เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นเศรษฐีนีในยุค 80 [แปลจบแล้ว]

        ทำไมถึงหาเงินได้ง่ายดายขนาดนี้?

        เดินทางไปหยางเฉิงหนหนึ่งก็สามารถเพิ่มพูนอีกหนึ่งเท่า

        จาก 900 เพิ่มเป็น 1800 และจาก 1800 กลายเป็น 3000 กว่า?

        หลิวเฟินนับเงินจนตาลายหมดแล้ว ถ้าไปหยางเฉิงอีกครั้ง มิใช่สามารถกลายเป็น 7000 กว่าหยวนได้หรือ?

        เซี่ยเสี่ยวหลานส่ายศีรษะ “ฉันคนเดียวขนสินค้ามาได้แค่นั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะนำเข้าจำนวนเยอะมากในครั้งเดียว”

        แม้เมืองซางตูจะมีประชากรเหลือเฟือ แต่ที่ตั้งแผงที่เธอเช่าได้นั้นมีขนาดไม่ใหญ่อย่างวันนี้ก็ไม่ใช่เสื้อผ้าทุกตัวที่จะขายหมด ในปี 83 กำลังซื้อของผู้คนมีอยู่อย่างจำกัด ยิ่งนำเข้าสินค้ามาก เวลาที่เธอต้องใช้ในการขายย่อมนานยิ่งขึ้น

        หากยังไม่มีร้านถาวร เซี่ยเสี่ยวหลานไม่คิดที่จะเตรียมการนำเข้าสินค้ามากเกินไปต่อให้ต้นทุนเพียงพอ เส้นที่เธอขีดให้กับตนเองคือหนึ่งครั้งนำเข้าสินค้าไม่เกิน 2000 หยวน

        “แม่ ขายกากน้ำมันคงเหนื่อยมาก แม่ไม่ต้องทำแล้วดีไหม?”

        เธอขายเสื้อคลุมขนสัตว์หนึ่งตัวทำกำไรมากกว่า 20 หยวน แต่หลิวเฟินขนกากน้ำมัน 300 ชั่งออกไปขายก็ได้แค่ประมาณ 20 หยวนเท่านั้นหนึ่งวันต้องไปกลับโรงงานสกัดน้ำมันสองรอบ เงินที่หลิวเฟินหาได้ถึงจะสามารถเทียบกับกำไรของเสื้อนอกหนึ่งตัว

        เงินที่หลิวเฟินหาได้ตอนนี้ไม่น้อยเลย หนึ่งวันขายกากน้ำมันหลายร้อยชั่งตัดวันฝนตกหรือสภาพอากาศเลวร้ายออกไป ไม่ว่าอย่างไรหนึ่งเดือนเธอก็มีรายได้ราวหกร้อยหยวน

        เพราะธุรกิจใหม่ของเซี่ยเสี่ยวหลานมีกำไรอันน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน จึงทำให้กำไรจากการขายกากน้ำมันของหลิวเฟินดูไม่น่าสนใจ

        หากสลับเป็นเมื่อครั้งยังอยู่ตระกูลเซี่ย หนึ่งเดือนหาเงินได้มากกว่า 600 หยวน แม่เฒ่าเซี่ยยังจะรังเกียจที่หลิวเฟินให้กำเนิดลูกชายไม่ได้หรือเซี่ยต้าจวินยังจะลงไม้ลงมือกับเธอหรือไม่? อาจเกิดขึ้นอยู่ดีนิสัยเป็นตัวตัดสินโชคชะตา ถ้าหลิวเฟินไม่แข็งแกร่งด้วยตนเอง ทักษะการหาเงินทองในมือก็ไร้ความหมายและถูกคนอื่นในตระกูลเซี่ยฉกชิงไป

        การหลุดพ้นจากตระกูลเซี่ยโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้คือการตัดสินใจอันถูกต้องสูงสุดของเซี่ยเสี่ยวหลาน

        หลิวเฟินมีความคิดแน่วแน่ของตนเองแล้ว เซี่ยเสี่ยวหลานเป็นห่วงเธอแต่เธอคิดว่าธุรกิจขายกากน้ำมันนั้นดียิ่งนัก

        “แม่ยังอยากขายต่อไป”

        ขนกากน้ำมันหลายร้อยชั่งในแต่ละวันสถานที่สำหรับกองมูลฝอยในโรงงานสกัดน้ำมันมีรอยโหว่แล้ว หากไม่ขนย้ายกากน้ำมันของโรงงานจนเกลี้ยงหลิวเฟินก็ยังทำใจวางมือไม่ได้

        ขายกากน้ำมันลำบากแค่ขนสินค้าลงชนบทหลิวเฟินไม่สับสนว่าควรชั่งน้ำหนักและควรรับเงินเท่าไร เธอไม่มีคารมคมคายเช่นเซี่ยเสี่ยวหลานทำให้สตรีในเมืองเหล่านั้นควักเงินซื้อเสื้อผ้าไม่ได้ทว่าขายกากน้ำมันไม่จำเป็นต้องใช้ฝีปากคล่องแคล่ว เกษตรกรผู้เลี้ยงหมูต้องการมันพวกเขาจะควักเงินซื้อเอง!

        หลิวเฟินคิดว่าธุรกิจนี้เหมาะสมกับเธอ เหนื่อยยากไม่ใช่เรื่องใหญ่ เธอมีพละกำลังมากโขไม่หาเงินแล้วจะให้ว่างอยู่บ้านอาศัยลูกสาวเลี้ยงดูหรือ?

        เซี่ยเสี่ยวหลานบังคับมารดาของเธอไม่ได้ คิดว่าเพราะทรัพย์สินยังน้อยเกินไปมารดาเธอถึงต้องการสะสมเงินทอง

        สำหรับหลิวเฟิน ถ้าละทิ้งธุรกิจที่รายได้หลายพันหยวนต่อปีไปเช่นนี้แบบนั้นช่างน่าเสียดายเกินไปแล้ว

        สองแม่ลูกสนทนากันตลอดคืน เซี่ยเสี่ยวหลานตื่นตั้งแต่เช้าตรู่มาส่งโจวเฉิงครั้งนี้หลิวเฟินเป็นคนห่อเกี๊ยว เซี่ยเสี่ยวหลานปรุงไส้เหมือนเคยห่อไส้หมูถึงสองชั่งเต็มๆ มอบให้โจวเฉิงและคังเหว่ยไว้รับประทานระหว่างทาง

        โจวเฉิงไม่อยากจากไป

        เซี่ยเสี่ยวหลานยัดเกี๊ยวให้กับเขา “อย่าโยเยน่ามีเวลาฉันจะไปหาเธอที่ปักกิ่ง”

        คนไร้หัวใจ

        โจวเฉิงขับรถจากไปแล้ว เซี่ยเสี่ยวหลานถึงกลับบ้าน

        ในจุดที่เธอมองไม่เห็น รถของโจวเฉิงเลี้ยว ก็มุ่งไปยังภัตตาคารหวงเหอ

        เห็นอาคารของภัตตาคารมาตั้งแต่ไกล คังเหว่ยจึงร้องด้วยความแปลกใจ “โอ้ คนที่ถูกใจพี่สะใภ้นั่นทำงานอยู่ในนี้สินะ?”

        “นายอย่าประมาทไป ฉันว่าแม้พี่สะใภ้นายจะไม่ได้ชอบเขาพูดไปพูดมาก็ไม่ได้รังเกียจอยู่ดี เพียงแต่แม่ของเขาน่ารำคาญเหลือเกินฉันเกรงว่าผู้หญิงคนนั้นจะหาเรื่องอีก”

        ภัตตาคารหวงเหอเปิดรับบริการคนทั่วไป

        หน้าประตูปูพรมสีแดง มีคนในพื้นที่ของซางตูมาใช้บริการอยู่บ้างผู้ที่กล้าย่างกรายเข้าประตูของภัตตาคารหากไม่ร่ำรวยก็สูงส่งทั้งนั้น

        ในสายตาคนทั่วไปคนขับรถบรรทุกสินค้ารายได้ดีทีเดียว ทว่าสำหรับภัตตาคารหวงเหอนั้นยังไม่พอให้ชายตามองโจวเฉิงกับคังเหว่ยไม่ใช่คนตื่นสถานที่ และภัตตาคารไม่สามารถขวางคนไว้ด้านนอกได้

        โจวเฉิงและคังเหว่ยเข้าไปนั่งในภัตตาคารสองคนนี้สั่งหูฉลามตั้งแต่เช้าตรู่!

        บริกรมองหนุ่มบ้านนอกสองคนด้วยสีหน้าลำบากใจ “หูฉลามต้องใช้เวลาในการแช่จะต้องสั่งจองล่วงหน้าค่ะ”

        พวกคุณคิดว่าเป็นวุ้นเส้นหรือ?

        แช่ลงในน้ำร้อน ผ่านไปยี่สิบนาทีก็ยกวุ้นเส้นเผ็ดเปรี้ยวหนึ่งชามมาได้!

        นั่นเป็นหูฉลามนะ เวลาในการแช่ยาวนาน ขั้นตอนการปรุงก็ยุ่งยากทีเดียว

        “ถ้าอย่างนั้นยกอุ้งตีนหมีแปดเซียนมาหนึ่งที่ บัวหลวงหัวลิงหนึ่งที่มังกรบินคลุกน้ำมันหนึ่งที่...” คังเหว่ยส่งเสียงแจ๊บๆเขาสั่งยังไม่หนำใจ ล้วงต้าถวนเจี๋ยหนึ่งปึกออกมาวางไว้บนโต๊ะแสดงออกว่าเขามีเงินสำหรับชำระ

        ภัตตาคารหวงเหอเคยรับอุ้งตีนหมี แพงที่สุดคืออุ้งตีนหมีตุ๋นจานโตหนึ่งที่ราคาถึง 330 หยวน!

        อุ้งตีนหมีแปดเซียนราคาก็ไม่ใช่ย่อย แพงถึง 230 หยวนทีเดียว

        บัวหลวงหัวลิงไม่ใช่หัวของลิง แต่เป็นเห็ดหัวลิงนั่นเอง

        มังกรบินคลุกน้ำมันย่อมไม่ใช่มังกรจริงเช่นกัน ‘มังกรบิน’ คือไก่ป่าที่กำเนิดในแถบเทือกเขาซิงอันตัวใหญ่ประมาณนกพิราบ หนึ่งตัวน้ำหนักไม่เกินหนึ่งชั่ง เนื้อขาวผ่องนุ่มละมุนเป็นวัตถุดิบอาหารชั้นยอดในสายตาของเหล่านักชิม บนสวรรค์มีเนื้อมังกรบนโลกมนุษย์มีเนื้อลา เนื้อมังกรที่ว่าก็คือไก่ป่ามังกร

        บริกรถึงกับเหงื่อกาฬแตกพลั่ก วัตถุดิบอาหารพวกนี้ภัตตาคารหวงเหอมิได้ตระเตรียมไว้ตลอดเวลาใครมันจะว่างมาภัตตาคารเพื่อสั่งอาหารพวกนี้กัน?!

        “ขอโทษค่ะ ของเหล่านี้ก็ไม่มี... เดี๋ยวฉันไปถามในครัวให้ว่าวันนี้สามารถยกอาหารอะไรให้พวกคุณทั้งสองได้บ้าง?”

        ท่าทางของบริกรแสดงออกถึงความเกรงใจยิ่งนัก

        หากไม่มีเงินที่คังเหว่ยวางไว้บนโต๊ะ เธอคงคิดว่าทั้งสองคนนี้ต้องมาเพื่อหาเรื่องตำหนิแน่นอน

        ตอนนี้ก็กำลังหาเรื่องอยู่ คนมีเงินมาหาเรื่องคงไล่ออกไปตามใจชอบไม่ได้ร่ำไปบริกรโดนคังเหว่ยทรมานทรกรรมจนโซเซจวนล้ม คังเหว่ยลากเสียงยานยาว

        “เอ้า นี่ก็ไม่มีนั่นก็ไม่มี คนจัดซื้อภัตตาคารพวกคุณไร้คุณสมบัติเกินไปแล้วหรือเปล่า?”

        คังเหว่ยดึงเงินจำนวนหนึ่งออกจากต้าถวนเจี๋ยทั้งปึก อาจจะมากถึงสิบกว่าใบยื่นให้บริกรทั้งหมด “เพื่อจะกินอาหารสักมื้อช่างยากเย็นเสียจริงเธอรับทิปไว้ ผมขอเจอคนจัดซื้อของร้านคุณได้หรือไม่?”

        หา?

        ไม่มีอุ้งตีนหมี เห็ดหัวลิง และมังกรบินเกี่ยวข้องอะไรกับคนจัดซื้ออย่างจูฟ่าง?

        บริกรมองสีหน้าจริงจังของคังเหว่ย พลางมองทิปที่ไม่น้อยนั่นเข้าใจทุกอย่างในบัดดล ที่แท้ไม่ได้มาเพื่อก่อกวนภัตตาคารแต่มาเพื่อหาเรื่องผู้จัดซื้อจูนี่เอง!

        ภัตตาคารหวงเหอสามารถรับทิปได้ ไม่ขัดต่อนโยบายขอเพียงลูกค้ายินยอมพร้อมใจมอบให้

        เช่นนั้นเงินส่วนนี้เธอก็รับไว้ได้สินะ?

        เชิญจูฟ่างออกมา เธอไม่มีความกดดันแม้แต่น้อย อย่างไรเธอก็ไม่ได้ชอบจูฟ่างอยู่แล้ว

        จูฟ่างจับต้นชนปลายไม่ถูก มีลูกค้าที่มาภัตตาคารหวงเหอและต้องการพบพ่อครัวอยู่บ้างแต่ยังไม่เคยมีคนต้องการพบเขาที่เป็นคนจัดซื้อจริงๆ จูฟ่างไม่เคยกระทำเรื่องน่าละอายใจอะไรขนาดเรื่องกินเงินค่านายหน้าเขายังทำน้อยครั้งเพราะตัวเองเป็นคนหยิ่งยโสเขาไม่มีสิ่งใดให้รู้สึกผิด จึงออกมาพบโดยปริยาย

        เขาไม่รู้จักทั้งโจวเฉิงและคังเหว่ย แต่ชายหนุ่มสองคนนี้โดดเด่นเหลือเกิน

        “คุณคือจูฟ่างสินะ นั่งเถอะ ผมมีบางอย่างต้องการจะพูดกับคุณเสียหน่อย”

        โจวเฉิงมีท่าทีวาจาเด็ดขาด ปกติจูฟ่างค่อนข้างทะนงตน ทว่าความทะนงของโจวเฉิงนั้นไม่ธรรมดาซึ่งความทะนงเช่นนี้สามารถบาดลึกเข้าไปในกระดูก กล่าวอย่างธรรมดาหน่อยก็คือจูฟ่างผู้เคยชินกับการแสร้งว่าตนเองเจ๋ง เมื่อได้พบกับโจวเฉิงผู้ไม่ต้องแสร้งก็เจ๋งมากอยู่แล้วรัศมีของจูฟ่างจึงอับเฉาลง อดปฏิบัติตามความต้องการของโจวเฉิงไม่ได้

        จูฟ่างนั่งลง บอกตนเองว่าอีกฝ่ายคือแขกของภัตตาคาร เขาจะฟังในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการพูด

        คำพูดประโยคเดียวของโจวเฉิงได้ยุแหย่จูฟ่างที่ก้นเพิ่งแตะเก้าอี้จนเกือบดีดตัวขึ้นมาอีกครั้ง

        “ผมคือคนรักของเซี่ยเสี่ยวหลาน”

        คนรักของเซี่ยเสี่ยวหลาน?

        จูฟ่างรู้สึกยากที่จะเชื่อ

        เขาไม่ยินดียอมรับความจริงนี้ โจวเฉิงท่าทางไม่เหมือนกำลังล้อเล่นอย่างสิ้นเชิงใช่ โจวเฉิงหน้าตาหล่อเหลา สามารถมาใช้บริการภัตตาคารหวงเหอได้ก็ไม่ใช่คนธรรมดาอะไรแน่ จิตใจของจูฟ่างแทบแหลกสลาย ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันปฏิเสธ

        “ผมไม่เชื่อ เสี่ยวหลานไม่เคยพูดถึงคุณด้วยซ้ำ...”

        โจวเฉิงใช้สายตามองเขาราวกับกำลังมองคนโง่ “เสี่ยวหลานจะพูดถึงผมกับคุณเพื่ออะไร? คุณเชื่อหรือไม่ไม่สำคัญ ผมมาภัตตาคารโดยมีเป้าหมายสองอย่างหนึ่งคือขอบคุณที่คุณเคยดูแลเสี่ยวหลานสองคือหวังว่าคุณจะควบคุมคุณแม่ของตัวเองได้... เธอด่าทอเหยียดหยามเสี่ยวหลานบนถนนความประทับใจของผมต่อเธอย่ำแย่มาก ต่อกรกับผู้หญิงไม่ใช่วิสัยของผมโดยเฉพาะคุณผู้หญิงที่มีอายุ”

        หัวใจของจูฟ่างราวกับโดนยัดด้วยมะนาวเปรี้ยว [1] ทั้งลูก

        โจวเฉิงมาเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ!

เชิงอรรถ

[1]酸柠檬 มะนาวเปรี้ยว หมายถึง ความทุกข์ระทม ความลำบาก