(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

ไม่นานนัก ฝีเท้าที่เคยเร่งรีบของหวงเยี่ยก็ค่อยๆชะลอลง เมื่อก้าวเข้าสู่เขตอาณาแห่งตำหนักของคณบดีหวูเหยียนจี

สถานที่แห่งนี้แตกต่างจากพื้นที่อื่นของมหาวิทยาลัยอย่างเห็นได้ชัด ราวกับหลุดออกมาจากกาลเวลาที่แสนไกล

ตัวอาคารสร้างขึ้นในรูปแบบโบราณ หลังคาทรงโค้งซ้อนชั้นประดับด้วยลวดลายแกะสลักอันประณีต

สีของไม้เก่าแก่ที่ผ่านวันเวลามายาวนาน กลับยิ่งขับให้บรรยากาศโดยรอบดูขรึมลึกและเปี่ยมด้วยกลิ่นอายแห่งภูมิปัญญา

สองข้างทางที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวอาคารถูกประดับด้วยพฤกษานานาพันธุ์ ต้นไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้านใบเขียวขจีปกคลุมเหนือศีรษะ สายลมพัดผ่านแผ่วเบา ทำให้ใบไม้ไหวเอนและเกิดเสียงเสียดสีกันเป็นจังหวะคล้ายบทเพลงธรรมชาติ

กลิ่นหอมอ่อนจางของพฤกษาแทรกซึมอยู่ในอากาศ สร้างความรู้สึกสงบอย่างประหลาด

ทว่าความสงบนั้นกลับถูกทำลายลงที่บริเวณลานกว้างด้านหน้า

พื้นที่ว่างที่ควรจะเงียบงันกลับเต็มไปด้วยนักเรียนจำนวนมาก ทั้งนักเรียนชั้นปีหนึ่งและชั้นปีสองต่างกระจายตัวกันอยู่เป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย สีหน้าของแต่ละคนเคร่งเครียดจริงจัง เหมือนกำลังเผชิญหน้ากับบททดสอบที่สำคัญที่สุดในชีวิต

พลังวิญญาณที่แผ่กระจายออกมาจากร่างกายของพวกเขาสอดประสานกันเป็นระลอกคลื่น

หากสัมผัสอย่างละเอียดจะพบว่าพลังทั้งหมดล้วนมีลักษณะเดียวกัน

เจตจำนงธาตุพฤกษา

แม้จะเป็นธาตุเดียวกัน แต่ระดับความเข้มข้นและคุณภาพกลับแตกต่างกันอย่างชัดเจน

บางคนมีพลังเพียงระดับต่ำที่สั่นไหวไม่มั่นคง บางคนสามารถควบคุมได้ถึงระดับกลาง ทำให้พลังไหลเวียนอย่างต่อเนื่อง

ขณะที่บางคนซึ่งมีพรสวรรค์สูงกว่านั้น กลับปลดปล่อยเจตจำนงระดับสูงออกมาได้จนเกิดแรงกดดันบางเบาในบริเวณโดยรอบ

“นี่มัน..”

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าหวงเยี่ยจึงเต็มไปด้วยความหลากหลายของการฝึกฝน

บางคนยืนอยู่กลางลาน กางมือทั้งสองข้างออกช้าๆ ดวงตาปิดสนิท สีหน้าเคร่งเครียด พยายามควบคุมการไหลเวียนของพลังภายในให้เป็นไปตามที่ต้องการ เส้นเอ็นที่ขมับปูดโปนเล็กน้อยแสดงถึงความพยายามอย่างสุดกำลัง

บางคนกลับนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นหิน ก้มหน้าจ้องมองสมุดในมืออย่างไม่วางตา ตัวอักษรภายในนั้นเต็มไปด้วยหลักการและแนวคิดของวิชา พวกเขาขมวดคิ้วครุ่นคิด พลางลองหมุนเวียนพลังตามสิ่งที่อ่านไปพร้อมกัน

บางคนถึงกับพึมพำกับตนเอง เต็มไปด้วยความกังวลและความมุ่งมั่น

บรรยากาศทั้งหมดถูกห่อหุ้มด้วยความกดดันอันเงียบงัน

จนกระทั่งการมาถึงของหวงเยี่ย สายตานับสิบคู่ก็หันมามองในเวลาเดียวกัน ราวกับมีใครบางคนส่งสัญญาณโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

ความเงียบเข้าครอบงำเพียงชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้นอย่างไม่แน่ใจนัก

“มะ.. มาแล้ว เจ้าชายน้อยหวงเยี่ย ผู้มีเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับราชา!”

คำกล่าวนั้นราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงในผิวน้ำ ทำให้เกิดระลอกคลื่นแห่งความสนใจแผ่กระจายไปทั่วลาน

“งั้นเหรอ.. มันก็ไม่แปลกหรอกที่เขาต้องการจะเป็นศิษย์ของท่านคณบดีหวูเหยียนจีน่ะ!”

“แต่เขาจะผ่านการทดสอบเริ่มต้นได้หรือเปล่า?”

ประโยคนี้ทำให้บรรยากาศชะงักไปเล็กน้อย ความตื่นเต้นที่มีอยู่ก่อนหน้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัย

“นั่นสิ.. พวกเราเองก็พยายามฝึกฝนวิชาการต่อสู้นี้อยู่หลายวันแล้วนะ”

“บางคนเป็นนักเรียนชั้นปีสอง ทำอยู่หลายเดือนก็ยังไม่สำเร็จ!”

“เหอะๆ ไม่แปลกหรอก เพราะในการทดสอบนี้ พวกเราจะต้องสำเร็จขั้นพื้นฐานแห่งสุดยอดวิชาให้ได้น่ะ”

หวงเยี่ยยืนหยุดอยู่ตรงทางเข้าอาคารพฤกษาอมตะ สายตาของเขากวาดมองภาพตรงหน้าอย่างละเอียดลออ

ความประหลาดใจฉายชัดอยู่ในแววตา ราวกับสิ่งที่ได้เห็นนั้นเกินกว่าที่คาดคิดเอาไว้มากนัก

ทว่าหวงเยี่ยยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเข้าไปลึกกว่านั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างฉับพลัน

ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าโดยไม่ทราบว่ามาได้อย่างไร เสื้อผ้าสีเรียบสะอาดตา ท่วงท่าภายนอกดูสงบนิ่งและสุภาพเรียบร้อย ทว่าเพียงมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น จะสัมผัสได้ถึงความลุ่มลึกที่มิอาจหยั่งถึง

หวงเยี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย ความระแวดระวังผุดขึ้นโดยสัญชาตญาณ

ก่อนที่ชายผู้นั้นจะโค้งกายลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม

“ยินดีต้อนรับท่านหวงเยี่ยสู่อาคารพฤกษาอมตะขอรับ”

“ข้าน้อยคือพ่อบ้าน และเป็นผู้ดูแลเรื่องต่างๆของท่านคณบดีโดยตรง!”

“และจากที่ท่านได้เห็นแล้ว..”

พ่อบ้านผู้นั้นเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตามองผ่านไปยังลานกว้างที่เต็มไปด้วยนักเรียน ก่อนจะกล่าวต่ออย่างสงบ

“ท่านคณบดีหวูเหยียนจีไม่ได้รับศิษย์อย่างพร่ำเพรื่อ”

“ใครก็ตามที่สามารถฝึกฝนวิชาการต่อสู้ระดับจักรพรรดิอย่างหุ่นจิตพฤกษาโบราณขั้นแรกได้สำเร็จ”

“ทางท่านหวูเหยียนจีจะรับคนผู้นั้นเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ!”

เพียงถ้อยคำสุดท้ายหลุดออกมา หัวใจของหวงเยี่ยก็เหมือนถูกกระแทกอย่างแรง

“อะไรนะ?!”

“วิชาการต่อสู้ธาตุพฤกษาระดับจักรพรรดิ?!”