ปิดการขาย
จบการขายลงไปแล้ววันแรก สำหรับตาข่ายดักฝันร้ายของครอบครัวชิงเถาแผนการตลาดของนางถือว่าใช้ได้ผลเป็อย่างมาก ขายไป 2 ชั่วยาม ได้ตั้ง 32อันเลยทีเดียว ถือว่าเหนือความคาดหมายของทุกคน ราคาถึงจะทั้งลดทั้งแถมแล้วก็ไม่ถือว่าต่ำจนเกินไปเพราะนางตั้งราคาไว้ให้ต่ออยู่แล้วเนื่องจากนางรู้ดีว่าของที่ได้ต่อราคาคนซื้อจะรู้สึกดีแค่ไหน
ตอนนี้ใกล้จะเที่ยงคืนแล้วร้านรวงต่างๆในงานก็เก็บไปเกินครึ่งแล้วเช่นเดียวกับร้านของชิงเถาที่ทำลังเกินกลับจวนทุกคนช่วยกันถือของด้วยความขมักเขม่นไม่มีเหน็ดเหนื่อยเลยหลังจากได้ยินจำนวนเงินที่ได้วันนี้แค่วันนี้วันเดียวยังได้ถึง 5 ตำลึงเชียว จนทุกคนอยากจะรีบกลับไปทำเพิ่มเยอะๆ ด้วยซ้ำเพราะกลัวว่าจะไม่พอขาย
วันนี้งานปีใหม่วันสุดท้ายแล้วแต่ตาข่ายดักฝันหมดั้แ่ 7 วันแรก ตอนแรกทุกคนก็ทำเพิ่มอยู่หรอกแต่ได้ไม่เกินวันละ7 อัน ชิงเถาเลยเสนอว่าเราน่าจะปิดการซะ เพราะเวลานอนหลายวันมานี้ก็ไม่ค่อยพอ จะมี2 วันที่แล้วจึงถือว่าได้นอนเต็มที่ส่วนวันนี้เป็งานวันสุดท้ายทุกคนเลยตกลงจะมาเที่ยวงานกัน หลังจากทำงานอย่างหนักแล้วได้ค่าตอบแทนถึง32 ตำลึงเชียว นี่ถือว่าเป็เงินก้อนที่เยอะที่สุดที่ครอบครัวเคยมีอยู่ในมือวันนี้นางลี่จูจึงใจดีเป็อย่างมากอนุญาตให้ใช้เงินได้ตั้ง 2 ตำลึงทำให้เด็กๆดีใจเป็อย่างมากอยากได้อะไรก็วิ่งเข้าไปชี้อยากได้แต่พอถามราคาก็เป็อันไม่อยากได้ซะงั้นเดินจนเหนื่อยเพราะร้านค้าถือว่าเยอะพอสมควรเยอะกว่าปีที่แล้วด้วยซ้ำ เนื่องจากค่าเช่าที่ที่ถูกกว่าปีก่อนจึงทำให้งานที่จัดบนถนนสายหลักต้องยาวเกือบลี้เลยทีเดียว สุดท้ายจิ้นสิงต้องเสนอให้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆ ให้ลูกๆแทน เพราะทุกคนดูเหมือนจะไม่กล้าใช้เงินซื้ออะไรเลยนอกจากขนม
หลังจากงานปีใหม่ผ่านไปครอบครัวชิงเถากลับมาทำงานตามเดิมแต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือผู้คนในเมืองยังพูดถึงสินค้าจากงานปีใหม่ที่ผ่านมานั่นก็คือตาข่ายดักฝันร้ายนั้นเองหลายคนบอกว่าซื้อไปแล้วไม่ฝันร้ายจริงๆ ทั้งใช้เองหรือพวกเด็กๆ ในบ้านก็ไม่ละเมองอแงร้องไห้กลางคืนอีกเลยจนทำให้หลายคนที่ไมได้ซื้อตอนนั้นรู้สึกเสียใจเลยทีเดียวจนทำให้พ่อค้าในเมืองบางรายเริ่มทำของเลียบแบบขึ้นมาขายแล้ว แถมขายดีได้ราคาสูงกว่าของชิงเถาขายซะอีกถ้าชิงเถามารู้เื่นี้จะต้องกระอักเืแน่นอน
“อาเถาคุณหนูมีเื่จะคุยกับเ้า”สาวใช้เป่ยในตอนเช้าเมื่อรับสำรับแล้วเอ่ยบอกกับชิงเถาชิงเถาที่ตอนนี้หมดงานแล้วจึงตกลงที่จะเดินไปเรือนไผ่พร้อมกับสาวใช้เป่ย
“คารวะคุณหนูใหญ่เ้าค่ะ” ชิงเถาพูดขึ้นหลังจากที่เข้ามาในห้องนั่งเล่นในเรือนไผ่แล้ว
“อ่า อาเถามาแล้วรึ ข้ามีของจะให้เ้านิดหน่อย”คุณหนูใหญ่เทียนซืออิ๋งพูดขึ้นเมื่อเห็นชิงเถา
“ไม่ทราบว่าคืออะไรหรือเ้าคะคุณหนูใหญ่”ชิงเถาถาม
“ถ้าเ้าไม่รังเกียจข้ามีชุดเก่าใส่ไม่ได้แล้วจะให้กับเ้าน่ะ” คุณหนูใหญ่เทียนซืออิ๋งบอกพร้อมให้สาวใช้เป่ยไปหยิบมาให้นาง
“ไม่รังเกียจเลยเ้าค่ะคุณหนูใหญ่แต่เกรงใจมากกว่าตัวข้าน้อยมิได้ทำคุณประโยชน์อะไรให้คุณหนูเลยแต่คุณหนูกลับใจดีกับบ่าวตัวน้อยขนาดนี้” ชิงเถาพูดขึ้นด้วยความเกรงใจจริงๆ
“ถ้าไม่มีเ้าเป่ยเป่ยอาจจะไม่มีชีวิตอยู่ดูแลข้าอีกก็ได้เื่แค่นี้เล็กน้อยนัก อีกอย่างข้าอยู่ในเรือนกับรอบๆบริเวณนี้ไม่จำเป็ต้องใส่ชุดสวยๆก็ได้”คุณหนูใหญ่เทียนซืออิ๋งพูดอย่างตัดพ้อถึงนางจะถูกเนรเทศให้มาอยู่ท้ายจวนแต่ยังดีที่ทางเรือนใหญ่ยังส่งเสื้อผ้ามาให้นางถึงจะไม่ใช่ดีมากแต่ก็ไม่ได้แย่ขนาดลูกหลานชาวบ้านใส่กันถือว่าฮูหยินใหญ่ยังหน้าเห็นใจนางอยู่บ้างแต่นางก็รู้ว่าจริงๆแล้วจะต้องได้ผลประโยชน์เป็แน่กับการส่งชุดใหม่มาให้นางทุกฤดูโดยเหตุผลของฮูหยินใหม่นั่นก็คือนางล่วงรู้ว่าในหนึ่งเดือนจะต้องมีสักวันที่สามีของนางเดินเล่นมาทางท้ายจวนนี้ดังนั้นนางต้องสวมบทแม่พระไว้ให้ดี
“แล้วทำไมคุณหนูไม่ใส่ชุดสวยๆไปเดินเล่นล่ะเ้าค่ะ”ชิงเถาถามขึ้น
“จะให้คุณหนูออกไปได้ยังไงละเ้าก็รู้” สาวใช้เป่ยพูดขึ้นอย่างอารมณ์ไม่ดีหลังจากได้ยินชิงเถาถาม
“พอน่าเป่ยเป่ยข้าก็อยู่ที่นี่มาตั้งนานแล้วไม่ต้องโกรธเื่นี้แล้ว ส่วนเ้าอาเถาน้อยจะให้ข้าใส่ชุดไปเดินเล่นที่ไหนหละ เดินออกไปข้างหน้าคนก็เห็นแล้ว”คุณหนูใหญ่เทียนซืออิ๋งบอกกับชิงเถา
“ก็ไม่ไปข้างหน้าแต่ไปข้างหลังยังไงหล่ะเ้าคะ” ชิงเถาเสนอขึ้น
“หืมข้างหลังงั้นหรือมิใช่ว่าข้างหลังเป็ป่าไผ่รึ”เทียนซืออิ๋ง
“มิใช่เ้าจะให้คุณหนูข้าไปเดินเล่นในป่าไผ่หรอกนะอาเถา”สาวใช้เป่ยเอ่ยขึ้นหลังจากได้ยิน
“ไปทางป่าไผ่หน่ะใช่เ้าค่ะแต่จุดสิ้นสุดมิใช่ตรงป่าไผ่ เราจะไปไหนต่อก็ได้หลังจากผ่านไป่ไผ่ไปแล้ว” ชิงเถาพูดบอกออกมา แต่อีกสองคนก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
“เ้าหมายความว่า”เทียนซืออิ๋ง
“อีกด้านหนึ่งของป่าไผ่เป็อารามชีเ้าค่ะใช้เวลาเพียงเค่อก็ผ่านออกไปได้ คุณหนูสามารถออกไปข้างนอกได้โดยไม่มีใครรู้”ชิงเถาอธิบายออกมา
“จริงรึ ข้าอยู่ที่นี่ั้แ่เกิดยังมิรู้เลย”คุณหนูใหญ่เทียนซืออิ๋งถามด้วยความแปลกใจ
“แล้วเ้ามาบอกกับคุณหนูทำไม” สาวใช้เป่ยถามด้วยความไม่ไว้วางใจ
“ข้าน้อยแค่เห็นคุณหนูอยู่แต่ในเรือนเลยอยากบอกเท่านั้นเ้าค่ะเผื่อคุณหนูอยากออกไปเห็นโลกภายนอก” ชิงเถาออกมาด้วยความใสซื่อข้าไม่หลอกพวกเ้าไปฆ่าหรอกน่า ก็แค่เสนอแนวทางสู่ความเป็อิสระเท่านั้นชิงเถาคิดในใจ
“อย่าว่าอาเถาเลยเป่ยเป่ยอาเถาก็แค่เป็ห่วงข้าจริงๆ เอาเป็ว่าขอบใจเ้ามากนะหากวันใดข้าอยากออกไปข้างนอกข้าจะให้เ้าเป็คนนำทางส่วนวันนี้เ้ากลับไปก่อนเถอะหายไปนานเดี๋ยวจะโดนดุเอา” เทียนซืออิ๋ง
“เ้าค่ะคุณหนู ข้าน้อยลาก่อน”ชิงเถาบอกพร้อมเดินจากมาพร้อมกับชุดที่คุณหนูใหญ่ให้ 3 ชุดชิงเถาได้แต่คิดในใจทำไมนางไม่ให้ข้าก่อนปีใหม่ไม่งั้นข้าก็ไม่ต้องซื้อชุดให้เปลืองเงินหรอก โถวววววว
2K
