-3-
#อกหักตั้งเเต่ยังไม่เริ่ม
[ตะวัน]
"ไอ้วันตกลงว่าไงวะ?"
"ว่าไงอะไรของมึง.."
"อ้าว ตกลงมึงชอบพี่เขาเหรอ ถึงได้ดูเเคร์ๆ ปกติเเล้วมึงไม่ค่อยใส่ใจเื่เล็กๆเเบบนี้นะ"
"กะ..กู..ไม่ได้ชอบสักหน่อย กูก็เเค่อยากได้หนังสือ ไปซื้อเองมันไม่ถูกใจ กูชอบอ่านหนังสือคนอื่นมากกว่า"ผมรีบเเก้ตัวจนลิ้นพันกัน
"มึงค่อยๆพูดก็ได้ พูดช้าๆ กูไม่ได้รีบ" ภูมิเอ่ยขึ้นเเล้วยิ้มมุมปากเล็กน้อย
**********************
ผ่านไปพักใหญ่มือถือก็มีข้อความเข้า
"โทษทีพี่ไปค่ายมา เลยไม่ได้เล่นครับ"
"จะเอาหนังสือใช่ไหม"
"เสาร์นี้เจอกันหน้าห้างเซ็นทรัลเวิลด์ ตอน9โมง"
************************
"ไอ้ภูมิๆ พี่เขาตอบกูเเล้ววะ เขานัดกูไปเอาหนังสือ มึงไปกับกูนะ"
"เออๆปกติกูก็ไปไหนกับมึงอยู่เเล้วป่ะ กูอยากเห็นหน้าด้วยวะ ทำเพื่อนกูหลงไหลได้ขนาดนี้"
************************
"พี่ภูผาอยู่ไหนเเล้วครับ"นิ้วกดลงบนโทรศัพท์สายตามองไปรอบๆหน้าห้าง"
“ไอ้วันมึงเเน่ใจนะว่าไม่โดนหลอกมาข่มขืน"
"มึงนี่คิดอะไรไม่ควรคิดตลอดอะ"
"เฮ้ยๆมีคนเดินมาทางเราสองคน ใช่พี่ภูผาไรของมึงป้ะ"ภูมิพูดขึ้นเเล้วสะกิดเเขน
"น้องใช่น้องตะวันไหมครับ" รูปร่างสูงใหญ่ เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนขายาว ได้เอ่ยถามขึ้น
"ใช่ครับพี่"
"พอดีเพื่อนพี่มันไม่ค่อยสบาย เลยให้พี่เอาของมาให้เเทน"
"อ้อ.. ขอบคุณครับ"
"เพื่อนพี่ไม่อยากเจอเพื่อนผมหรอ" ภูมิถามรุ่นพี่ที่เอาของมาให้เเทน
"อย่าเสือก"
"อ้าวพี่ ผมเเค่ถามเองนะ" ผมหัวร้อนขึ้นมาทันที พร้อมจะเดินเข้าใส่อีกฝ่าย เเต่เหมือนอีกฝ่ายรีบเดินหันหลังกลับไปโดยไม่ฟังเสียงอะไรเเล้ว
***************************
"ตะวันวันนี้ตั้งใจสอบนะลูก ขอให้ติดนะ"คนเป็พ่อเอ่ยให้กำลังใจตอนนั่งกินข้าวตอนเช้า
"ต้องติดดิพ่อ ผมอยากจะช่วยพ่อบริหารงานบริษัท"
"เเหม่ๆอยู่เเค่ม.6 อยากจะช่วยงานในบริษัทเเล้วหรอ"คนเป็เเม่ก็เอ่ยเเซวขึ้นมา
"วันนี้พ่อกับเเม่ไปส่งผมนะ ผมไม่ขับรถไปเองได้ไหม"
"ได้สิๆ รีบกินข้าวก่อน" พ่อตอบรับทันที
****************************
"ไอ้วันๆ" เสียงเรียกของภูมิ
"ได้ข่าวว่ามึงสอบติดคณะบริหารธุกิจเเล้วหรอวะ"
"เออๆสอบติดเเล้ว"
"มึงดีใจเป็ไหมวะ เอาซะกูคิดว่ามึงสอบไม่ติดนะเนี้ย ไอ้วันๆผัวมิกซ์มึงเดินมาหาอ่ะ"
"ปากมึงนะไอ้ภูมิ" มิกซ์เดินเข้ามาหาผมเหมือนกับว่ามีอะไรจะพูด
"วัน กูดีใจด้วยนะที่มึงสอบติดเเล้ว กูก็สอบติดเหมือนมึงเลย" มิกซ์บอกด้วยความดีใจ
"อ้าวมึงก็จะเรียนคณะเดียวกับกูหรอ ทำไมตอนสอบไม่เจอมึง" ผมถามมิกซ์ด้วยความงงๆ
"กูไปรอบบ่ายอะ"มิกซ์บอกเเล้วเขยิบเข้ามานั่งใกล้ๆ
“เฮ้ยๆดีเลยๆ จะได้ไปเรียนด้วยกัน ยิ่งคณะเดียวกันก็คง..."
"ไอ้ภูมิมึงหุบปาก" ผมถีบมันจากข้างล่างใต้โต๊ะเบาๆ
***************************
ผมกดโทรศัพท์เเล้วโทรหาภูมิตอน 4 ทุ่ม
"ภูมิกูมีเื่ให้ช่วยหน่อย"
"อะไรของมึงครับคุณเพื่อน กูจะนอน"ภูมิพูดด้วยความงัวเงีย
"มึงมีญาติเรียนอยู่มหาลัยเดียวกับพี่ภูผาใช่ปะ คือกู.. กูอยากรู้ข้อมูลส่วนตัวเขาอ่ะ"
"ไหนมึงบอกไม่ชอบไง ทำไมให้กูสืบ"
"เออๆ กูก็เเค่อยากรู้"
"ไม่ใช่ล่ะไอ้วัน กูว่ามึงชอบเขาเเน่ๆ ถ้ามึงไม่ชอบกูก็ไม่สืบให้"ภูมิถามกลับทำให้จมมุมเลย
"เออชอบ.. "อ้าวนี่ผมชอบไอ้รุ่นพี่ที่ไม่เคยเห็นหน้าใช่ไหม ถึงได้รับปากกับไอ้ภูมิไปเเบบนั้น
"เเค่นี้เเหละเดี๋ยวกูไปจัดการให้ กูนอนละ" อีกฝ่ายรีบพูดลาเพื่อจะไปนอน
****************************
"กูได้ข้อมูลมาเเล้วนะ"ภูมิเอ่ยพูดพร้อมกับกดโทรศัพท์เหมือนว่ามีอะไร ภูมิยื่นโทรศัพท์มาให้อ่านข้อความจากใครสักคน "ญาติกูเขาบอกว่าไอ้พี่ภูของมึงเนี้ยเรียนเก่งมาก มีผู้หญิงไปบอกชอบเยอะมาก ชอบไปนั่งร้านกาเเฟข้างมอทุกเย็น มีเพื่อนสนิท 2 คน เเต่ที่สำคัญเขาว่ากันว่าผู้หญิงที่เข้าไปบอกชอบต้องหน้าเเหกกับมา"
"ทำไมวะ" ผมถามด้วยความสงสัย
"ว่ามีคนที่ชอบเเล้ว" หน้าไอ้วันเริ่มเปลี่ยนสีหน้าทันที สายตาดูเศร้าเล็กน้อย
"มึงจะยังชอบอยู่อีกหรอ ดูเ้าชู้มากเลยนะไอ้วัน" ภูมิพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่้าคำตอบจากผมให้ชัดเจน
"กูไม่รู้วะ เเต่กู.. กูพูดไม่ถูกวะ"
"เออๆ ยังไงก็ไหล่กูยังมีให้ซบนะเพื่อน"ภูมิปลอบใจเป็นัยๆสื่อว่าถ้าเจ็บมาก็ยังมีมัน
"มึงยังมีมิกซ์หนุ่มหล่อข้างห้องนะเพื่อน"ภูมิบอกเเล้วยิ้มเยาะเย้ย
"ไอ้ภูมิ มึงชอบชงกูกับมันจังวะ กูบอกเเล้วเป็เเค่เพื่อนกัน"
"มึงอะคิดเเค่เพื่อน มันอะคิดกับมึงมากกว่าเพื่อนชัว"ภูมิพูดอย่างมั่นใจ
*************************
[ภูผา]
"พี่ภูผามานั่งที่ร้านกาเเฟทุกวันไม่เบื่อหรอค่ะ"เสียงผู้หญิงกลุ่มนึงถามด้วยความอยากสนนทนาด้วย" แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ค่อยอยากพูดด้วยเท่าไร
“ไม่เบื่อครับ ถ้าเบื่อจะไม่เห็นผมนั่งหรอกครับ" เเค่ประโยคเดียวทำเอาน้องผู้หญิงกลุ่มนี้ถึงกลับเดินออกจากร้านเลยทีเดียว
"เชี้**ภูมึงตอบกวนตี*น้องเขาทำไมวะ มึงไม่เอาก็เเบ่งมาให้กูนี่"
"พอๆเลยๆ มาคุยรายงานกันดีกว่าอีก 3 วันจะส่งเเล้ว"เเป้งรีบพูดให้เหตุการณ์เป็ปกติเหมือนเดิม
***********************
"รูปใครเหรอ" พ่อถามขึ้นขณะขับรถพาผมกลับบ้านตอนเย็น ผมรีบตอบตะกุกตะกัก
"เอ่อ.. อะเอ่อรูปดาราครับพ่อ ผมอ่านข่าวอยู่อ่ะ"ถ้าเเก้ตัวไม่เก่งนี่ไม่ใช่ตะวันเลยครับ เพราะรูปที่ดูอยู่ก็คือรูปของรุ่นพี่ภูผานั่นเเหละ แต่ผมดันไปสะดุดตาเจอคนๆเดียวกับที่ผมดูในโทรศัพท์เมื่อกี้อยู่อีกร้านตรงข้ามของถนน
"พ่อครับๆ จอดรถก่อนครับ"
"จะไปไหนตะวัน"
"มีธุระนิดหน่อย เดี๋ยวผมกลับบ้านเอง" ผมรีบลงจากรถเเล้วรีบข้ามถนนไปอีกฝั่งนึงอย่างไม่รีรอ
********************************
"ภูวันนี้มึงไม่กลับหอพร้อมกูใช่ไหม"คิวคนสนิทเพื่อนร่วมห้องของภูผาได้เอ่ยถามขึ้น
"มึงกลับกับเเป้งเลย กูไปเอารถเเล้วเดี๋ยวจะไปธุระ" ผมกำลังจะเดินไปเอารถ ก็มีความรู้สึกเหมือนว่ามีใครสักคนเดินตามพอหันไปก็ไม่มี หรือว่าจะคิดมากไปเอง บรรยากาศก็เเปลกๆด้วยเพราะท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงเเล้ว ปึก!!!! รู้สึกจะเดินชนกับใครเข้าที่ไหล่
"ขอโทษครับๆ" ผมเอ่ยขอโทษคนเเปลกหน้าที่ชนเมื่อกี้ตรงด้านหน้า
"พี่ชื่อพี่ภูผาใช่ไหมครับ"
"ใช่ครับ"ผมตอบเเล้วก็สงสัยเล็กน้อย ว่าที่ชนกันเมื่อกี้เเกล้งกันหรือเปล่า
“พี่ภูครับ คือ.. ผมชอบพี่” น้ำเสียงที่ฟังดูเข้มแข็งของเด็กชายตัวเล็ก สวมชุดแต่งกายของโรงเรียนมัธยมที่ดูเรียบร้อย ที่ผมไม่เคยเห็นและไม่เคยรู้จักมาก่อน มายืนอยู่ด้านหน้าของผมแล้วเอ่ยคำพูดในท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินผ่านไปมาด้วยความวุ่นวาย เสียงรถที่วิ่งเคลื่อนผ่านไปซ้ายขวาไม่มีสิ้นสุด แต่กับแค่คำพูดจากประโยคเดียวจากเด็กผู้ชายธรรมดากับทำให้ผมรู้สึกว่าเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะนั้น เหมือนกับว่ายืนอยู่กันแค่2คน
“คือผมชอบพี่มากๆเลยครับ” ผมก็ยืนนิ่งไปสักพักใกับประโยคของเด็กแปลกหน้าที่พูดกับผม ผมยืนเกร็งทำตัวไม่ถูก ผมก็รู้แหละว่าผมหน้าตาดี ปกติแล้วมีแต่ผู้หญิงมาบอกรัก
"ขอโทษด้วยนะเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เเล้วบอกชอบกันง่ายๆเลยเหรอ"ผมเอ่ยถามเด็กชายเเปลกหน้า
"......"
“พี่ไม่ได้ชอบน้องอ่ะ พี่ชอบผู้หญิง เเละตอนนี้ก็มีคนที่ชอบเเล้ว”
"..."
#PhuPhaTawan
286
