ผมถูกไล่ออกมานอกห้องทันทีที่จัสตินเข้าเยี่ยมธงทั้งเขาและน้องดาต้องออกมานั่งอยู่ในห้องรับรองอีกห้องหนึ่งของห้องพิเศษจากโรงพยาบาล ผมไล่สำรวจร่างกายของน้องดาที่ยังดูอ่อนเพลียยังดีที่หมอเข้ามาตรวจอาการแล้วและบอกว่าน้องดาเริ่มหายจากอาการไข้แต่ยังอ่อนเพลียอยู่บ้างตามประสา
"น้องดาเหงาหรือเปล่า"ผมถามน้องดาที่ยังฟังไม่เข้าใจอะไรมากนัก
"ค่ะ"เสียงเล็กๆ ตอบมาเขาอดยิ้มไมไ่ด้ภาพตัวเองสมัยยังเด็กสะท้อนขึ้นมาเมื่อเห็นดวงหน้าเล็กๆ ซีดเซียวยิ้มให้เขาเองก็เป็แบบนี้พ่อที่เอาแต่ทำงานแถมยังมีผู้หญิงมากมายรุมล้อมพ่อกับแม่ไม่เคยคุยกันดีๆ เลยซักครั้งที่ทนกันอยู่เพราะเขาเป็ลูกสุดท้ายแม่ก็แอบไปเอาเลขาพ่อมาเป็พ่อใหม่ให้เขาพ่อเองก็ขยันหาแม่ใหม่มาให้ทิ้งเขาไว้กับพี่เลี้ยงเท่านั้นเขาถอนหายใจน้องดาที่งอแงเพราะเริ่มง่วงตอนนี้หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนของเขาไปแล้ว เสียงเปิดประตูห้องออกมาคนแรกที่เดินออกมาคือจัสตินตามมาด้วยคนอีกสองคนที่ผมไม่รู้จักและรั้งท้ายคือเอก
"ไงจิน"จัสตินเดินมาทักเขา
"สวัสดีจัส"
"มีลูกเป็ของตัวเองแล้วล่ะสิ"จัสกระเว้าเขายิ้มตอบรับ
"ฝากธงด้วยนะตื่นมาคงหงุดหงิดเพราะขานั้นไม่ชอบนอนอยู่กับที่"
"ครับ"ผมพยัหน้ารับ
"อ้อตอนนี้ก็ถือว่าเรามาเป็ครอบครัวเดียวกันโดยสมบูรณ์แล้วนะ"จัสตินยิ้มกว้างผมแอบหลบสายตาคู่นั้นเบี่ยงมามองใบหน้าเล็กที่หลับอยู่แทน
"ขอบคุณครับ"ผมตอบเบาๆ
"เื่เราสองคนให้ลืมไปมันเถอะดีแล้วที่เป็ธงถือว่านายโชคดีแล้ว"จัสบอกยิ้มๆ ผมไม่เอ่ยอะไรออกมาเื่ที่ผมนอนกับจัสยังเป็อะไรที่ติดอยู่ในใจไม่จางหายแต่ก็นั่นอหละครับถือว่าเป็วันไนท์สแตนท์ไปก็แล้วกันคนอย่างจัสตินทำได้ทุกอย่างที่คุณคิสขออยู่แล้วคนๆ นั้นได้รับความรักมากมายจากทุกคนรอบๆ ตัวเขาถือว่าโชคดีจริงๆ ต่างกับผมที่ถูกโยนไปมาเหมือนขยะไร้ค่า
"ครับ"ผมรับคำเช่นเคยจัสยักไหล่แล้วหันไปสั่งงานอะไรมากมายโดยที่ผมไม่ได้สนใจจะฟังมารู้ตัวอีกทีตอนที่จัสบอกว่าจะกลับแล้ว
"โชคดี"จัสเอ่ยสั้นๆ แล้วจากไปเหลือแค่เอกที่ยังอยู่หน้าตู้เย็นคุ้ยหาอะไรกินอยู่
"ทำหน้าเศร้าทำไมน่ะคุณหนูจิน"
"ไม่มีอะไร"ผมส่ายหน้า
"เอาน้องดามาเถอะอุ้มอย่างนั้นหนักแย่ตรงนั้นมีโซฟาเบดเดี๋ยวผมจัดให้"เอกแย่งน้องดาขึ้นอุ้มไปอีกฝั่งที่มีโซฟาติดผนังอยู่
"ปล่อยวางมาก็ได้นะครับอะไรๆ ที่ผ่านมาก็ให้มันผ่านไปลูกพี่เป็คนง่ายๆ แต่ลองถ้าเขาได้รักเขาก็จริงจังเสมอผมรับรองได้"เอกไม่ได้มองสบตาผมเพราะมัวแต่จัดท่าทางให้กับน้องดาแต่น้ำเสียงจริงจังที่พูดกับผมทำให้ผมอดที่จะยิ้มให้แผ่นหลังนั้นไม่ได้
"ขอบใจนะเอกนายเป็คนดีจริงๆ "
"ไม่หรอกครับผมไมไ่ด้เป็คนดีมากมายอะไรพวกเรามาอยู่กับนายเพราะไม่มีใครยอมรับคนที่มีประวิตแบบพวกเราแต่นายจัสก็ให้โอกาสพวกเราเสมอเอกหันมาสบตาผมตรงๆ
"ผมเข้าใจ"
"ดีแล้วครับทุกอย่างมันไม่เลวร้ายไปกว่านี้หรอกถ้าคุณหนูเชื่อใจพี่ธง"เอกยิ้มให้
"อย่าพูดเื่นี้อีกดีกว่ามาครับคุณหนูหิวหรือยัง"เอกเปลี่ยนเื่พูดพร้อมกับถามคำถามผมกำลังจะตอบแต่ได้ยินเสียงออดดังขึ้นเสียก่อน
"ธงเป็อะไรหรือเปล่า"ผมลุกพรวดขึ้ยพอๆ กับเอกที่กระโจนทีเดียวเข้าไปในห้องนอนพัก
"ธง"ผมวิ่งเข้าไปที่เตียง
"ทำอะไรกัน"ธงทำหน้าดุใส่เราสองคนที่รีบร้อนเข้ามาในห้อง
"โหลูกพี่ผมก็นึกว่าโคม่ารีบวิ่งมาแทบไม่ทัน"เอกบ่นถอนหายใจโล่งอกเสียงดัง
"ปากมึงนี่วอนตีนกูจริงๆ "
"ฮ่าๆ ๆ ๆ "
"แล้วลูกพี่เรียกจะเอาอะไรพยาบาลสาวๆ ไม่ได้นะเมียมาเฝ้าแล้ว"
"ไอ้เหี้ยเอกมึงไปซื้อขอมาให้น้องดาเลย"ผมยืนฟังลูกพี่ลูกน้องเถียงกันแล้วอมยิ้มเอกพยักหน้าแล้วคว้าเอากระเป๋าเงินของธงมาหยิบเงินออกไปสามพัน
"แค่นี้นะลูกพี่"เอกชูเงินโบกไปมา
"เออ"จากนั้นเอกก็หายไปทิ้งให้ผมยืนนิ่งมองดูร่างใหญ่โตอยู่ในชุดผู้ป่วยสีเทา
"ใมากหรือเปล่า"ธงถามเบาๆ ผมส่ายหน้าั้แ่เกิดเื่เราสองคนยังไม่ได้อยู่กันตามลำพังจริงๆ เหมือนตอนนี้เลยมักมีคนโน้นคนนี้เข้ามาเสมอ
"ดีแล้ว"ธงค่อยๆ ล้มตัวลงนอนช้าๆ ผมอดใจไม่ไหวเข้าไปประคองร่างหนาให้นอนลง
"น้องดาล่ะ"
"นอนอยู่ข้างนอก"
"อืม...จิน"
"ครับ"ผมชะงักมือที่กำลังดึงผ้าห่มขึ้นห่มธง
"รับน้องดาเป็ลูกได้มั๊ย"ธงถามผมเสียงนิ่ง
"ทำไม..."
"ก็อย่างที่เห็นหนิงมันไมไ่ด้สนใจอะไรลูกมากนักหรอกสิ่งที่มันอยากได้คือผมแล้วก็เงินเท่านั้น"
"ผมไม่แน่ใจ"ผมนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบธงเบนสายตามามองหน้าผมนิ่ง
"อย่าเข้าใจผิดที่ผมบอกไม่แน่ใจก็เพราะว่าผมไม่รู้ว่าตัวเองจะดีพอที่จะดูแลน้องดาได้หรือเปล่า"
"อืมเข้าใจ"ธงยิ้มน้อยๆ
"แต่รู้อะไรหรือเปล่าคุณคงไม่รู้ตัวเองว่าคุณมีความเป็แม่สูง"
"ห๊ะ!! ผมเนี่ยนะตอนไหนกัน"
"น้องดาเป็เด็กที่ไม่ค่อยจะสนิทกับใครง่ายๆ แต่กับคุณเค้ายอมให้คุณอุ้มก็ถือว่าดีแล้ว"
"เด็กอาจจะ้าที่พึ่ง"
"เอาน่ะผมยกให้เป็ลูกคุณก็แล้วกัน"ธงตัดบทไปซะเฉยๆ ผมก็ได้แค่พยักหน้ารับอีกรอบเราทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันต่อความเงียบกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง
"หิวหรือเปล่า"เป็ผมที่ยอมแพ้กับความเงียบนั่นก่อน
"มีอะไรกินหรือไง"
"ไม่รู้แฮะอาจจะมีอาหารของโรงพยาบาล"
"ไม่เอาหรอกคุณไปดูในตู้เย็นสิมีอะไรก็เอามาก่อนเดี๋ยวเอกมันก็ซื้อเข้ามาเองแหละ"ธงบุ้ยปากให้ผมเดินไปที่ตู้เย็น
"มีแค่ซุปผมเวพไว้ก่อนเอามั๊ย"
"ไม่เอาล่ะไม่อยู่ท้อง"
"แต่คุณป่วย"ผมแย้ง
"แค่นี้เองมานี่ก่อนเถอะ"ผมวางถ้วยซุปกลับคืนแล้วเดินไปที่เตียงอีกครั้ง
"จะเอาอะไร..อ๊ะ!! "ผมร้องเพราะไม่ทันตั้งตัวอยู่ๆ ธงก็ดึงแขนผมจนผวาไปที่ตัวเขาเลยต้องเอาสองข้างคล่อมตัวธงเอาไว้
"เล่นอะไรบ้าๆ เดี๋ยวก็โดนแผลหรอก"ผมเอ็ดให้
"คิดถึง"คำพูดง่ายๆ สั้นๆ เล่นเอาผมพูดไม่ออก
"เอ่อ..."ผมกำลังจะอ้าปากตอบแต่ไม่ทันมือใหญ่ที่โน้มต้นคอผมลงมาปากเราสองคนประกบเข้าหากันช้าๆ ลิ้นร้อนๆ ถูกส่งเข้ามาในปากความหาน้ำหวานจากปากของผมจากเบากลายเป็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เราจูบแลกน้ำลายกันโดยไม่สนใจว่าใครจะเข้ามาหรือเปล่า
"ธงพอแล้ว"ผมรีบพูดทันทีที่ธงปล่อยให้ผมเป็อิสระเพื่อสูดเอาอากาศเข้าปอดตัวเอง
"ยังไม่อิ่มเลย"ธงบ่นชิดปากสองมือหนาเริ่มซุกซนจนต้องจับมือเอาไว้
"คุณป่วยอยู่"ผมดุเสียงเบา
"เื่แค่นี้เองพรุ่งนี้ก็ดีขึ้นแล้วน่า"
"เหลวไหลใหญ่แล้วอีกอย่างเดี๋ยวเอกก็เข้ามาแล้ว"
"หึหึ"ธงไม่พูดอะไรอีกได้แต่หัวเราะอยู่ในลำคอทิ้ง่ไปไม่นานนักเอกก็หิ้วของเข้ามาเยอะแยะผมลุกไปช่วย
"ลูกพี่เดี๋ยวผมจะเอาน้องดากลับบ้านก่อนนะพี่ให้ไอ้สามันเลี้ยงไปก่อนหนึ่งวันเด็กกำลังป่วยเอามานอนโรงบาลเดี๋ยวก็ทรุดอะ"
"เออฝากด้วยแล้วกันนี่มึงซื้อของมาครบหรือเปล่า"ธงนอนถามอยู่บนเตียงโดยที่มีผมนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ
"ครบลูกพี่เอาที่พอใช้ไปก่อนแล้วก็หนิงผมให้พวกไอ้กายมันเฝ้านะพี่"
"อืมขบอใจนะมึงกลับเถอะฝากลูกกูด้วย"
"โอเคนี่ของคุณจินนะครับฝากลูกพี่ผมด้วยล่ะถ้าดื้อมากๆ จับฟาดได้เลย"เอกแซวขำๆ เอาของวางไว้แล้วออกไปอุ้มน้องดากลับผมหันมาหาธงที่นอนทำหนา้ไม่รู้ไม่ชี้อยู่
"จะให้ผมเฝ้าไข้เหรอ"
"หน้าที่เมียที่ดีไง"ผมแอบยิ้มน้อยๆ มองคนที่นอนหนวดเครารุงรังอยู่บนเตียง
"งั้นผมไปอาบน้ำก่อนธงหิวหรือยังล่ะผมจะได้จัดข้าวให้ก่อนแล้วค่อยอาบ"
"ไม่เป็ไรรอได้ไปอาบเถอะ"ธงบอกผมเดินหิ้วถุงไปในห้องน้ำห้องพิเศาที่นี่หรูราวกับโรงแรมถ้าไม่ติดว่ามีเครื่องมือที่เอาไว้ช่วยเหลือผู้ป่วยยังคิดว่าเป็โรงแรมห้าดาวด้วยซ้ำไปผมเร่งอาบน้ำให้ตัวเองเพราะกลัวคนป่วยจะหิวพออออกมาจากห้องน้ำก็ต้องชะงักเพราะพยาบาลสาวสองคนกำลังไล่เช็ดตัวให้คนป่วยที่ดูไม่เหมือนผู้ป่วยบนเตียงอยู่
"ขอบคุณครับคุณพยาบาล"
"ค่ะถ้า้าอะไรกดออดเรียกได้นะคะ"หนึ่งในสองคนสวยบอกเสียงหวานผมเบ้ปากนิดๆ เดินไปหยิบเอาโต๊ะผู้ป่วยมาจัดอาหารลงเพื่อเอาให้ธง
"มานั่งกินด้วยกันเลย"ผมพยักหน้าเอาส่วนของตัวเองวางแล้วเข็นไปใกล้เตียงด้วยเลย
"มียาก่อนอาหารหรือเปล่า"ผมถาม
"มีมั้งไม่รู้สิ"ธงบอกแบบไม่สนใจมือข้างที่ว่างกดรีโมททีวีสลับช่องไปมาไม่หยุด
"มาครับกินยาก่อนจะได้กินข้าว"พวกเราจัดแจงทุกอย่างจนเสร็จผมกำลังจะแยกตัวเองไปนอนตรงเฝ้าผู้ป่วยที่อยู่อีกฟากของห้อง
"จะไปไหน"
"นอนไงคุณก็นอนพักผ่อนเถอะ"
"จะไปนอนที่อื่นทำไมมานอนด้วยกันสิ"ธงตบที่ว่างข้างๆ ตัวเองผมลังเล
"แต่แผล"
"ถ้าไม่ได้จะชวนมานอนทำไม"ธงบอกเสียงเรียบผมเลยยกตัวเองขึ้นไปนอนบนเตียงหนานุ่มขนาดห้าฟุตนั่นโดยอยู่ฝั่งที่แขนของธงไม่ติดสายน้ำเกลือ ธงสอดแขนมัดกล้ามหนาเข้าสอดใต้คอผม
"นอนเถอะ"ธงบอกง่ายๆ ผมหยิบรีโมทมาปิดไฟคงให้เหลือแต่ไฟหน้าห้องน้ำกันแสงแยงตาเอาไว้
"จิน"
"ครับ"เราคุยกันในความสลัวของแสงไฟ
"ถ้าผมเป็อะไรไปดูแลลูกได้หรือเปล่า"
"คุณจะเป็อะไรได้ล่ะ"ผมพยายามเปลี่ยนเื่
"จินเลิกหลอกตัวเองเถอะน่าคุณก็รู้ว่าพวกเราจะต้องเจออะไรเอาง่ายๆ อย่างเมื่อวานนี่ไงยังดีนะที่ไม่ถูกจุดสำคัญ"
"พอเถอะธงผมรับไม่ไหวจริงๆ "ผมพลิกตัวเองเอาใบหน้าซุกกับอกแกร่งหลับตาแน่นไม่อยากจำภาพที่ธงถูกยิงจนทรุดลงนองเื
"ขอโทษคุณอยากจะไปจากผมก็ได้นะผมไม่ได้ว่าอะไร"ธงถอนใจเบาๆ ผมกัดฟันแน่นเพื่อระงับความรู้สึกที่มันตีขึ้นมาจนเจ็็บไปทั้งใจยกมือขึ้นสูงแล้วฟาดลงเต็มแรงกับอกหนาที่ยังาเ็อยู่โดยไม่กลัวอีกฝ่ายจะเจ็บมากกว่าเดิม
"โอ๊ยจินทำอะไรเนี่ยเจ็บนะ"มือแข็งแรงคว้ามือผมเอาไว้
"อยากพูดบ้าๆ ทำไมล่ะถ้าผมกลัวก็คงไปนานแล้วพูดแบบนี้เท่ากับดูถูกกันชัดๆ "ผมกัดฟันพูดดวงตาร้อนผ่าวก้อนน้ำตาคลอคลองอยู่ในตาจนมองใบหน้ารกเคราด้วยดวงตาฝ้ามัว
"ขอโทษๆ ผมเพียงแค่อยากให้คุณคิดดีๆ ที่จะร่วมหัวจมท้ายกับผม"สองแขนมัดกล้ามกอดผมเอาไว้แน่นไม่ยอมให้ยกตัวหนี
"เลิกงอแงเถอะน่าเป็แม่คนแล้วนะ"น้ำเสียงแจ่มใสปนขำบอกอยู่เหนือหัวจับผมโยกตัวไปมาทั้งที่ผมขึ้นมาเกยอยู่บนอกตอนไหนก็ไม่รู้
"พอได้แล้วเดี๋ยวแผลก็เปิดหรอก"
"ไม่พอคุณไม่รู้หรือไงว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหนตอนที่ถูกยิงล้มลงคิดแค่ว่าอย่าให้มันทำอะไรคุณเจ็บแม้แต่ปลายเล็บผมก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น จริงอยู่ที่คำพูดผมอาจเหมือนคนใจร้ายแต่นั่นเพราะผมห่วงคุณจริงๆ นะจิน"ผมหลับตานิ่งฟังเขาพูด
"ขอบคุณนะธงผมจะอยู่กับคุณแบบนี้แหละหากจะเกิดอะไรขึ้นผมก็พร้อมจะรับมือกับมัน"ผมกระวิบกับอกกว้าง
"จริงสินี่ผมบอกเื่สำคัญให้คุณฟังหรือยัง"ธงทำท่านึกขึ้นได้ผมผงกหัวขึ้นมามองหน้าเขา
"มีเื่อะไรมันสำคัญมากหรือเปล่าหรือว่าคุณลืมอะไร"ผมชักกังวลเพราะน้ำเสียงของธงดูจริงจังจนผมนึกกลัวตาม
"ธงอย่าแกล้งสิมันเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า"คราวนี้ผมดันตัวเองขึ้นมาพยายามจะลุกขึ้นนั่งแต่แขนใหญ่นั่นหนักเกินกำลังที่ผมจะผลักออกธงรั้งต้นคอผมให้ลงมาสบตาด้วยอีกครั้ง
"ผมลืมบอกว่าผมรักคุณมากแค่ไหน"น้ำเสียงนุ่มที่เอ่ยออกมาเล่นเอาผมอดเขินไม่ได้
"บ้าจริงทีหลังอย่าทำแบบนี้นะผมใจไม่ดี"ผมอุบอิบบอก
"เมียนะเมียผัวบอกรักแทนที่จะบอกรักตอบไม่มีซะหรอก"ธงบ่นงึมงำก่อนจะดึงใบหน้าผมลงชิดใบหน้ารกเคราเราเริ่มบดปากกันช้าๆ มือของธงข้างที่ไม่ติดสายน้ำเกลือสอดเข้าไปในเสื้อยืดสีขาวตัวบางของผมช้าๆ ลูบไล้เบาๆ ด้วยมือสากหนา
"อืออธงที่นี่เป็โรงพยาบาลนะ"ผมดึงมือที่ซุกซนออกมาแต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลกลับยิ่งทำให้ธงไล้ระเรื่อยมาด้านหน้าแทนนิ้วยาวสะกิดเบาๆ ตรงตุ่มสีเชอรี่จนผมสะดุ้ง
"ธงหยุดก่อนๆ เดี๋ยวธง...."ผมอ้าปากค้างเพราะคนตัวหน้าใตร่างผมไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการรุกรานไปทั่วตัว
"อยู่นิ่งๆ สิจินไม่รู้หรือไงยิ่งดิ้นก็ยิ่งกระตุ้นน่ะ"ธงกระซิบเสียงดุทั้งที่ยังไม่ละจูบจากปากผม
#ง่อวววนี่ที่โรงพยาบาลนะจำได้มั๊ยธง ตอนหน้า NCน๊ะจ๊ะ
423K
