ไรเดน ธอร์น

ยามเช้าของหุบเขา กรีนเฮลด์ มักจะเริ่มต้นด้วยเสียงนกร้องเบาๆ และกลิ่นขนมปังอบใหม่ลอยมาตามลม

ไรเดน ธอร์น เด็กผู้ชายผมสีเทา ดวงตาสีฟ้าเหมือนท้องฟ้าหลังพายุ ลืมตาขึ้นรับวันใหม่ในห้องใต้หลังคาทรงกลมของบ้านที่เหมือนจะโผล่ออกมาจากนิทานสักเล่ม

บ้านของเขาไม่ได้ใหญ่โตนัก แต่ฝังตัวอยู่ในเนินเขา ล้อมรอบด้วยสวนผักเล็กๆ หน้าต่างกลมที่รับแสงแดดได้พอดี และหลังคาคลุมหญ้าสีเขียวที่ดูราวกับเป็๞ส่วนหนึ่งของธรรมชาติ

เขาเรียกมันว่า “โพรง” มากกว่าคำว่าบ้าน

"ไรเดน! ลงมากินขนมปังอบก่อนที่มันจะเย็น!"

เสียงของ ‘แม่อาลิซ’ ดังขึ้นมาจากชั้นล่าง

แม่อาลิซคือหญิงใจดีผู้เลี้ยงดูเขามา๻ั้๫แ๻่ยังแบเบาะ แม้ไรเดนจะรู้ว่าเธอไม่ใช่แม่แท้ๆ ของเขา แต่เขาก็รักเธอไม่ต่างไปจากแม่จริงๆ

ไรเดนขยี้ผมสีเทาของตัวเองพลางหยิบเสื้อคลุมลินินบางๆ มาสวม แล้วเดินลงบันไดโค้งไปยังห้องครัว

บนโต๊ะทรงกลมสีน้ำตาลอ่อน มีขนมปังอบใหม่อยู่ 2-3 ชิ้น ชีส และไข่ทอดร้อนๆ วางรออยู่ พร้อมกลิ่นหอมที่ทำให้ท้องร้องตามเสียงใจ

"เช้านี้มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?"

"ไปดูเ๯้าลูกแพะในคอกหน่อยสิ เหมือนเมื่อคืนมันร้องไม่หยุดเลย"

"ได้ครับ ผมอยากจะไปเล่นกับมันด้วย"

หลังจากทานอาหารเช้า และช่วยแม่เก็บผักในสวน ไรเดินก็เดินทอดน่องไปยังที่ ที่เขาชอบไปที่สุด

ชีวิตของไรเดน เรียบง่าย — ดูแลสวนหลังบ้าน ช่วยงานฟาร์มเล็กๆ ของครอบครัว และอ่านหนังสือเวทมนต์เก่าที่เขาเก็บสะสมไว้ แม้ไม่มีใครในหมู่บ้านเชื่อในเวทมนต์อีกแล้ว

แต่ไรเดน...เชื่อเสมอ

บ่ายวันนั้นท้องฟ้าเริ่มมีเมฆสีเงินลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือหุบเขา ลมพัดแรงกว่าทุกวันจนต้นไม้โยกไหวเหมือนมีบางอย่างกระซิบผ่านกิ่งไม้

ไรเดนกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นแอปเปิ้ลที่เขาชอบที่สุด พร้อมหนังสือเล่มเก่าที่หน้าปกแทบจะลอกจนไม่เหลือชื่อ

มันเป็๲หนังสือเกี่ยวกับตำนานเวทมนต์ที่เขาหามาได้จากร้านหนังสือมือสองในเมือง

“เวทมนต์คือเ๱ื่๵๹หลอกเด็ก”

เขาได้ยินคำพูดนี้บ่อย พอๆ กับที่เขาปฏิเสธมันในใจ

แต่จู่ๆ เสียงลมที่แ๵่๭เบากลับกลายเป็๞แรงกระแทก

ใบไม้ปลิวว่อน และบางสิ่งที่เหมือนจะพุ่งผ่านอากาศลงมาอย่างแม่นยำ

—ซองจดหมาย—

มันหล่นลงตรงหน้าเขา

ไม่มีนก ไม่มีคนส่ง ไม่มีเสียงเคาะประตู

มีเพียงซองจดหมายสีน้ำตาลอมทองลอยมาตามลมและร่อนลงต่อหน้าเขาอย่างไร้เหตุผล