เมื่อกลับมาจากบ้านหัวหน้าหมู่บ้านเพิ่ง 10โมงเช้า หยางตง หยางลี่ กู้ซุนหนี่ นั่งเล่นอยู่ในห้องโถง
กู้ซุนหนี่เดินเข้าห้องครัวไปผ่าแตงโมก่อนแล้วเธอจะหั่นแตงโมเป็นชิ้นเล็กๆ
เมื่อหยางตงได้ยินว่ากู้ซุนหนี่จะไปผ่าแตงโมในห้องครัว แล้วเขาก็บอกหยางลี่ทันทีว่า
“ลี่ลี่ นั่งเล่นตรงนี้นะ เดี๋ยวพ่อไปช่วยแม่ผ่าแตงโมก่อน”
หยางลี่ดีใจที่เธอจะได้กินแตงโมอีกแล้วก็ตอบกลับทันที“ค่ะพ่อ”
กู้ซุนหนี่เข้าไปถึงห้องครัวก่อนแล้วเธอก็ทำการผ่าแตงโมก่อน แล้วเธอก็หั่นแตงโมออกเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่จานอยู่
กู้ซุนหนี่เห็นหยางตงเดินเข้ามาในห้องครัวก่อนแล้วเขาก็ปิดล็อกประตูทันที
“สามีปิดล็อกประตูห้องครัวทำไมคะ”
หยางตงยิ้มและหยิบแตงโม 1 ชิ้นก่อน แล้วเขาก็กินแตงโมชิ้นเล็กๆ นั้นจนหมด ก่อนหยางตงจะตอบกลับกู้ซุนหนี่ว่า
“สามีจะกินภรรยาที่หวานเหมือนแตงโมครับ”
หยางตงเดินเข้ามาจูบปากกู้ซุนหนี่ทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา เพราะหยางลี่รอกินแตงโมอยู่ในห้องโถง
หยางตงคิดในใจ
“ปากภรรยานุ่มนิ่มและหวานเหมือนแตงโมจริงๆ”
กู้ซุนหนี่ที่ถูกหยางตงจูบ แล้วเธอก็คิดในใจว่า
“รสจูบของสามีก็หวานเหมือนแตงโมจริงๆ”
กู้ซุนหนี่ที่ถูกหยางตงจูบเธอในครั้งนี้แล้ววเธอก็จูบตอบกลับหยางตงทันที
หยางตงรู้สึกตื่นเต้นและดีใจมาก ทำให้เขาเปลี่ยนจากจูบแบบนิ่มนวลละเมียดชิมริมฝีปากของกู้ซุนหนี่จนกลายเป็นว่าในตอนนี้หยางตงเริ่มจูบริมฝีปากของกู้ซุนหนี่อย่างดูดดื่ม แล้วทั้งสองคนก็จูบกันแบบว่าไม่มีใครยอมใครเลย ไม่ใช่แค่จูบเท่านั้น
พวกเขาก็ยังลูบไล้ร่างกายของกันและกันอย่างโหยหา
พวกเขาจูบกันสักพักก่อน แล้วพวกเขาก็หยุดจูบลงเพราะหยางตงกลัวว่า กู้ซุนหนี่จะขาดอากาศหายใจและหยางลี่ก็รอกินแตงโมอยู่ในห้องโถงอีกด้วย
หยางตงบอกกู้ซุนหนี่ว่า
“ลี่ลี่รอกินแตงโมอยู่ครับ”
กู้ซุนหนี่ได้ยินอย่างนั้นก็เขินอายและตอบกลับหยางตงไปว่า
“เพราะสามีนั่นแหละ”
กู้ซุนหนี่และหยางตงก็ยกจานแตงโมออกจากห้องครัวก่อนแล้วพวกเขาก็กินแตงโมพร้อมกับหยางลี่ที่ห้องโถงหลังจากนั้นพวกเขาทั้งสามคนก็เดินไปบ้านป้าจางเพื่อรับชุดใหม่ของสามี
หยางตงอุ้มหยางลี่ก่อนแล้วเขาก็เดินไปพร้อมกับกู้ซุนหนี่ เพื่อไปรับชุดใหม่ของหยางตงที่บ้านป้าจาง
“ป้าจางอยู่บ้านไหมคะ”
ป้าจางได้ยินเสียงเรียกตนเองอยู่หน้าบ้านก่อนแล้วป้าจางก็เดินออกมาดูก่อน แล้วป้าจางก็เปิดประตูให้กู้ซุนหนี่ หยางตงและหยางลี่เข้ามาในบ้านของป้าจาง
“หยางตง อาหนี่ ลี่ลี่มารับชุดใหม่ของหยางตงใช่ไหม ป้าตัดเย็บชุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว”
หยางตงอุ้มหยางลี่แล้วเขาก็เดินตามกู้ซุนหนี่และป้าจางเข้ามาในห้องโถงของบ้านป้าจาง
ป้าจางยื่นชุดใหม่ 2 ชุดให้กู้ซุนหนี่ก่อนแล้วเธอก็นำชุดใหม่นี้ไปให้หยางตงลองสวมใส่ว่าพอดีหรือต้องแก้ไขส่วนไหนหรือไม่
“พี่หยางตงลองสวมชุดใหม่ดูก่อนค่ะว่าพอดีไหมหรือต้องการแก้ไขอะไรหรือเปล่า”
หยางตงรับชุดใหม่ไปสวมใส่แล้วเดินออกมาให้กู้ซุนหนี่และป้าจางดูหยางตงกล่าวว่า
“ชุดใหม่ ตัดเย็บได้ดีไม่ส่วนไหนที่ต้องแก้ไขครับ”
เมื่อหยางตงลองสวมชุดครบทั้งสองชุดและไม่มีส่วนไหนที่ต้องการแก้ไขแล้วทั้งสามคนก็กลับบ้าน ก่อนเวลาอาหารเที่ยงวัน 1 ชั่วโมง
กู้ซุนหนี่ทำอาหารเที่ยงในห้องครัว
หยางตงก็ตามมาช่วยกู้ซุนหนี่ในห้องครัวเหมือนเดิม
ส่วนหยางลี่นั่งเล่นอยู่ในห้องโถง
กู้ซุนหนี่เห็นหยางตงเดินเข้ามาช่วยงานในห้องครัวแล้วเธอก็บอกให้เขาก่อไฟ ล้างผักกาดขาวและแครอท หั่นผักกาดขาว ปอกเปลือกแครอทแช่วุ้นเส้น สับหมูก่อน แล้วเธอจะหมักด้วยซอสหอยและเกลือนิดหน่อยเพื่อเตรียมทำต้มจืดผักกาดขาวใส่หมูสับ
“ต้มน้ำให้พอร้อน ใส่แครอทลงไปต้ม รอน้ำเดือดใส่ผงปรุงรสก้อนรสหมูลงไป เอาหมูสับที่หมักแล้วมาปั้นเป็นก้อนขนาดพอคำใส่ลงไปรอหมูสุก ใส่ผักกาดขาวลงไป ปิดฝา พอเดือด ผักกาดขาวสุก ชิมน้ำซุปถ้ายังจืดไปให้ใส่เกลือเพิ่มนิดหน่อย ตักเสิร์ฟโดยเอาวุ้นเส้นที่แช่น้ำแล้วมาใส่ไว้ในถ้วยรอ ตักต้มแกงจืดมาราดลงบนวุ้นเส้นโรยพริกไทยให้พอหอม”
หยางตงและกู้ซุนหนี่ยกอาหารมื้อเที่ยงออกไปกินพร้อมหยางลี่ที่โต๊ะอาหารในห้องโถง
หยางตงเอ่ยชมอาหารของกู้ซุนหนี่ทันทีว่า “ภรรยาอร่อย”
หยางลี่ได้ยินหยางตงพูดอย่างนั้นแล้วเธอก็พูดเลียนแบบพ่อของเธอทันทีว่า“แม่อร่อย”
กู้ซุนหนี่คิดในใจ “เอ้าเอาเข้าไป ทั้งพ่อและลูก”
พวกเราทุกคนกินอาหารเที่ยงด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อยจนกับข้าวหมดหม้อเลยทีเดียว
หยางตงและหยางลี่นั่งเล่นอยู่ในห้องโถง ส่วนกู้ซุนหนี่เดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อนำขนมโดนัทเจ้าดังในภพก่อนของเธอออกมา 1 กล่อง 6ชิ้น และ นม 1 แก้ว สำหรับหยางลี่ออกมาจากมิติของเธอ
“พี่หยางตง ลี่ลี่ กินขนมโดนัทกันค่ะ”
หยางตงเห็นขนมโดนัทที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนแล้วเขาก็มองหน้ากู้ซุนหนี่ก่อน แล้วเธอก็พยักหน้ารับว่าเป็นขนมจากมิติของเธอตามที่หยางตงสงสัยส่วนหยางลี่ไม่สงสัยสิ่งใดทั้งสิ้น เพราะเธอเคยกินขนมนี้มาก่อน แล้วมันก็อร่อยมาก
หยางลี่หยิบขนมโดนัทหน้าสีชมพูที่เธอชอบกินก่อนล่วงหน้าหยางตงไปแล้ว
หยางตงเห็นหยางลี่กินขนมนี้อย่างเอร็ดอร่อยด้วยท่าทางมีความสุขและโยกตัวเองไปมาอีกด้วย
หยางตงถามลูกหยางลี่ “อร่อยไหมลี่ลี่”
หยางลี่ตอบกลับหยางตงด้วยการพยักหน้าเท่านั้นเพราะขนมเต็มปากของเธออยู่
หยางตงหยิบขนมโดนัทกินบ้างและหันมาหากู้ซุนหนี่แล้วเขาก็พูดว่า
“ภรรยาอร่อย”
กู้ซุนหนี่ยิ้มหน้าแดงแล้วเธอก้แก้อาการเขินอายของเธอโดยหยิบขนมโดนัทกินบ้าง แล้วตอบกลับสามีของเธอไปว่า
“สามีอร่อย”
กู้ซุนหนี่คิดในใจว่า
“เอาสิคะ สามีพูดได้ ภรรยาก็พูดได้เหมือนกันไม่โกงค่ะ”
แล้วทั้งสามคนก็กินขนมโดนัทจนหมดลง
หยางลี่ดื่มนมก่อน แล้วเธอก็นอนกลางวัน