ภรรตรี ภักดีสุวรรณ อายุย่างเข้า 28 ปีเข้าไปแล้ว แต่เพราะเป็ผู้หญิงที่อาภัพในเื่ความรัก จึงได้อกหักซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ร่ำไป จึงเกิดความเบื่อหน่ายที่จะทำงานอยู่ในเมืองกรุง ในที่ที่เธอเจอแต่ความเจ็บช้ำใจ จึงได้เสาะแสวงหางานทำที่ต่างจังหวัด เพื่อจะได้พักและหลบเลียหัวใจ จนในที่สุดเ้าหล่อนก็ถูกเรียกตัวให้ไปทำงานที่ฟาร์มโคนม ที่อยู่แถวๆ โคราช หญิงสาวเดินทางไปเริ่มทำงานที่นั้น โดยได้ปล่อยความหลังให้เป็เพียงอดีตที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
รถปรับอากาศ ป.1 เดินทางมาถึงสถานีขนส่ง (บขส.) ภรรตรี เดินลงมาจากรถ เมียงมองหาบุคคลที่จะมารับ
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อภรรตรี ภักดีสุวรรณ ตามป้ายที่โชว์ค่ะ” ภรรตรี ยืนอยู่ที่หน้าชายหนุ่มรูปร่างใหญ่โตบึกบึน ที่ช่างดูเคร่งขรึมดุดันเสียเหลือเกิน และแถมหนวดเครายังขึ้นปกคลุมใบหน้าจนรกรุงรังไปหมด
ตฤณภาส เมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงสาวตัวเล็กๆ บอบบางตรงหน้าเอื้อนเอ่ยบอกออกมา ก็มองดูหญิงสาวั้แ่ศีรษะจรดเท้าเลยทีเดียว ซึ่งการมองอย่างนั้นทำให้หญิงสาว ไม่ชอบใจเอาเป็อย่างยิ่ง แต่ก็ไม่ได้แสดงกิริยาใดๆ ออกมาให้เห็น
“งั้นก็เชิญมาทางนี้” ตฤณภาส กล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน เย็นะเือย่างไม่คิดจะถนอมน้ำใจหรือว่าใครเลยแม้แต่น้อย พร้อมกับเดินนำไปยังรถโฟล์วิลที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถของ บขส. นั้น
‘อีตานี่ เป็ใครล่ะเนี้ย! เป็คนงานส่วนไหนกันล่ะ ทำไหมถึงได้ดูเ็า ไม่มีมารยาทอย่างนี้ แถมยังไม่เป็มิตรด้วยอีกต่างหาก' ภรรตรี เหลือบตามองคนที่กำลังขับรถอยู่อย่างสงสัยใคร่รู้
“เอ่อฉันจะได้เจอกับเ้าของฟาร์มได้วันนี้หรือวันไหนคะ?” ภรรตรี หันไปเอ่ยถามชายหนุ่มผู้ช่างเงียบขรึมเงียบงั้น ราวกับเป็นักปราญ์ผู้กำลังอยู่ในห้วงของการจำศีล
“ก็ผมนี่แหละเ้าของฟาร์มที่คุณจะไปทำงานด้วยน่ะ” ตฤตภาส หันไปมองหน้าสวยหวานซึ้ง ด้วยหน้าตานิ่งเรียบ ก่อนจะเอ่ยบอกหญิงสาวด้วยอาการที่แน่นิ่งเงียบสงบเป็ที่สุด
“คะ คุณเป็เ้าของฟาร์มที่ที่ฉันจะไปทำงานหรือคะ?” ภรรตรี เบิกตากว้างขึ้นด้วยความใสุดขีด ก่อนจะร้องขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุตะกัก อย่างประหม่าและเกรงกลัว ต่อสายตาที่ได้มองมาเป็อย่างยิ่ง
ตฤณภาส มองหน้าคนตัวเล็กนิดหนึ่ง ก่อนจะเผยตัวตนของตนเอง ให้หญิงสาวได้รับรู้ถึงความเป็จริงนั้น
“ใช่! เป็เ้านายที่ว่าจ้างคุณยังไงล่ะ” ตฤณภาส หันมองหน้าสวยหวานซึ้งด้วยสายตาที่ดุเข้ม และเ็า
“ค่ะ”
ภรรตรี มองหน้าชายหนุ่มนิดหนึ่งก่อนจะเลี่ยงหลีบสายตาคมกล้านั้นอย่างเสียไม่ได้ ด้วยหัวใจที่กำลังไม่อยู่สุข เพราะอยู่ดีๆ หัวใจก็กำลังเริ่มเต้นรัวเร็ว และสั่นหวิวสะท้านอยู่ภายในอก เมื่อมองสบตาคมกล้าเข้มดุนั้น จึงเสมองออกไปข้างนอกรถ และนิ่งเงียบั้แ่นั้นเป็ต้นมา จนรถโฟล์วิลได้เดินทางมาจนถึงฟาร์มเกษมเกรียงไกร
“เอ่อ! ขอโทษนะคะ? ฉันจะต้องพักอยู่ที่ไหนหรือคะ?” ภรรตรี ลงจากรถโฟล์วิล มองดูไปรอบๆ อย่างชื่นชอบและชื่นชมในบรรยากาศ ก่อนจะหันไปเอ่ยถามเ้าของฟาร์มอย่างเสียไม่ได้
“ห้องพักของคุณอยู่ตรงโน้น” ตฤณภาส ชี้มือใหญ่ไปยังโรงพักของคนงานในไร่ที่เป็คนต่างถิ่น แล้วชายหนุ่มเดินพาหญิงสาวไปยังห้องพัก ที่เ้าหล่อนจะต้องพักอาศัยอยู่นั้น
“นี่เป็ห้องพักของคุณ นี่กุญแจและพรุ่งนี้ไปพบผมที่บ้าน แล้วเราค่อยเริ่มงานกัน”
กล่าวจบ ตฤณภาส ก็เดินออกไปจากอาคารที่พักของคนงานทันที ซึ่งห้องที่ ภรรตรี จะพักอาศัยอยู่เป็ห้องพักที่อยู่ชั้นสองของอาคารแห่งนี้ หญิงสาวมองดูหมายเลขห้องนิดหนึ่ง ก่อนจะไขกุญแจเข้าไปภายในห้อง ก็เห็นว่าห้องนั้นน่าจะมีคนมาทำความสะอาดให้เป็ที่เรียบร้อยแล้ว เพราะภายในห้องสะอาดเอี่ยมเหมือนใหม่เลยทีเดียว
ภรรตรี จึงเปิดกระเป๋ารื้อเสื้อผ้าข้าวของที่อยู่ข้างในออกมา นำไปแขวนเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าจนเสร็จเรียบร้อย แล้วจึงหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำชำระล้างร่างกาย เมื่อเสร็จจากการทำธุระในห้องน้ำแล้วก็ออกมา หยิบเสื้อผ้าชุดนอนขึ้นมาสวมใส่ และก่อนจะนอนไม่ลืมที่จะสวดมนต์ก่อนเพราะพึ่งมานอนที่นี่เป็ครั้งแรกและแถมยังต่างที่ต่างทางด้วย แล้วค่อยล้มตัวลงนอน และพยายามข่มตาให้หลับ เพราะพรุ่งนี้จะต้องไปเริ่มงานในวันแรกแต่เช้า
๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑
สวัสดีค่ะ ไรท์ขอฝากนิยายไว้ให้อ่านอีกเื่นะคะ......... ^_^
4K
