มหาสงครามศิลากำเนิดจักรวาล (The Cosmic War of the Genesis Stone)

บทที่ 42 : คำร่ายเลือดและแสง

ไคมาร่าโกรธเกรี้ยว มันตวัดหางหนาเหมือนเสาหิน ฟาดลงพื้น ตูมมม! แรงสั่นสะเทือนทำให้ไครอสเซไปเกือบล้ม แต่ลิซาเอลคว้าข้อมือเขาไว้ทัน

“ยืนขึ้นสิ สหาย!” เธอตะโกน

เขาพยักหน้า น้ำตาแห่งความกลัวผสมความมุ่งมั่นรื้นขึ้นมา แต่เขายกดาบขึ้นอีกครั้ง ยืนเคียงข้างเธอ

อัครอสยกไม้เท้า ร่ายเสียงหนักแน่น

“Ignis Dominus! Lux Aeterna!!”

(เพลิงราชัน! แสงนิรันดร์!)

เปลวเพลิงสีทองพุ่งเป็นเสาใส่หัวงูที่เลื้อยพันคอ ฉ่าาาา! เนื้อเน่าไหม้จนกลิ่นควันคละคลุ้งในอากาศ เสียงแหลมแสบแก้วหูของหัวงูดังสะท้อนจนต้นไม้สั่น

ลิซาเอลไม่รอช้า เธอก้าวขึ้นหินสูง เล็งศรแล้วร่ายอีกครั้ง

“Se’ra ilun! Shael’taris!!”

(ศรแห่งดวงดาว สังหารเงา!)

ลูกศรเปลี่ยนเป็นเส้นแสงมรกตหลายดอก พุ่งทะลุเข้าที่หน้าอกของสัตว์ร้าย เลือดดำสาดกระจายเหมือนฝน

แต่ไคมาร่ายังไม่ล้ม หัวสิงโตคำรามดังอีกครั้ง เสียงสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาจนหินถล่มลงมา ครืน ครืน!

ไครอสกัดฟันแน่น ดวงตาสีเงินส่องสว่างขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม คำร่ายโบราณพรั่งพรูจากปากโดยไม่รู้ตัว

“Eru’shan valthar—Nethra sol’rein!!”

ดาบเก่าในมือสั่นสะท้าน แสงเงินเปล่งออกมาเป็นคลื่นเวทมหาศาล พุ่งเข้าฟันกลางลำตัวของไคมาร่า ฉับ!

เลือดดำพุ่งออกมาเป็นสาย ร่างมหึมาสะดุ้งกึกก่อนโงนเงนถอยหลัง เสียงคำรามเจ็บปวดสะท้อนจนฟ้าแทบสั่น

ไครอสทรุดเข่าลง เหงื่อท่วมตัว หอบหายใจแรงจนหน้าแทบจรดดิน แต่เขายังยกดาบขึ้นอีกครั้งแม้แขนสั่น “ข้ายัง…ไม่หยุด!”

ลิซาเอลกระโดดลงจากหิน มายืนเคียงข้างเขา เธอเลื่อนมือมาจับบ่าของเขาแน่น “เราจะจบมัน…ไปด้วยกัน”

เสียงร่ายโบราณของทั้งคู่ดังประสานกัน—

“Eru’shan var’kai—Nethra!!” (ไครอส)

“Shael’vhen toriel—Lunaris!!” (ลิซาเอล)

ประกายเงินและมรกตรวมกันเป็นคลื่นแสงรูปครึ่งจันทร์ พุ่งฟาดเข้ากลางร่างของไคมาร่าเงา เสียงระเบิดดังก้อง ตูมมมมม!!!

สัตว์ร้ายคำรามก้องครั้งสุดท้าย ก่อนร่างแตกสลายเป็นควันดำกระจายไปทั่วหุบผา…