ตอนที่ 2
เจอน้องยั่วมีเหรอพี่จะไหว
ในตอนเย็นวันที่พ่อกับแม่เลี้ยงออกไปงานแต่งมินที่ไม่ได้ไปก็นอนอยู่ที่บ้านหน้าทีวีเมื่อเซย์เปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าหญิงสาวนอนหลับอยู่บนโซฟา บ้านก็เปิดไฟแค่ดวงเดียวหน้าบ้านไม่ยอมเปิดมันดูมืดมากรถคันใหญ่ก็ไม่อยู่ทำให้เขาแปลกใจว่าพ่อไปไหนดึกแล้วไม่เห็นบอกอะไรเขาไว้เลย
เขาเดินไปสะกิดเรียกหญิงสาวที่หลับอยู่ให้ตื่นจะถามเธอถึงพ่อและก็ปลุกเธอให้ขึ้นไปนอนบนห้องด้วย
“มิน....มิน..ตื่น”
“อ้าว...พี่เซย์กลับมาแล้วเหรอคะ” เธอตื่นมาด้วยอาการสะลึมสะลือเผลอหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ได้มารู้ตัวอีกทีก็โดนปลุกจากพี่ชายนี่แหละ
“พ่อล่ะ”
“พ่อไปงานแต่งกับแม่เมื่อ่สี่โมงเย็นนี้เองแกบอกว่าจะกลับน่าจะราวงานเลิก 4-5 ทุ่มได้”
“แล้วทำไมเราไม่ไปด้วยอยู่คนเดียวทำไม”
“ไม่เอาหรอกมินไม่อยากไปมินอยากอยู่บ้านมากกว่าไปก็ไม่รู้จักใครด้วย”
เสียงโอ้เอ้ของคนโดนปลุกพยายามทำให้ตัวเองสดชื่นหลังจากพี่ชายกลับมาแล้วมีเขาอยู่ค่อยสบายใจหน่อยดีกว่านอนอยู่ที่บ้านคนเดียวรอพ่อกับแม่กลับมา
“แล้วนี่กินข้าวเหรอยัง”
“กินแล้ว แล้วพี่ละกินข้าวเหรอยัง”
“ยังเลย หิวอยู่ตอนนี้”
“งั้นเดี๋ยวมินทำให้กินนะ พี่ไปอาบน้ำก่อนเลยลงมาจะได้กินพอดี” เธอทำกับข้าวเป็เื่แค่นี้เล็กน้อยที่จะทำให้พี่ชายกินอย่างน้อยก็ได้สร้างความสัมพันธ์กับพี่ให้คุ้นเคยกัน
“โอเคงั้นพี่ฝากด้วยนะมื้อนี้”
ด้วยความเหนื่อยชายหนุ่มเลือกที่จะขึ้นไปอาบน้ำปล่อยให้หน้าที่ทำกับข้าวเป็ของน้องสาวผู้มาใหม่อยากรู้ว่าเธอจะทำอะไรให้กินแล้วจะอร่อยไหม
เซย์หลังหายไปอาบน้ำก็เดินลงมาก็ได้พบกับถ้วยใบหนึ่งที่มีควันฉลุยและสิ่งที่อยู่ในนั้นก็คือมาม่าต้มใส่ไข่ใส่หมูสับใส่ผักนั่นเองแต่มันน่ากินมากกลิ่นหอมเชียว ถ้าหากเป็เขาทำก็ง่ายๆไม่ได้ใส่อะไรเพียงฉีกซองใส่น้ำร้อน
“พี่เซย์ลงมาแล้วเหรอคะเสร็จแล้วกินได้” เธอเดินมายังถ้วยที่วางไว้แล้วหยิบตะเกียบยื่นให้เขา
“ขอบคุณ”
เมื่อชายหนุ่มนั่งลงซดน้ำแกงเขาถึงกับยิ้มให้กับคนทำ
“อร่อยมากนะเนี่ยเราฝีมือใช้ได้”
“ขอบคุณค่ะกินให้หมดนะมินอุตส่าห์ทำแล้วอีกอย่างมาม่าทำไม่ยากหรอกเพราะมีเครื่องเตรียมไว้ให้หมดแล้ว”
พูดแล้วเธอก็หัวเราะเมื่อมันไม่ได้โชว์ฝีมือสักเท่าไหร่แต่พี่ชายก็เลือกที่จะชมเธอแค่นี้ก็รู้สึกดีแล้ว
“ได้..จะกินให้หมดถ้วยเลยไม่ให้เหลือแม้แต่น้ำ” น้องสาวอุตส่าห์ทำให้ด้วยความหวังดีหากจะกินทิ้งกินขว้างก็ดูจะทำให้เธอเสียใจ
มินนั่งมองชายหนุ่มที่นั่งกินได้ไปหลายคำใบหน้าของเธอดูมีความสุขที่เห็นเขากินอย่างเอร็ดอร่อย
“มองหน้าพี่แบบนี้พี่ก็กินไม่ลงนะพี่อาย” เขาที่เห็นว่าเธอกำลังมองเขากินอยู่ถึงกับต้องหันไปถาม
“จะอายทำไมเล่าเห็นพี่กินมินก็รู้สึกดีมากเพราะไม่เคยมีใครได้กินฝีมือมินเลยมีพี่คนแรกเลยนะส่วนมากแล้วแม่จะเป็คนทำยกเว้นวันที่แม่ติดงานมินถึงทำกินเอง”
“อืม..ลองทำบ่อย ๆ นะหลายเมนูเผื่ออนาคตข้างหน้าที่เราต้องมีครอบครัวจะได้ทำกับข้าวให้สามีให้ลูกกิน”เื่แบบนี้ส่วนมากผู้หญิงจะทำกับข้าวเก่งและเป็แม่บ้านที่ดีหวังว่าน้องสาวจะทำหน้าที่นั้นได้อย่างดีหากมีครอบครัวไป
หญิงสาวส่ายหัวน้อย ๆ แล้วเอ่ยตอบลากเสียงยาน “อีกนานค่ะมินไม่รีบ”
“ฝึกไว้ก็ดีพอทำงานเดี๋ยวก็ไม่มีเวลาทำอีกเชื่อพี่”
“ได้จ้าเดี๋ยวมินจะฝึกฝีมือเรื่อยๆ โอเคนะจะทำให้พี่กินบ่อยๆ”
“เครตามนั้น”
การสนทนาของเธอกับเขาที่มากขึ้นทำให้คลายความอึดอัดลงได้เยอะอย่างน้อยก็รู้ว่าเธอเป็เด็กสาวเฟรนลี่แรดร่านน่าจะรวมอยู่ในนั้นด้วย
“พี่นี่น่ารักจังนะ”
อยู่ ๆเธอก็เอ่ยชมขึ้นมาทำให้ชายหนุ่มถึงเลิกคิ้วขึ้นสูงหันไปจ้องมองคนชม
“อย่าชมสิพี่เขินนะ ไม่เคยมีใครมาชมต่อหน้าแบบนี้มาก่อน”
“เขินเหรอคะใบหน้าไม่เห็นแสดงออกว่าเขินเลย แล้วถ้าแฟนชมพี่จะเขินแบบนี้ไหม”
“ก็ต้องเขินอยู่แล้ว ใครชมก็ต้องเขินทั้งนั้นแหละไม่จำเป็ต้องแฟนเสมอไป”ชายหนุ่มพูดไปด้วยกินไปด้วยเมื่อปากมันหยุดไม่ได้กำลังอร่อยตอนร้อนๆ
“มินไม่อยากให้พี่มีแฟนเลย”
เขาต้องหยุดชะงักมาม่าคำโตที่จะเอาเข้าปากหันไปมองหญิงสาวที่เอ่ยคำนี้ออกมาอยากรู้ว่าเพราะอะไรถึงไม่อยากให้เขามีแฟน
“อ้าว..ทำไมละพี่ก็ต้องมีนะเื่แบบนี้ ใคร ๆ เขาก็มีกันพี่คงไม่โสดตลอดชีวิตหรอก”
“ก็...มินรู้สึกหวงพี่ขึ้นมาแล้ว” หญิงสาวเท้าคางด้วยสองมือจ้องมองชายหนุ่มทำตาเล็กตาน้อยให้เขา
“เอาดี ๆจะมาหวงพี่ทำไมกันอีกอย่างก็พึ่งรู้จักกันเองนี่คิดจะหวงั้แ่ตอนนี้เลยเหรอ”
“จะรู้จักกันเร็วหรือว่านานแค่ไหนไม่สำคัญสำหรับมินก็เหมือนกันนั่นแหละ”
คำพูดของเธอและดวงตาคู่สวยที่มองมันดูเป็ประกายแพรวพราวจนทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวขึ้นภายในใจจะเล่นกับเขาอีกแล้วละสิดีนะตอนนี้ทางสะดวกไม่มีใครอยู่บ้านแล้วเขาก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนด้วยที่ไม่รู้สึกอะไรโดนเด็กมันยั่วแล้วก็ไม่ใช่สายเืด้วยหากจะเกินเลยคงไม่ผิด
“อย่าจ้องพี่แบบนี้สิพี่ขนลุกนะ” นอกจากขนลุกแล้วก็อยากจะจับเธอเข้ามาตีก้นให้เข็ดด้วยเพราะเธอกำลังใช้สายตายั่วเขาอยู่
“ทำไมเหรอคะ”
เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับโน้มตัวเข้าไปใกล้เผยให้เห็นเนินเนื้อโผล่พ้นออกมาจากเสื้อเหมือนกำลังจงใจดันมันขึ้นมาให้เขาได้เห็นเต็มๆ เธอยั่วขนาดนี้จะทนได้ไหมนะก็ลองดูสิตอนนี้ก็ทางสะดวกแล้วรีบกินเข้าถ้าหิว
มันทำให้เซย์ที่เห็นถึงกับกลืนน้ำลายมองมันอยากจะเอาเข้าปากเสียจริงๆ จะกินอะไรดีทั้งต้มมาม่าก็อร่อยเด็กสาวนี้อีกก็น่ากินยั่วเขาขนาดนี้แล้วจะปล่อยให้รอดก็คงยากก่อนที่จะพูดอีกครั้ง
“อย่ามายั่วพี่นะระวังพี่จะเอาจริงแล้วมาร้องโวยวายทีหลัง”
เขาถึงกับเอ่ยปากบอกเหมือนเป็การเตือนดูเหมือนเธอก็คิดเหมือนกันว่าพวกเขาไม่ใช่สายเืเดียวกันหากเกิดปรารถนาอยากนอนด้วยกันก็คงไม่ผิดทางเขาก็พยายามระงับอารมณ์สุดๆแล้ว
หญิงสาวหัวเราะในลำคอไม่ได้สนใจในคำพูดเตือนนั้น “ถ้าแน่จริงพี่กินต้มมาม่าให้หมดแล้วขึ้นมาหามินที่ห้องสิถ้าพี่กล้า”
พูดเสร็จเธอก็เดินขึ้นห้องไม่สนว่าคนถูกท้าจะรู้สึกยังไงในเมื่อเธอ้าอยากนอนกับพี่ชายคนนี้อะไรจะห้ามเธอได้เขาดันถูกใจเธอซะงั้นแค่เป็พี่ชายต่างพ่อต่างแม่ไม่เสียหายหรอกตอนนี้ทางสะดวกมาก
เซย์มองตามร่างบางเดินขึ้นบันไดไปเขากำลังครุ่นคิดว่าโดนท้าอย่างนี้ถ้าไม่ทำเสียเชิงชายหมดแล้วอีกอย่างเมื่อเขาไม่ใช่พ่อแม่เดียวกันถ้าจะทำอะไรไปก็คงไม่ผิดเมื่อคิดได้ดังนั้นก็รีบกินต้มมาม่าในถ้วยให้หมดแล้วขึ้นไปคิดบัญชีกับเธอทันทีนี่ก็ยังไม่ดึกมากพ่อน่าจะยังไม่กลับมาตอนนี้มีเวลามากโขที่จะจัดการให้ราบคาบคาเตียง
เมื่อจัดการอะไรเรียบร้อยอยู่ด้านล่างเขาก็รีบวิ่งตะเกียกตะกายขึ้นบนบ้านทันทีและยืนอยู่หน้าห้องของเธอก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูพลางยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงของอร่อย
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
หญิงสาวยิ้มเมื่อรู้ว่าใครคือคนมาเคาะประตูก่อนที่เธอจะเดินมาเปิดประตูพร้อมกับส่งรอยยิ้มยั่วยวนเชิญชวนให้เข้าห้อง
“เข้ามาสิคะมินรออยู่ตั้งนานแล้ว”
ก่อนจะก้าวขาเข้าไปในห้องชายหนุ่มเอ่ยถามเธอขึ้นก่อนเพื่อเป็การตกลงกัน “ถ้าหากพี่ทำอะไรไปจะไม่รับผิดชอบกับสิ่งที่ทำลงไปนะรับไหวเหรอเปล่าละ”ด้วยความที่ว่าอยู่บ้านเดียวกันถ้าหากเกิดอะไรขึ้นมาจะยุ่งยากภายหลังพูดตัดปัญหาไว้ดีกว่า
“ก็ได้ค่ะไม่ติดขอแค่พี่ป้องกันให้มินก็พออย่าทำให้มินท้องก็แล้วกัน”
“ได้”
200
