บทที่1
อุบัติเหตุลานเกียร์
"คณะรัฐศาสตร์ไปทางไหนนะ"
"อืม...แผนที่บอกให้เลี้ยวซ้าย2ครั้งจะเจอคณะแพทย์เลี้ยวขวาอีก1ครั้งจะเจอคณะวิทย์แล้วก็ตรงไปก็น่าจะถึงแล้วนะแต่ว่า...ไหงมาโผล่คณะศิลปะกรรมได้ละเนี่ย!"เฌอพลิกแผนที่ไปมาจนจีนและฉันปาดเหงื่อน้อยๆ
"ไหนขอดูหน่อย"ฉันดึงแผนที่จากเฌอมาดูแล้วพลิกไปมาหาทิศทาง
วันนี้มีงาน Open house ของมหาลัยพวกเราก็เลยพากันมาร่วมงานแต่อากาศดันร้อนจัดแล้วยังมาหลงทางอีกแย่จริงๆ
"เฌอแกถือแผนที่กลับหัว==^"
"จริงเหรอไหนดูสิ"เฌอขยับมาดูแผนที่กับฉันที่หมุนกลับใหม่เรียบร้อยแล้ว
"จริงด้วยสงสัยฉันเมาแดดอะแก"เณอทำหน้าสำนึกผิดอาการหลงทางของยัยนี่นับวันยิ่งหนักขึ้นทุกวัน==^
"ดูไม่เป็ก็บอกมาสิ:'("จีนจี้
"ชิ!￣へ￣"
ฉันหัวเราะกับความพ่อแง่แม่งอนของยัยพวกนี้แล้วเดินตามแผนที่ที่คราวนี้ฉันเป็คนนำทางเอง
"เฟอร์ๆ"
"หืม?"
"แวะที่นี่ก่อนได้ไหม"ยัยเฌอดึงแขนฉันยิกๆ
"ที่ไหน?"
"คณะวิศวะกรรมศาสตร์ยินดีต้อนรับ...ถึงตัวผมจะเปื้อนฝุ่นแต่กอดแล้วอุ่นสนใจไหมครับ"จีนอ่านป้ายที่ติดอยู่หน้าตึกคณะโดยมีข้อความเชิญชวนเลี่ยนๆเขียนไว้ด้วย
คณะวิศวะจัดกิจกรรมแนะแนวใต้ตึกคณะมีนักเรียนแห่เข้ามาที่ตึกคณะกันเต็มไปหมดไม่รู้ว่าอยากเรียนกันจริงๆรึเพราะเห็นรุ่นพี่หล่อกันแน่
"แต่เรากำลังจะไปคณะรัฐศาสตร์นะ"
"แวะแปปเดียวจะเป็ไรไปเล่าตึกคณะไม่หนีไปไหนหรอกน่า!"เฌอว่าพร้อมกับดึงมือฉันเข้าไปที่คณะวิศวะ
"ฉันเองก็อยากเห็นพี่ๆวิศวะว่าตัวจริงจะหล่อเหมือนในซีรี่ย์รึนิยายที่ฉันอ่านรึป่าว"จีนพูดแล้วช่วยเฌอดึงมือฉันด้วย
"ตกลงว่าพวกแกมาหาที่เรียนต่อรึว่ามาหาผู้ชายกันแน่!!"
"ผู้ชาย!/ผู้ชาย!" โอเคซึ้งToT
"แกก็รู้ว่าเราเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมาั้แ่อนุบาลจนถึงม.ปลาย"เฌอทำหน้าเศร้า
"การศึกษาเพศตรงข้ามก็เป็การเรียนรู้นะ"
"แบบนี้ก็ได้เหรอ==^"
"ไปนะเฟอร์นะๆ*0*"จีนทำตาวิบวับ
"นร้าาา*0*"เฌอก็ด้วยเรอะ!
ฮึ้ย!ฉันแพ้สายตายัยสองคนนี้จริงๆ
"ก็ได้"
"งั้นไปกันเลย!"ฉันเดินตามยัยสองคนเข้าไปใต้ตึกวิศวะอย่างค้านไม่ได้เพราะเป้าหมายของเพื่อนฉันชัดเจนซะเหลือเกิน==^
หน้าตึกมีพี่ๆผู้หญิง5-6คนและพี่ผู้ชายอีก10กว่าคนแต่งชุดนักศึกษาใส่เสื้อช็อปสีต่างกันยืนรอต้อนรับพวกเราอยู่อย่างสนุกสนาน
ผู้หญิงคณะนี้น้อยจริงๆแฮะ
"สวัสดีน้องๆทุกคนยินดีต้อนรับสู่คณะวิศวกรรมศาสตร์คร๊าบบบบ!!!"
ตึ้งๆๆๆๆๆ ตึ้ง....ตึ้ง
แปะๆๆ
หลังจากพี่ที่เป็พิธีกรพูดจบก็มีกลองบรรเลงขึ้นพร้อมกับเสียงปรบมือของนักเรียน
"พวกเรามีความยินดีสุดขั้วหัวใจที่ทุกคนมาร่วมงาน Open House ของมหาวิทยาลัยเราที่ได้จัดขึ้นทุกๆปีและยังให้ความสนใจคณะวิศวกรรมศาสตร์ของเราอย่างล้นหลามพี่หวังว่าพวกเราจะเข้ามาเป็ครอบครัวเกียร์ด้วยกันในปีหน้านะคร๊าบบบบบ"
"ค่าาาา!!!~(≧▽≦)/~"
หลังจากพูดจบก็มีเสียงนักเรียนหญิงตอบกลับเสียงดังฟังชัดแต่เชื่อเถอะยัยพวกนี้มาที่นี่เพราะรุ่นพี่หล่อทั้งนั้นแหละไม่ได้มาหาความรู้หรืออยากเรียนต่อคณะนี้กันเลยสักนิด==^
ผู้หญิงสมัยนี้มีแต่แบบนี้แล้วเหรอเนี่ย~
"อะ..ฮ้าาาา...นอกจากการเรียนที่สำคัญแล้วคณะเรายังมีคำสาปรักจากลานเกียร์ที่ว่า คำสาปลานเกียร์ ตำแหน่งเมียวิศวะ ด้วยนะครับอยากรู้ไหมว่ามันแปลว่าอะไร"
"อยากค่าาาา!!!!(≧∇≦)/"โอ้!แม่ชะนีน้อยคอยรักเสียงดังซะยิ่งกว่ากะไร(-0-)
"มันแปลว่าถ้าสะดุดรักที่ลานเกียร์ก็หนีไม่พ้นตำแหน่งเมียวิศวะนั่นเอง!!!"
"อ๊ายยยยย!!!(σ≧▽≦)σ"ทุกคนส่งเสียงกรี๊ดกันยกใหญ่คงเพราะรุ่นพี่คณะนี้หล่อมากๆหากได้มาไว้คงจะโก้อย่าบอกใครเชียว
"แก!โรแมนติกโขตร!"ยัยจีนบิดตัวเขิน
นับวันยัยจีนจะเหมือนหนอนดักแด้ขึ้นทุกวันแล้วแฮะตัวเป็เกลียวเชียว==^
"นั่นสิอ๊ายยย...ฉันอยากสะดุดลานเกียร์มั่งจังเลย"เณอทำหน้าเพ้อ
"ถ้าอยากสะดุดมากนักฉันสะกัดขาล้มให้ก็ได้นะ^_^"
"เฟอร์!แกนี่ไม่มีความโรแมนติกซะเลย!"จีนย่นหน้าใส่ฉันจนอดขำไม่ได้ที่ฉันไปพังความฝันแล้วดึงเธอเข้าสู่โลกของความเป็จริง
"ดูยังไงก็เป็เื่แต่งอยู่ดีเชื่อไปได้ยังไงหะๆ"ฉันหยิกแขนเพื่อนรักสองคนแกมหยอก
"โอ๊ย!ฉันเจ็บนะเฟอร์"จีนลูบแขนตัวเองเบาๆ
"เเกไม่มีสิทธิ์มาพังความฝันของเรานะ!"เฌอบ่นอุบอิบ
"ฉันว่าพวกแกเอาเวลาไปตั้งใจเรียนดีกว่าไหมหะ"
"การเรียนก็ต้องคู่กับความรักไม่งั้นชีวิตจะมีสีสันได้ไงเนอะจีน"
"ใช่ๆฉันเห็นด้วยกับเฌอใครจะเหมือนแกละแทบจะกินหนังสือเป็อาหารอยู่แล้ว"จีนแซะฉัน
"แทคทีมรุมฉันกันเชียวนะยะ"
"คิกๆ(>V<)"ฉันละสงสารผู้ชายโชคร้ายที่จะมาเป็แฟนยัยสองคนนี้จริงๆว่าจะทนความอ้อล้อของพวกเธอได้ไหมนะ
"แกเองเถอะทำไมต้องมาที่นี่ด้วยอยู่ตั้งไกล"
"นั่นสิมาก็ลำบากนอกจากผู้ชายหล่อแล้วอย่างอื่นก็เหมือนมหาลัยทั่วไปทำไมต้องถ่อสังขารมาเรียนถึงนี่ด้วยหะ"
"แกก็รู้ฉันอยากเป็ทูต"ฉันยิ้มกริ่ม
"ที่ไหนก็มีคณะรัฐศาสตร์ปะเฟอร์"
"นั่นสิทำไมต้องมาไกลขนาดนี้ด้วยพ่อแม่แล้วพี่ชายแกไม่ว่าอะไรรึไง"
"ที่ฉันมาที่นี่ก็เพราะเหตุผลนี้นี่แหละฉันอยากออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเองบ้าง"
"อย่าบอกนะว่าแก..."ยัยเฌอทำหน้าเหมือนพึงคิดอะไรออก
"ใช่..ฉันแอบมา^^"
"ห๋า!!/ห๋า!!"จีนกับเฌอทำหน้าใราวกับเห็นผีอย่างไงอย่างงั้น
"ตายแล้วเฟอร์!!แบบนี้พี่บีเอ็มไม่ตามหาแกแทบพลิกแผ่นดินเลยเหรอหะ!"พี่บีเอ็มคือพี่ชายสุดหล่อสุดเท่ของฉันเอง
แต่เพราะความโหดและความหวงน้องของพี่ชายฉันเข้าขั้นโคม่าเลยทำให้ยัยพวกนี้กลัวกันแบบสุดๆ
มันเคยมีเหตุการที่ฉันถูกจับก้นหน้าโรงเรียนแล้ววันต่อมาคนที่จับก้นฉันถูกจับใส่ชุดกระโปรงนักเรียนหญิงแล้วมัดกับป้ายรถเมย์โดยมีข้อความว่า "ใครกล้ายุ่งกับน้องสาวกูจะมีจุดจบเดียวกับมัน"
ั้แ่วันนั้นเป็ต้นมาคนที่เคยเข้ามาขายขนมจีบให้ฉันก็กลัวหัวหดตดหายกันไปเลย:-(
"พวกแกก็รู้ถึงจะบอกพ่อกับแม่ยังไงก็ไม่ให้ฉันมาอยู่ดีพวกเขาหวงฉันอย่างกับไข่ในหิน"
"โดยเฉพาะพี่บีเอ็มพี่ชายแกถ้ารู้มีหวังตามมาแหกอกพวกเราด้วยแน่ๆToT"เฌอทำท่าขนลุก
"ถ้าแกไม่บอกฉันไม่บอกไม่มีทางที่พี่บีเอ็มจะรู้หรอกน่า"
"ฉันกลัวอะจีนYoY"
"ฉันก็กลัวเหมือนกันUoU"
ยัยสองคนนั้นทำหน้าเหมือนจะร้องไห้จนฉันแอบกลั้นขำถึงพี่ฉันจะดุแค่ไหนแต่เขาก็ยึดคติที่ว่าจะไม่ทำร้ายผู้หญิงเด็ดขาด
ยิ่งเป็เพื่อนฉันแล้วเขายิ่งไม่กล้าแตะต้อง เพราะพี่บีเอ็มไม่เคยขัดใจฉันเลยสักครั้งเดียว
ตืดดดดด
ตืดดดดดด
จู่ๆเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงของฉันก็ดังขึ้นและคนที่โทรมาทำให้พวกฉันเสียวสันหลังวาบเขาคือคนที่เรากำลังพูดถึงอยู่นั่นเอง
'พี่บีเอ็ม'
"หัวขาดแน่เฌอToT"
"เฌอว่าตัวอาจจะขาดด้วยก็ได้นะแงๆT_T"
"อย่าเว่อร์น่า"ฉันปรามยัยสองสาวจอมคิดมากให้หยุดฟุ้งซ่าน
"อย่ารับนะเฟอร์!"เฌอจับมือฉันแน่น
"ถ้าไม่รับจะไม่แปลกกว่ารึไง"
"แต่ถ้าเธอรับเราตายแน่!"ยัยจีนอ้อนวอนฉัน
เอาไงดีละเนี่ยไม่รับก็น่าสงสัยถ้ารับความแตกแน่เพราะที่นี่เสียงดังจะตาย
"เอาละครับน้องๆเรามีกิจกรรมให้เล่นที่ลานเกียร์โดยมีพี่ๆวิศวะปี2ยืนรอ...."
"อ๊ายยยย!!!หล่อจังเลย!!!"
"กรี๊ดดดด!!!หล่อมากเลยค่าาา"
ยังไม่ทันพี่ที่เป็พิธีกรพูดจบฝูง เอ้ย! กลุ่มนักเรียนที่รวมตัวกันอยู่ใต้ตึกคณะวิศวะก็แห่กันออกมาที่ลานเกียร์หน้าตึกคณะกันอย่างวุ่นวายจนฉันกับเฌอและจีนถูกดันเข้ามารวมในฝูงชนด้วย
โทรศัพท์ของฉันหล่นจากมือหายไปตอนไหนไม่รู้ราวกับว่าฉันกำลังโดนรุมประชาทัณน์อย่างไงอย่างงั้น
โครม!!
"โอ๊ย!><"
แย่แล้ว!ฉันถูกดันจนล้มจากด้านหลังแล้วไปนอนกองอยู่กับพื้นมีหวังโดนเหยียบตายแน่ๆ
ฉันหลับตาปี๋อย่างรู้ชะตากรรมโดยเอามือปิดหน้าไว้เพราะกลัวเสียโฉม==^
ไหนๆก็กำลังจะโดนเหยียบแล้วช่วยเหยียบฉันแบบป้าบเดียวแล้วตื่นอีกทีโรงพยาบาลเลยนะฉันกลัวทรมานอ่าาา
แต่ไม่รู้ว่าจะไปฟื้นอีกทีโรงพยาบาลรึโลงศพกันแน่ ฮื่อออToT
5วินาทีผ่านไป
10วินาทีผ่านไป
แอ๊ะทำไมโดนเหยียบแล้วไม่เจ็บเลยหละ???
แทนที่จะรู้สึกว่าโดนเหยียบทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามีคนค่อมฉันอยู่มากกว่าละ??
"อย่าขยับสิเดี๋ยวก็โดนเหยียบตายหรอก"
ฉันเอามือที่ปิดหน้าออกช้าๆก็เจอผู้ชายคนนึงซึ่งเป็ใครก็ไม่รู้แต่หล่อมาก!!กำลังค่อมฉันอยู่!
ไม่สิ.....
เขากำลังบังไม่ใช้ฉันโดนเหยียบอยู่ต่างหาก
"ถ้าขยับเธอโดนเหยียบแน่"
อ๊ายยยย~ผู้ชายคนนี้เป็ใครกันนะทำไมเขาถึงหล่อทะลุขนาดนี้มองใกล้ๆใจแทบหยุดเต้นได้เลยรังสีทำลายล้างสูงจริงๆ
ปี๊ดดดดด!!!
"อยู่ในความสงบด้วยครับ!!"เสียงนกหวีดดังขึ้นทำให้ทุกคนอยู่ในความสงบจนต่างคนต่างยืนนิ่งราวกับเคารพธงชาติ
"ไอ้บิวอิคก์มึงเป็ไรไหมวะ"
"ไม่ดูน้องเถอะ"พี่ผู้ชายที่ค่อมฉันอยู่ลุกขึ้นช้าๆเสื้อช็อปเขามีแต่รอยเท้าเต็มไปหมดเลยอ่า
นี่เขารับบาทาแทนฉันจริงๆด้วยแฮะ><
"เดี๋ยวกูเรียกหน่วยพยาบาลให้"เพื่อนเขาหันไปเรียกหน่วยพยาบาลผ่านวอร์ที่หยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกง
พี่เขายืนขึ้นปัดเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุุ่นออกอย่างไม่สะทกสะท้าน
"ถอยออกไปหน่อยครับเห็นไหมเพื่อนาเ็แล้ว"เขาหันไปสั่งทุกคนโดยไม่ดูตัวเองเลยว่าเขานั่นแหละาเ็กว่าฉันอีก
"เฟอร์!"เฌอกับจีนพี่โผล่ออกมาจากฝูงชนวิ่งเข้ามาหาฉัน
"แกเจ็บตรงไหนไหม"เฌอทำหน้าเลิกลัก
"ไม่ฉันไม่เป็ไร"
"แขนแกเืออกนิ"จีนจับแขนฉันเบาๆ
"หน่วยพยาบาลมาแล้ว"พี่ที่พูดผ่านวอร์เดินมาหาฉันและเพื่อนของเขาที่ช่วยฉันไว้
"พาน้องไป"
"แล้วมึงอะ"
"กูไม่เป็ไรไปเถอะ"พี่เขาพยักหน้ารับเเล้วเข้ามาช่วยประคองฉันให้ลุกขึ้น
"ไหวไหม"
"ไหวค่ะ"
"งั้นค่อยๆเดินไปนั่งที่โต๊ะนะ"พี่เขาพาฉันเดินไปหาพี่ผู้หญิงคนนึงที่โต๊ะโดยที่เธอกำลังเอาอุปกรณ์ทำแผลมาวางไว้
"เดี๋ยวค่ะ"
"มีอะไรอะเฟอร์"จีนทำหน้างง
ฉันไม่ตอบและเดินเข้าไปหาพี่ที่ช่วยฉันไว้เมื่อกี้ถ้าไม่ได้เขาช่วยมีหวังฉันตายคาเท้ายัยพวกนี้แน่ๆ
"พี่คะ"เขาหันหน้ามาหาฉันประมาณว่ามีอะไร
ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าลายหมีลิลัคคุมะที่ฉันปักเองให้เขา
"ขอบคุณนะคะที่ช่วย"
"...."เขาพยักหน้ารับ
"จมูกพี่เืออก"เขาปาดมันออกมาดูแล้วปาดทิ้งอีกครั้งอย่างลวกๆ
"สกปรก==^"
"เธอว่าไงนะ?"
"ป่าวคะ นี่คะผ้าเช็ดหน้าเอาไว้เช็ดเื"
"ฉันไม่เอา"
"รับไปเถอะหนูปักเองสะอาดแน่นอน"
"ปักเอง?"
"อื้อ...มีอีกตั้ง10ผืน"ฉันยืดอกอย่างภูมิใจงานเย็บปักถักร้อยนี่แหละของถนัดฉันเลย
แต่กิจกรรมหนักๆอย่างพวกกีฬานี่ฉันก็ไม่ถอยนะสู้ตายเหมือนกัน
ฉันยัดผ้าเช็ดหน้าใส่มือเขาแล้วเดินไปหาพี่ที่เป็หน่วยพยาบาลโดยมีเฌอและจีนช่วยพะยุง
การแอบออกมาจากบ้านครั้งแรกของฉันล้มเหลวไม่เป็ท่าได้แผลแล้วยังไม่ได้ไปดูคณะรัฐศาสตร์อีกT_T
"แสบหน่อยนะ"
"คะ"ฉันหลับตาปี๋เพราะนานๆทีจะได้แผลเลยไม่ค่อยถูกกับแอลกอฮอร์สักเท่าไหร่
"อะ..โอ๊ย><"
"เจ็บเหรอ"
"แค่แสบๆนะคะ"
"เหลือแค่ใส่ยาก็เสร็จแล้วอดทนหน่อยนะ"
"ค่ะ"ฉันพยักหน้ารับพี่เขาทำแผลให้ฉันเสร็จก็ขอตัวกลับหน่วยพยาบาล
"กลับกันเลยไหม"จีนเสนอ
"ก็คงต้องเป็แบบนั้นแหละเฟอร์เจ็บขนาดนี้"
ฉันสำรวจตัวเองจริงๆก็ไม่เจ็บมากหรอกแค่มีแผลถลอกเล็กๆน้อยๆตามแขนและขาแต่มันปวดแขนที่โดนกระแทกไปกับพื้นนี่มากกว่า
"นี่เฟอร์เมื่อกี้นี้มันเหมือนกับคำสาปลานเกียร์เลย"เฌอทำหน้าแซวๆฉัน
"คำสาป?"
"แกลืมไปแล้วรึไงก็ คำสาปลานเกียร์ ตำแหน่งเมียวิศวะ ไงเล่า"จีนเสริมจนฉันถึงบางอ้อ
"ที่พี่เขาพูดนะเหรอพวกแกเชื่อจริงดิ?"
"แน่นอน!"ฉลาดมั่งได้ไหมเนี่ยยัยเฌอ==^
"ถ้าสะดุดรักที่ลานเกียร์ก็หนีไม่พ้นตำแหน่งเมียวิศวะ เฟอร์์แกสะดุดไปแล้ว!!"จีนทำเสียงดี้ด้า
"บ้านแกเรียกสะดุดเหรอบ้านฉันเรียกพยายามฆ่าต่างหาก"
"เอาน่าเหมือนกัน"จีนยิ้มๆ
เหมือนตรงไหนเนี่ย!
"แบบนี้แกต้องได้แฟนคณะวิศวะแน่เลย!อิจฉาชะมัด!"ยัยเฌออยู่ในโหมดเพ้อเจ้ออีกแล้ว
"ว่าแต่แกรับสายพี่บีเอ็มรึยังพี่เขาว่าไง?"
"พี่บีเอ็ม!!!"ฉันสะดุ้งเฮือกเพราะโทรศัพท์ของฉันหล่นไปตอนถูกดันเข้าไปในฝูงชนและมันก็หายหน้าหายตาไปเรียบร้อย
"โทรศัพท์ฉันหล่นหายอะแก"
"ว่าไงนะ!แบบนี้แกก็ไม่ได้รับสายพี่เขานะสิ"
"อื้มToT"ตายของจริงเลยหละฉัน
พวกเราทำหน้าเครียดกันเป็แถบพี่บีเอ็มเอาพวกเราตายแน่ๆเลยฮื่อออ
"อันนี้ของน้องรึป่าว"พี่ผู้ชายตัวอ้วนใส่เสื้อช็อปยื่นโทรศัพท์ที่แสนคุ้นหน้าคุ้นตามาให้ฉัน
"ใช่ค่ะ!!พี่เก็บได้เหรอคะ!"
"ป่าวไอ้บิวอิคก์ต่างหากที่เก็บได้มันให้พี่เอามาคืนน้อง"ฉันรับโทรศัพท์มาถือไว้แล้วเหมือบมองคนที่อยู่ลานเกียร์
"ขอบคุณค่ะ"
"ไม่เป็ไรครับ^^"เขายิ้มให้ฉันแล้ววิ่งไปร่วมกิจกรรมกับเพื่อนๆต่อ
"แก!พี่บิวอิคก์หล่อเนอะ"
"จริงด้วยใจดีอีกต่างหากเท่มากเลยอะ"จีนทำหน้าชื่นชม
"เฟอร์คนในคำสาปของแกอาจจะเป็พี่บิวอิคก์ก็ได้นะ!"
"หยุดเพ้อเจ้อได้แล้วเฌอ"
"แล้วนี่แกไม่ไปขอบคุณเขารึไง"จีนถาม
"ฉันพูดไปแล้ว"
"แกไม่ได้พูดกับเขาแกพูดกับเพื่อนเขา"
"เหมือนกันแหละน่า"
"ไม่เหมือนสักหน่อย"จีนย่นจมูก
"ฉันว่าเรารีบกลับก่อนที่พี่บีเอ็มจะตามมาเถอะ"ฉันรีบเบียงประเด็นทันที
"จริงด้วย!ไปเถอะ"พวกเราสามคนรีบพากันลุกออกจากโต๊ะแล้วมุ่งหน้าออกจากมหาลัยทันทีก่อนที่พี่ชายฉันจะมาถล่มมันราบเป็หน้ากลอง
"มองอะไรวะบิวอิคก์"ฟร้องมองตามเพื่อนตนที่เอาแต่จ้องไปที่โต๊ะหินอ่อนที่ไม่มีใครนั่งอยู่นั่นตลอดเวลาที่ทำกิจกรรม
"ป่าว"
"ฮั่นแน่!มองน้องคนเมื่อกี้เหรอวะ"
"อย่าเสือกสิ:-)"
"เสียใจกูไม่เจ็บครับเพื่อน:-P"บิวอิคก์ส่ายหัวไปกับความทะเล้นของเพื่อนตัวเอง
"แบบนี้มึงก็ตกอยู่ในคำสาปแล้วนะสิ"
"คำสาปเพ้อเจ้อเื่ลานเกียร์นะเหรอ"
"อย่าลบหลู่นะเว้ย"ฟร้องทำหน้าจริงจัง
"ทวดของทวดรหัสกูก็ได้แต่งงานกันเพราะคำสาปนี่แหละ"
"แต่กูไม่ได้เป็คนสะดุดน้องเขาต่างหากที่สะสุด"
"แต่มึงก็เป็คนไปปกป้องเขานี่หว่ากูเห็นนะพุ่งไปอย่างไวเลยนิ"ฟร้องยกยิ้ม
"สายตาพวกสอดรู้สอดเห็นสินะ"
"ต่อให้ด่ากูยังไงก็ไม่เจ็บหรอกเว้ย!หน้ากูด้าน"
"หึ กูพอรู้:-)"
ตึกๆ
"เฮ้ยไอ้บิวอิคก์เย็นนี้พี่คิงนัดมาห้องชมรมวะ"รามเพื่อนสนิทอีกคนเดินเข้ามาหา
"นัดกูทำไมวะ?"
"คงจะเป็เื่ที่ให้มึงเป็พี่ว้ากปีหน้านะแหละ"
"เชี่ยกว่าจะได้เป็พี่ว้ากไอ้บิวอิคก์มันไม่กระอักเืตายก่อนเหรอวะ"ฟร้องทำท่าขนลุก
การเป็พี่ว้ากคือทุกคนที่จะร่วมว้ากน้องต้องเข้าฝึกกฏระเบียบั้แ่ต้นปรับบุคลิกใหม่
ฝึกการคุมน้องที่จะเข้ามาศึกษาต่อที่นี่ทุกปีมักจะมีพวกชอบแหกกฏอยู่ตลอด
และแน่นอนปีเขาบิวอิคก์คือผู้นำในการแหก กฏจนพี่คิงพี่ว้ากปีที่แล้วต้องงัดไม้ตายมาใช้กับพวกเขาจนหมดใส้หมดพุง!
ทำให้พวกเขากลัวหัวหดถึงต่อให้ตายก็ไม่มีวันลืมค่ำคืนทรมานนั้นอย่างเด็ดขาด!!
ส่วนปีหน้าบิวอิคก์ถูกรับเลือกให้เป็พี่ว้ากโดยคนที่จะฝึกให้พวกเขาก็คือพี่ว้ากปีที่แล้ว
"กูคนเดียวเหรอวะ"
"ป่าว...มีมึง กู ไอ้ฟร้อง ไอ้แทนไท ไอ้เจมส์"
"กูด้วยอ่อ!!ไม่เอานะโว้ย!"ฟร้องส่ายหน้า
"มึงกล้าขัด?"รามยักคิ้วถาม
"เชี่ยเอ้ย!ไอ้แทนกับไอ้เจมส์ถ้ารู้เื่ละก็มีหวังดิ้นพล่านแน่"
"พวกเราด้วย"รามปาดเหงื่อยอมรับชะตากรรมอย่างเลี่ยงไม่ได้
บิวอิคก์มองผ้าเข็ดหน้าเปื้อนเืในมือตัวเองจัดการยัดมันใส่กระเป๋าเสื้อช็อปก่อนจะนึกถึงเ้าของผ้าเช็ดหน้าที่ทำหน้ายักใส่เขาโดยไม่เกรงกลัวทั้งๆที่ไม่มีใครกล้าทำหน้าแบบนั้นกับเขาเลยแท้ๆ
"ยัยแมวน้อย"
699
