Age of war

***ขุนพลไร้พ่าย [ฮอร์เนส]

เปลวไฟนรกได้ปะทุขึ้นที่เหนือปราสาทของพวกเรา

ยอดปราสาทถูกเปลวไฟแห่งพระสุริยะหลอมละลายจนกลายเป็นลาวาที่ร้อนระอุ

แต่สัญญาณสมองจากองค์ราชินีทั้งห้ายังคงมีอยู่ภายในสนามรบแห่งนี้

อยู่ตรงฐานข้างล่างของปราสาทตรงนั้น

พวกเธอคงรีบกระโดดหนีลงมาจากยอดปราสาทสินะ

แต่คงบาดเจ็บสาหัสอยู่ เลยไม่สามารถส่งข้อความหรือแม้แต่จะออกเสียงทางคลื่นสมองแจ้งพวกเรากลับมาได้

“ท่านราชินี!? ”

“ท่านราชินีบาดเจ็บหนัก แย่แล้ว! ”

พวกลูกน้องต่างตื่นตระหนก

ไอพวกไม่ได้เรื่อง

“ทุกคนจงฟัง! นับแต่นี้ไป ข้า ขุนพลไร้พ่าย [ฮอร์เนส] จะเป็นผู้สั่งการแนวรบทางเหนือแทนองค์ราชินีโอเปอร์เอง! ”

ข้าคำรามลั่นไปทั่วสนามรบ

ง้าวขนาดยักษ์ได้ถูกชูสูงขึ้นท้องฟ้า

ชุดเกราะสีส้มได้ทอประกายแสงอย่างงดงามแลดูน่าเกรงขาม

ความตื่นตระหนกของทหารได้มลายหายไปจนหมดสิ้น

“ทุกหน่วยประจำสถานีรบ ศัตรูกำลังจะเข้าสู่ระยะโจมตีแล้ว! ”

คูน้ำที่กว้างสองกิโลเมตรตรงหน้าได้ถูกถมเต็มไปด้วยกองทัพของปีศาจยักษ์

ชุดเกราะเกล็ดสัตว์ยักษ์ที่ดูน่าเกรงขามได้ทอประกายบนผืนน้ำที่กว้างใหญ่

แพไม้จำนวนมากได้ถูกนำมาวางเรียงต่อกัน จนเป็นสะพานเชื่อมระหว่างสองฟาก

สัตว์สงครามหลากชนิดทั้งที่คุ้นตา และไม่คุ้นตาได้ถูกนำมาวางเป็นทัพหน้า

ระยะหว่างเหลืออีกเพียงสี่ร้อยเมตร พวกมันก็จะเชื่อมสะพานมาถึงฝั่งนี้ได้สำเร็จ

จุดเชื่อมต่อของศัตรูนั้นกระจายด้วยกันถึงสามจุด

ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทิศเหนือ และทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

สะพานแต่ละจุดโจมตีจะมีสะพานเชื่อมมากกว่าสิบแห่ง และแต่ละแห่งมีความกว้างถึงห้าเมตร

ส่วนกองทัพสัตว์ยักษ์บินได้นั้น พวกมันกำลังบินดูท่าทีอยู่ที่อีกฟากของแม่น้ำ

จำนวนของพวกมันลดน้อยลงไปจากเมื่อสองวันก่อนเป็นอย่างมาก

บางทีคงหวาดกลัวหญ้าเมาของพวกเรา เลยไม่กล้าบุกเข้ามาในตอนนี้

“เตรียมยิงหน้าไม้ยักษ์! ”

ระยะโจมตีหวังผลของหน้าไม้ทดแรงขนาดยักษ์คือสี่ร้อยเมตร ส่วนหน้าไม้ทดแรงทั่วไปคือสองร้อยเมตร

และด้วยการยิงจากที่สูง ทำให้สามารถยิงได้ไกลขึ้นไปอีก

แน่นอนว่ามันสามารถยิงได้ไกลกว่าสองกิโลเมตร แต่นั่นจะเป็นการยิงที่ไม่หวังผลลัพธ์

ยิ่งระยะไกล โอกาสที่ลูกธนูจะถูกกระแสลมเบี่ยงก็ยิ่งมีมาก

และถ้าเป็นการยิงขึ้นท้องฟ้า อย่างมากก็อยู่แค่ช่วงสองถึงสามร้อยเมตรเท่านั้น

ดังนั้นระยะยิงหวังผลสุดท้ายที่สรุปได้ จึงอยู่ที่ช่วงสี่ร้อยเมตรจากยอดกำแพงเนินดิน

กองทัพสีส้มต่างยกหน้าไม้ขึ้นเป็นทิวแถว

ขึ้นหน้าลูกดอก ดึงจนสายรั้งตึงเครียด

นำหัวธนูพันด้วยผ้าชุบน้ำมัน แล้วจุดไฟจนลุกโชน

พร้อมที่จะยิงหนามแหลมทิ่มแทงแผดเผาอริศัตรู

และในตอนที่เข้าสู่ระยะสี่ร้อยเมตร---

“เล็งไปที่สะพานของศัตรู โจมตี! ”

“##$$&! ”

ทั้งสองฝ่ายต่างคำรามเสียงแห่งสงครามออกมาพร้อมกัน

ลูกธนูสองแสนดอกได้พุ่งตรงไป ในขณะที่สัตว์ร้ายหางยาวจับสัตว์ร้ายทรงกลมโยนสวนกลับมา

ลูกธนูติดไฟของพวกเราบางส่วนจมลงคูน้ำ บางส่วนปักลงบนร่างของสัตว์ร้ายที่ถูกขว้างมา และบางส่วนก็ปักลงบนตัวสะพาน

สะพานของพวกปีศาจยักษ์เริ่มลุกโชนเป็นทะเลเพลิงบนผิวน้ำ

สะพานบางเส้นได้ถูกเผาวอดวายจมน้ำหายไปครึ่งหนึ่ง แต่บางสะพานกลับถูกทหารของพวกมันเข้ามาดับไฟไปได้เสียก่อน

“... พวกมันพ่นไฟได้”

สัตว์ร้ายที่ถูกลูกธนูนั้น ได้พ่นเปลวเพลิงขนาดย่อมออกมาจากผิวของมันเอง

จำนวนของมันมีราวหนึ่งหมื่นสองพันห้าร้อยตัวได้

สัตว์สงครามเหล่านี้มีลักษณะทรงกลม ไร้แขนขา และมีเพียงดวงตากับปากอันใหญ่โตบนผิวไร้ขนสีน้ำตาลที่หยาบหนา

ดวงตาของมันมีสีแดงก่ำดูดุร้าย และสามารถแผ่ไอความร้อนออกมารอบตัวได้ประมาณหนึ่งเมตร

ลูกธนูที่ปักลงไปบนผิวหนังที่หยาบกร้านนั้น ได้ถูกเปลวไฟซึ่งแผ่ออกมาจากผิวของมันกลืนกินลงไป

“อันตราย…”

ข้าสัมผัสได้ถึงอันตรายจากพวกมัน

“ลองยิงธนูฆ่าพวกมันสักตัวดูซิ? ”

“ไม่ได้ผลครับ พวกมันเผาลูกธนูทิ้งก่อนถึงตัวพวกมันไปหมดเลย”

“อย่างงั้นหรือ…”

ข้าหันไปมองดูเป้าหมาย

พวกมันใช้เปลวไฟที่แผ่ออกมาเป็นโล่ป้องกันลูกธนูไม้ของพวกเรา

และดูเหมือนว่าจะเห็นพวกเราเป็นศัตรูไปแล้ว เลยกำลังบินตรงขึ้นมาหากองทัพของข้าบนยอดเนินกำแพงแห่งนี้

ไม่มีขาและแขน แล้วใช้วิธีบินในการเคลื่อนไหวแทนเช่นนั้นหรือ…

*บรึ้ม! *

ในตอนนั้นเองที่เกิดเปลวไฟจำนวนมากเกิดขึ้นบนยอดเนินกำแพงของพวกเรา

พวกปีศาจยักษ์ได้ยิงท่อนเหล็กยาวสามเมตรสวนกลับขึ้นมา

เมื่อท่อนโลหะดำนั้นกระแทกเป้าหมาย มันจะระเบิดกระจายตัวออกเป็นกองเพลิงขนาดย่อม

กองทัพสีส้มของข้าบางส่วนได้จมอยู่ในกองเพลิง ส่วนกลุ่มที่ไม่กลายเป็นเหยื่อ ต่างเร่งรีบขึ้นหน้าไม้ชุดใหม่เพื่อยิงสวนกลับไป

เป็นการยิงแลกต่อสู้ที่ดุเดือด ศัตรูไม่ยอมถอย ส่วนพวกเราเองก็มิหวาดเกรงกลัวกองเพลิงที่ลุกโชนบนยอดกำแพงแห่งนี้

“พวกเจ้ายิงธนูสกัดพวกปีศาจยักษ์ต่อไป เดียวข้าจะลงไปจัดการพวกสัตว์ร้ายเหล่านั้นเอง”

“ต้องการหน่วยรบไหมครับ? ”

“ไม่ต้อง ข้าคนเดียวพอ”

งานสนุกแบบนี้จะมอบให้คนอื่นทำได้ยังไงกันละ?

ข้ากระโดดลงจากยอดเนินกำแพง แล้ววิ่งถลาลงไปตามทางลาดกำแพงเนินดิน

“ฮึ? พ่นลูกไฟออกมาได้อย่างงั้นหรือ? ”

เจ้าสัตว์สงครามตัวหนึ่งพ่นบอลไฟขนาดเล็กมาตรงหน้าข้า

ข้าใช้ง้าวยักษ์ปัดใส่อย่างรุนแรง

สิ่งที่มันพ่นออกมาจากปากนั้น คือก้อนเหลวหนืดน่าเกลียดบางอย่างที่ติดไฟได้

เมื่อสิ่งนั้นถูกง้าวข้าปัดอย่างรุนแรง มันก็แตกกระจายออกจนเชื้อไฟหมดและดับมอดลง

“กี๊ส!? ”

เจ้าสัตว์สงครามแสดงความแปลกใจออกมา แต่ข้าไม่สน

“ลองเจอนี่หน่อย”

ข้าขว้างมีดสั้นใส่ลูกตาของมัน แล้วใช้ง้าวฟันเข้ากลางลำตัวของมันเต็มแรง

ผิวหนังที่หนาได้ฉีกแยกออกพร้อมกับของเหลวจำนวนมากที่ปริแตกออกมา

ข้ารู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาในทันที

“แย่แล้ว! ”

ข้ารีบยกง้าวขนาดยักษ์ขึ้นมาบังส่วนใบหน้าเอาไว้

ทันทีที่สารเหลวภายในร่างมันสัมผัสกับอากาศ สิ่งนั้นก็ลุกเป็นไฟ

มันปะทุอย่างรุนแรงแล้วกลายเป็นแรงระเบิดสนั่นหวั่นไหว

ร่างของข้ากระเด็นออกมาพร้อมกับง้าวของตน

โชคดีที่ไม่ได้รุนแรงมาก

ชุดเกราะเหล็กระดับสูงกับง้าวเหล็กยักษ์ได้ช่วยปกป้องข้าเอาไว้

“พวกมันระเบิดตัวเองได้…”

ข้าไม่เคยเห็นของแบบนี้มาก่อน

น่าสนุก

สัตว์สงครามทรงกลมพวกนี้มีประมาณหนึ่งหมื่นสองพันห้าร้อยตัว

นั่นแปลว่าข้าสามารถสนุกกับพวกมันได้ถึงหนึ่งหมื่นสองพันห้าร้อยครั้ง

ดีละ เข้ามาเลยไอพวกลูกหมา!

***ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

ข้าจำวิธีต่อสู้ด้วยง้าวและมีดของเจ้านั้นได้

ไม่ผิดแน่ มันคือศัตรูผู้แข็งแกร่งคนนั้น

ศัตรูที่ต้องใช้แม่ทัพถึงห้าคนในการรุมเอาชนะ

“กองทัพยักษาแห่งปฐพี จงคุ้มกันสะพานนี้ด้วยชีวิต! ”

“โอ้ว! ”

“กองทัพอสูร สนับสนุนกองทัพของบานาซะ! ”

“รับทราบค่ะ! ”

ข้ากับแครอทต่างเดินทัพคู่กันมา

แนวบุกทิศเหนือใกล้จะเข้าถึงอีกฟากของคูน้ำแล้ว

แต่การยิงต่อต้านของศัตรูนั้นรุนแรงมาก ไม่มีทางที่จะเข้าไปใกล้ได้มากกว่านี้เลย

ทั้งที่เหลืออีกเพียงหนึ่งร้อยเมตรเท่านั้น

พวกเราพยายามยิงโต้กลับ แต่ศัตรูที่อยู่สูงกว่า ย่อมมีอำนาจการยิงได้เปรียบกว่าอยู่แล้ว

แถมด้วยสะพานที่กว้างไม่มากพอ เลยทำให้พวกเราไม่สามารถใช้ประสิทธิภาพด้านจำนวนได้อย่างเต็มที่เท่าไหรนัก

แถมอสูรบอมที่ส่งไปสร้างความปั่นป่วน กลับโดนคนที่น่าจะเป็นแม่ทัพศัตรูขวางเอาไว้เสียอีก

ไม่สิ ฝีมือระดับนั้นคงเป็นแม่ทัพตัวจริงนั่นละ

มันสูงสองเมตร สวมเกราะสีส้มทั้งตัว และใช้แขนทั้งสี่ถือง้าวพร้อมกับมีด เข้ากวาดล้างอสูรบอม

วิ่งอย่างรวดเร็ว แทงลงอย่างมิหวาดกลัวเปลวไฟที่แผ่พุ่งเข้าทำร้าย

แถมยังใช้การระเบิดตัวเองของพวกอสูรบอม ในการเป็นแรงพลักพุ่งตัวเข้าหาศัตรูรายถัดไป

สังหารอสูรอย่างต่อเนื่อง ราวกับ [อสูรร้ายแห่งการกลืนกิน] ในตำนานของพวกเรา

“ไม่เป็นไรหรอกบานา พวกเราทำภารกิจนี้สำเร็จแน่นอน”

แครอทเข้ามาตบหัวไหลของข้าด้วยรอยยิ้ม

“เพราะว่า? ”

“เพราะว่านั่นยังไงละ”

เธอชี้ไปตรงหน้า

ที่ริมฝั่งของศัตรูนั้น มีบางอย่างกำลังผุดขึ้นมาจากผิวน้ำ

มันคืออสูรวัว สิ่งมีชีวิตที่ไม่มีอยู่ในโลกเดิมของพวกเรา

ถึงจะไม่รู้จัก แต่การฝึกใช้งานหาใช่ปัญหาไม่

พวกมันเป็นอสูรที่ร้ายกาจ อีกทั้งยังทรงพลังไม่แพ้พวกอสูรปีกเลยทีเดียว

ไม่สิ บางทีอาจร้ายกาจกว่าพวกอสูรปีกด้วยซ้ำ

และตัวตนที่ว่านั้นจำนวนสองหมื่นห้าพันตัว ก็กำลังปีนขึ้นจากน้ำเพื่อบุกไปที่แนวรบของศัตรูแล้ว

***ขุนพลไร้พ่าย [ฮอร์เนส]

สัตว์ก็คือสัตว์วันยังค่ำ

พวกสัตว์สงครามของศัตรูต่างเริ่มหวาดกลัวข้า แล้วพากันวิ่งหนีไปที่คูน้ำ

ช่างน่าเบื่อจริง

“... สัตว์สงครามหน้าใหม่หรือ? ”

ในตอนนั้นเองที่ผิวน้ำตรงหน้าเริ่มกระเพือมอย่างต่อเนื่อง

สิ่งมีชีวิตคล้ายวัวขนาดใหญ่ได้ปรากฏขึ้นมาจากผิวน้ำ

พวกมันมีเขาที่ใหญ่โต ตัวสูงสิบเมตร มีกรงเล็บแหลมคมยาว ผิวหยาบกร้านสีม่วง และมีใบหน้าที่ดุร้าย

ดวงตาสีแดงก่ำได้จับจ้องมาหาศัตรูตรงหน้า

หรือก็คือตัวข้านั่นเอง

“ขอดูความสามารถหน่อยซิ? ”

ข้าวิ่งเข้าไปพร้อมกับง้างง้าวขึ้นมา

“โอ๊ว!? ”

สัตว์ร้ายตอบสนองด้วยการเหวี่ยงกรงเล็บอันใหญ่โตเข้าใส่

ขนาดฝ่ามือของมันกว้างกว่าหนึ่งเมตร หากโดนเข้าคงได้ตายคาที่ในทันที

ข้าก้มตัวลงต่ำ แล้วมุดลอดช่องว่างใต้รอยแยกของกรงเล็บเข้าไป

ง้าวในมือได้ถูกเหวี่ยงฟันอย่างรุนแรงไปที่แขนของมันจากด้านข้าง

“หืม? ผิวแข็งมาก… ”

แต่ง้าวของข้ากลับไม่อาจระคายผิวมันได้

“กร๊อก! ”

สัตว์สงครามสีม่วงคำรามด้วยโทสะ

มันใช้หางที่ยาวเรียวแหลม อีกทั้งยังหยาบกร้านราวกับใบเลื่อย ฟาดมันเข้าใส่ข้า

ข้ากระโดดหลบพร้อมกับใช้มือทั้งสามที่ว่างอยู่ ปามีดสวนกลับไป

มีดสองเล่มที่ปาใส่หน้าท้องกับระหว่างขาของมัน ได้ถูกดีดกระเด็ดกลับออกมา

ไข่แม่งแข็งเวอร์…

มีเพียงแค่มีดซึ่งปาใส่ลูกตาเท่านั้น ที่สามารถปักทะลุลงไปได้

“โกร๊วววว! ”

เลือดสีม่วงได้ไหลออกมาจากเป้าตาของมัน

มันคำรามด้วยโทสะอีกครั้ง พร้อมกับแสงที่สุกสว่างออกมาจากเขาของมัน

ลูกบอลเพลิงขนาดย่อมได้ปรากฏขึ้นจากอากาศที่ว่างเปล่า

เปลวไฟได้วิ่งวนรอบตัว หมุนวนราวพายุ และหลอมเข้าด้วยกันเป็นลูกบอลสีแดงฉาน

มันไม่ใช่ลูกบอลเพลิงที่ลุกไหม้ แต่เหมือนกับก้อนพระอาทิตย์ที่ถูกอัดแน่นเอาไว้

“โกร๊ว! ”

เจ้าสิ่งที่ดูอันตรายได้ถูกปล่อยออกมา

เกิดแรงลมตีกระจายออกไปโดยรอบพร้อมกับการพุ่งตัวที่บ้าคลั่ง

ข้ารีบเบี่ยงตัวหลบเส้นทางการวิ่งของพระอาทิตย์จิ๋วนั้น

พื้นดินโดยรอบถูกเจ้าสิ่งนี้แผดเผาทำลาย จนเป็นเส้นทางขนาดหนึ่งเมตรที่ลากยาวขึ้นไปบนเนินกำแพง

*บรึ๊ม! *

ก่อนจะระเบิดออกอย่างรุนแรงบนยอดเนินดิน

ลูกพระอาทิตย์ขนาดจิ๋วได้ขยายตัวออกจนใหญ่โตกว่าสิบเมตร

ขยายตัวและกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่มันสัมผัส

พื้นที่โดยรอบสิบเมตรได้กลายเป็นหลุมกว้างขนาดใหญ่

ทุกสิ่งทุกอย่างได้หายจากไปไม่เหลือ

ทั้งลูกน้อง ทั้งอาวุธ ทั้งชุดเกราะ ทุกอย่างถูกความร้อนเหลือจินตนาการแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

ชุดเกราะดินกับเกราะเหล็กกล้า ล้วนแต่ถูกหลอมจนกลายเป็นวัตถุเหลวที่ไม่ต่างกัน

ไม่เหลือสิ่งใดทิ้งเอาไว้จากการพองโตของพระอาทิตย์ขนาดจิ๋วเหล่านั้น

“... ทุกหน่วย ทิ้งหินยักษ์ลงมาได้”

“แต่ท่านขุนพล---”

“ไม่ต้องห่วง ตัวข้าหลบได้อยู่แล้ว”

ลูกเหล็กทรงกลมขนาดใหญ่สองถึงสามเมตรเริ่มถูกกลิ้งลงมาจากเนินกำแพง

โลหะที่อาบไปด้วยเปลวเพลิงได้กลิ้งทิ้งตัวเข้าใส่ฝูงของสัตว์สงคราม

แต่ต่อหน้าสัตว์สงครามสีม่วงสูงสิบเมตรตัวนี้ มันก็เป็นได้แค่เพียงของเล่นเท่านั้น

ลูกเหล็กกลมต่างถูกกรงเล็บอันทรงพลังของพวกมันตบฉีกทำลาย

แต่นี่ละคือโอกาส

ข้าใช้จังหวะที่พวกมันสนใจลูกเหล็ก ปามีดสวนเข้าใส่ดวงตาของพวกมัน

หลังจากปิดตาจนมืดบอด ข้าก็กระโดดปีนร่างของมัน แล้วใช้ง้าวแทงทะลุเพดานปากจากข้างในสู่ข้างนอก

บางทีถึงผิวนอกจะแข็งแกร่ง แต่ผิวหนังภายในน่าจะอ่อนนุ่มเหมือนสัตว์ทั่วไป

ข้าคิดเช่นนั้น และได้เดิมพันโจมตีเข้าไปในปากของมัน

คมง้าวของข้าได้เสียบทะลุไปจนถึงสมองของมันจนสิ้นชีพลง

“หนึ่งตัว…”

ข้าถีบใบหน้าของมันเพื่อส่งตัวเองไปหาสัตว์สงครามตัวที่สอง

แทงง้าวลงไปที่ดวงตาสีแดงก่ำ แล้ววาดลวดลายเพื่อแทงทำลายจากภายในช่องปาก

“ตัวที่สอง…”

แล้วก็ตัวที่สาม

ข้าต้องใช้สมาธิสูงมาก กับการหลบกรงเล็บที่โจมตีสวนกลับมา

มันไม่ใช่ง่ายเลยที่จะแทงลงไปอย่างแม่นยำที่กระพุงแก้มของพวกมันจากข้างใน

ไม่ใช่ง่ายเลยที่จะล่อให้พวกมันอ้าปากกว้างออกมา

แถมหากพลาดโดนกรงเล็บอันใหญ่โตนั้นเพียงทีเดียว ข้าคงได้ถูกส่งกลับไปเกิดใหม่แน่

แต่ข้ายังสู้ได้

สนุก ช่างเป็นสัตว์สงครามที่ต่อสู้ด้วยแล้วให้ความรู้สึกสนุกยิ่งนัก

ข้าฉีกหน้ายิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวภายใต้เกราะหมวกสีส้ม

พวกสัตว์สงครามที่สัมผัสจิตสังหารของข้าได้นั้น ต่างสะดุ้งตัวแล้วถ่อยร่นทิ้งระยะออกไปเป็นทิวแถว

อะไร? หมดไฟสู้แล้วหรือ?

“ไม่เข้ามา ข้าเข้าไปเองนะเฟ้ย”

ข้าถีบพื้นพุ่งเข้าใส่พวกมันอีกครั้ง

สัตว์สรงครามตรงหน้าคงรู้ตัวว่าไม่อาจหลีกหนีได้ จึงคำรามก้องแล้วพุ่งเข้าใส่

ฝูงสัตว์ยักษ์สีม่วงได้ถาโถมเข้าใส่จุดสีส้มที่เป็นร่างของข้า

ประหนึ่งก้อนหินขนาดเล็กที่โยนลงไปในมหาสมุทร

แต่อย่าได้ดูถูกหินก้อนเล็กเชียว

เพราะไม่ว่าผืนน้ำจะใหญ่เพียงใด ก้อนหินเพียงชิ้นเดียวก็สามารถทำให้ผิวน้ำแตกกระเพื่อมได้แล้ว

และข้าก็คือก้อนหินชนิดที่ว่านั้น

ร่างของสัตว์สงครามผิวม่วงได้ถูกฆ่าเพิ่มอีกหนึ่ง

ควันฝุ่นลอยคลุ้งทำให้กลิ่นของข้าถูกกลบจนมิด

ฝูงสัตว์ที่เข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ทำให้โจมตีถูกพวกเดียวกันเอง

โจมตีได้อย่างป่าเถือน ดุดันสมดั่งสัตว์ป่า

และเพราะเป็นเช่นนั้น ข้าจึงใช้ประโยชน์จากความบ้าคลั่งของพวกมันเอาในการเอาชนะ

ข้าฆ่า ฆ่า ฆ่า และฆ่าพวกมันจนลืมที่จะนับไปแล้ว

ร่างกายสีม่วงขนาดยักษ์ได้นอนเรียงรายไปทั่ว

ถมสูงจนกลายเป็นภูเขาที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าอันรุนแรง

เลือดสีม่วงได้สาดกระเซ็นจนย้อมชุดเกราะของข้าเป็นสีม่วง

ไอสังหารทำให้สัตว์สงครามเริ่มลังเลที่จะเข้ามาโจมตีต่อ

พวกมันแตกฮือและวิ่งหนีไปจากข้า

ช่างดูน่าขันยิ่งนัก ที่สัตว์ยักษ์สูงสิบเมตรจะมาหวาดกลัวสิ่งมีชีวิตตัวเล็กสูงสองเมตรอย่างข้าเนี่ย

สุดท้ายสัตว์ก็ยังเป็นสัตว์วันยังค่ำ

“อ๊า… พวกมันข้ามฝั่งมาได้แล้ว”

ในตอนนั้นเองที่ความสนุกชุดใหม่ได้ยังเกิดขึ้นตรงหน้าข้า

สะพานของพวกปีศาจยักษ์ได้ทอดยาวฟาดสู่พื้นดินฝั่งนี้แล้ว

ส่วนกองทัพของข้าที่ต่อต้านด้วยธนูจากยอดกำแพงนั้น มีจำนวนลดลงจนเหลือแค่ห้าหมืนนายเท่านั้น

ในขณะที่กองทัพของศัตรูยังมีเพิ่มเรื่อย ๆ ราวกับเป็นอนันต์

…ฮึ ฮึ ฮึ แพ้ด้วยจำนวนอย่างช่วยไม่ได้เลยสินะ?

แต่ท่ามกลางความตายตรงหน้า ข้ากลับรู้สึกสนุกมาก

สนุกจริง ๆ

หัวใจเต้นแรง เลือดภายในร่างสูบฉีดอย่างรุนแรง สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ข้าต้องการและโหยหายิ่งนัก

เอาอีก ขอคู่ต่อสู้ที่โหดดินมากกว่านี้อีก!

หึ หึ หึ… ฮะ ฮะ ฮะ! สงครามครั้งนี้มันสนุกจริง ๆ ให้ตายสิ!