาที่ตาย!!!"ฉางเหวินได้ยินคำพูดของหลินเทียนฟางเส้นสุดท้ายในใจก็ได้ขาดออกมา เขาง้างหมัดออกมาและพุ่งมันไปยังหลินเทียนทันทีด้วยความโกรธ

       "ระวัง!!"เซียวอยูซวนเห็นฉางเหวินพุ่งหมัดมาหาตัวเธออดไม่ได้ที่จะพูดเตือนออกมา

       หลินเทียนมองหมัดที่พุ่งมายังตัวเขาอย่างเฉยเมย หมัดนี้ของฉางเหวินหลินเทียนไม่เห็นมันอยู่ในสายตาเลยสักนิด เขายื่นมือออกไปข้างหน้าจับหมัดของฉางเหวินอย่างง่ายดาย 

       ฉางเหวินเห็นหลินเทียนรับหมัดของตัวเองอย่างง่ายดายเขาก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจและหน้าเสียเล็กน้อย เขาจะดึงมือของตัวเองกลับมาเพื่อที่จะโจมตีหลินเทียนอีกครั้ง แต่ว่าในขณะที่เขาออกแรงนั้นเองมือที่อยู่ภายใต้การจับกุมของหลินเทียนก็ไม่ขยับเลยสักนิด 

       ฉางเหวินรู้สึกอายเล็กน้อยและพยายามดึงมือของตัวเองออกมาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาใช้แรงทั้งหมดของร่างกายดึงมือของตัวเองออกมา 

       หลินเทียนเห็นอย่างนี้ก็ยิ้มเล็กน้อยจากนั้นก็ปล่อยมือของฉางเหวิน 

       ตูม!

       หลินเทียนปล่อยมือของฉางเหวินกระทันหันทำให้ฉางเหวินที่ทุ่มพละกำลังทั้งหมดของร่างกายไปที่มืออย่างเดียวล้มลงกับพื้นอย่างแรง 

       "คุณไปทำไปนั่งทำอะไรบนพื้นอย่างงั้นหรอ"หลินเทียนยิ้มออกมาและกล่าวถามอย่างขี้เล่นเล็กน้อย

       ฉางเหวินที่ล้มอยู่บนพื้นได้ยินคำพูดของหลินเทียนก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงด้วยความอับอาย

       ฉางเหวินดีดตัวขึ้นมาและเเละเตะไปยังหลินเทียนอย่างแรง 

       หลินเทียนมองลูกเตะนั้นเล็กน้อยจากนั้นก็ใช้ขาของตัวเองปะทะกับฉางเหวิน 

       ฉางเหวินเมื่อเห็นว่าหลินเทียนจะใช้ขาของตัวเองมาปะทะกับเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา ฉางเหวินมั่นใจกับขาของตัวเองเป็นอย่ามางเนื่องจากเขามักจะฝึกพลังเตะเป็นประจำเมื่อเวลาว่าง

       ขาของคนทั้งสองปะทะกันอย่างแรงจากนั้นก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

       แกร๊ก~ 

       เสียงเหมือนบางอย่างแตกหักดังขึ้นมาหลังที่ทั้งสองคนปะทะกัน

       ฉางเหวินล้มไปกองอยู่กับพื้นกุมขาข้างขวาของตัวเองและร้องออกมาอย่างโหยหวน สังเกตุที่ขาของฉางเหวินตอนนี้มีรูปร่างที่บิดเบี้ยวไปจากเดิม 

       หลินเทียนมองฉางเหวินเล็กน้อยจากนั้นก็หันมามองคนที่อยู่ข้างหลัวตัวเองที่ตอนนี้กำลังตกตะลึงอยู่!

       เซียวอยูซวนตอนนี้จ้องมองไปยังขาที่บิดเบี้ยวของฉางเหวินอย่างตกตะลึง ไม่คิดว่าขาของฉางเหวินจะบอบบางเพียงปะทะครั้งเดียวก็หักซะแล้ว