บทที่ 29: เส้นทางที่ไม่ได้เลือก
ค่ำคืนนั้น สถานีการค้าเจียหลิงตกอยู่ในความเงียบสงัด แต่ในมุมหนึ่งของโรงเตี๊ยมตระกูลหลินกลับมีความเคลื่อนไหว
ขบวนคาราวานที่บอบช้ำถูกจัดเตรียมขึ้นใหม่อย่างเงียบเชียบ พวกเขารวบรวมสินค้าทั้งหมดไว้ในรถม้าที่ยังอยู่ในสภาพดีที่สุดเพียงสองคันเพื่อความคล่องตัว
"ทุกอย่างพร้อมแล้ว" สือเฟิงกระซิบบอก
เย่เฉินพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองทุกคน "จำไว้...นับจากนี้ไป ห้ามส่งเสียงดังโดยไม่จำเป็ เราจะออกจากสถานีการค้าทางประตูทิศตะวันตก ซึ่งมีการป้องกันที่หละหลวมที่สุด"
ด้วยเครือข่ายของตระกูลหลินที่ติดสินบนทหารยามไว้ล่วงหน้า กลุ่มของเย่เฉินจึงสามารถเคลื่อนตัวออกจากสถานีการค้าเจียหลิงได้อย่างเงียบเชียบภายใต้ความมืดมิดของรัตติกาล โดยไม่เป็ที่สังเกตของสายลับตระกูลเซียวที่เฝ้ารออยู่ทางประตูหลัก
เมื่อออกมาสู่ทุ่งหญ้ากว้างแล้ว เย่เฉินก็นำทุกคนหักเลี้ยวออกจากเส้นทางหลักทันที มุ่งหน้าไปยังทิศทางของแนวหุบเขาที่มืดทะมึนและดูน่ากลัว
"สหายเย่เฉิน..." สือเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็กังวล "นั่นมัน 'หุบเขาเงาจันทรา' เส้นทางนี้อันตรายยิ่งนัก ขึ้นชื่อเื่ 'ลมปีศาจ' ที่พัดผ่านในยามค่ำคืน มันสามารถกัดกร่อนพลังปราณและทำให้คนเสียสติได้"
เย่เฉินหันกลับมามองเขา แววตาภายใต้แสงจันทร์นั้นสงบนิ่ง "อันตรายที่มองเห็นได้...ยังดีกว่าคมดาบที่ซ่อนอยู่ในความมืด"
คำพูดนั้นทำให้สือเฟิงเงียบไป เขารู้ดีว่าถนนเส้นหลักในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับปากของพยัคฆ์ที่รอขย้ำเหยื่อ
ขบวนคาราวานเคลื่อนตัวเข้าสู่หุบเขาเงาจันทราอย่างช้าๆ ทันทีที่ก้าวเข้าไป ทุกคนก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป หุบเขาที่สูงชันทั้งสองข้างบดบังแสงจันทร์ ทำให้เกิดเงาดำที่บิดเบี้ยวราวกับอสูรร้ายที่กำลังจ้องมองพวกเขาอยู่ อากาศเย็นะเืลงอย่างรวดเร็ว
"ฟู่วววว..."
ลมเริ่มพัดมาแล้ว...
มันไม่ใช่ลมธรรมดา แต่เป็ลมที่แฝงไว้ด้วยพลังงานประหลาดที่มองไม่เห็น มันพัดกระทบร่างของเหล่าทหารรับจ้าง ทำให้พวกเขารู้สึกราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงเข้ามาในร่าง
"แย่แล้ว! ลมปีศาจมาแล้ว! ทุกคนโคจรพลังปราณป้องกันตัวเองไว้!" สือเฟิงะโสั่ง
เหล่าทหารรับจ้างและหลินเวยเวยรีบโคจรพลังปราณของตนเอง สร้างเป็ม่านพลังงานบางๆ ขึ้นมาห่อหุ้มร่างกายเพื่อต้านทานการกัดกร่อนของลมปีศาจ
แต่ยิ่งเดินลึกเข้าไป ลมก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ม่านพลังปราณของทุกคนเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง สีหน้าของพวกเขาเริ่มซีดเผือด การต้องโคจรพลังปราณอยู่ตลอดเวลานั้นเป็การสิ้นเปลืองพลังงานอย่างมหาศาล
ทว่า...ท่ามกลางกลุ่มคนที่กำลังดิ้นรนต่อสู้อยู่นั้น กลับมีเพียงคนเดียวที่ยังคงเดินต่อไปด้วยท่าทีที่สงบนิ่งราวกับว่ากำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน
เย่เฉิน!
ลมปีศาจที่พัดผ่านร่างของเขานั้นไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่อเขาเลยแม้แต่น้อย!
เคล็ดวิชากายาโลหิตของเขาทำให้ร่างกายเป็ดั่งภาชนะที่เก็บพลังงานเอาไว้ภายใน มันไม่มี "พลังปราณ" ที่แผ่ออกมาให้ลมปีศาจกัดกร่อนได้ ลมที่พัดผ่านทำได้เพียงแค่ทำให้เขารู้สึกเย็นเล็กน้อยเท่านั้น
"ท่าน...ท่านผู้าุโ..." ต้าหู่ที่เดินอยู่ใกล้ๆ มองเย่เฉินด้วยสายตาที่ราวกับมองปีศาจ "ท่านไม่เป็อะไรเลยรึ?"
ทุกคนหันมามองและพบกับภาพที่น่าตกตะลึงเช่นเดียวกัน
"อั่ก!"
ทันใดนั้น ทหารรับจ้างคนหนึ่งที่ระดับพลังต่ำที่สุดก็ไอออกมาเป็เื ม่านพลังปราณของเขาแตกสลาย! ร่างของเขากำลังจะถูกลมปีศาจกัดกร่อน!
สถานการณ์เข้าสู่ขั้นวิกฤต! หากเป็เช่นนี้ต่อไป ไม่เกินหนึ่งชั่วยาม ทุกคนจะต้องตายอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน!
เย่เฉินขมวดคิ้ว เขาไม่ได้เป็ห่วงคนอื่นเป็พิเศษ แต่คนเหล่านี้คือพันธมิตรและเป็กำลังสำคัญในการปกป้องคาราวาน เขาจะปล่อยให้พวกเขาตายตอนนี้ไม่ได้
เขาก้าวไปยืนอยู่หน้าสุดของขบวนและหันกลับมาเผชิญหน้ากับทุกคน
แผ่นหลังของเขาที่ดูไม่กว้างใหญ่นัก ในยามนี้กลับให้ความรู้สึกมั่นคงและน่าเชื่อถือราวกับกำแพงเมืองที่ไม่มีวันพังทลาย
"ทุกคน...ตามหลังข้ามา"
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่กลับดังก้องเข้าไปในใจของทุกคน
...เขาคิดจะใช้ร่างกายของตนเองเพียงคนเดียว...เพื่อต้านทานลมปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวนี้!
1K
