เมื่อแสงสุดท้ายของวันถูกกลืนหายไปเื้ัแนวกำแพงอิฐสีเทาความหนาวเหน็บของหิมะเดือนสิบสองก็เริ่มแผ่ขยายอาณาเขตของมันลมเหนือพัดกรรโชกผ่านยอดกิ่งท้อที่แห้งโกร๋นในสวนทิศใต้ส่งเสียงหวีดหวิวแ่เบากระทบกระดาษสาที่บุบานหน้าต่างทว่าความหนาวเย็นเ่าั้กลับถูกสกัดกั้นไว้เพียงภายนอกธรณีประตู
ภายในห้องโถงรับประทานอาหารของเรือนหลักตระกูลเสิ่นบรรยากาศถูกหล่อหลอมด้วยความอบอุ่นที่แตกต่างไปจากทุกวัน
เตาถ่านทองเหลืองสลักลายสี่เหลี่ยมจัตุรัสถูกจุดจนไฟคุแดงถ่านไม้สนชั้นดีถูกเติมลงไปจนเต็ม เปล่งประกายสีส้มสว่างและขับไล่ความชื้นในอากาศแสงโคมไฟกระดาษที่แขวนอยู่ตามมุมห้องและเหนือโต๊ะอาหารสาดส่องแสงสีนวลตาอาบย้อมทุกสรรพสิ่งให้ดูนุ่มนวลและปลอดภัย
ตรงกลางห้องโถงโต๊ะไม้กลมตัวใหญ่ที่ทำจากไม้เนื้อแข็งขัดเงาตั้งตระหง่านอยู่บนนั้นเต็มไปด้วยชามกระเบื้องเคลือบศิลาดลและจานกระเบื้องลายครามที่บรรจุอาหารมื้อค่ำส่งควันฉุยไอร้อนสีขาวขุ่นลอยกรุ่นขึ้นสู่อากาศหอบเอากลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นฟักเขียว กลิ่นซีอิ๊วหมักชั้นดีจากเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นจนเปื่อยล่อนและกลิ่นหอมกรุ่นของปลากะพงนึ่งขิงต้นหอมที่ถูกจัดวางไว้ตรงกลางโต๊ะ
ห้าชีวิตนั่งล้อมวงอยู่รอบโต๊ะกลมตัวนั้นรักษาระยะห่างที่เท่าเทียมกันในรัศมีของแสงโคม
ไม่มีโต๊ะแยกสำหรับผู้สูงศักดิ์ไม่มีที่นั่งที่ผลักใครออกไปนอกวงโต๊ะกลมตัวนี้หลอมรวมทุกชีวิตที่นั่งอยู่รอบมันให้กลายเป็เพียงคนที่กำลังหิวโหยและ้าความอบอุ่นจากมื้ออาหาร
นายท่านเสิ่นนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธานหัวโต๊ะวันนี้เขาไม่ได้สวมเครื่องแบบขุนนางเต็มยศที่ดูเคร่งขรึมและกดดันร่างสูงใหญ่สวมเพียงเสื้อคลุมผ้าฝ้ายบุนวมสีเทาเข้มแผ่นหลังที่มักจะตั้งตระหง่านราวกับขุนเขาเพื่อแบกรับความลับของราชสำนักบัดนี้ลู่ต่ำลงเล็กน้อยพิงกับพนักเก้าอี้เค้าโครงหน้าที่กร้านโลกผ่อนคลายลงตามจังหวะลมหายใจที่เชื่องช้า
ด้านขวามือของนายท่านเสิ่นคือนายหญิงแห่งจวนตระกูลเสิ่น มารดาของเถาอิ่งนางสวมเสื้อคลุมยาวผ่าหน้าสีกลีบบัวหม่นทับด้วยเสื้อกั๊กกันหนาวปักลายดอกมู่ตันเส้นผมสีดำขลับถูกรวบเกล้าอย่างประณีตปักด้วยปิ่นหยกเรียบง่ายท่วงท่าของนางเปี่ยมไปด้วยความสง่างามและกิริยาของสตรีชั้นสูง
ถัดจากนายหญิงไปคือเถาอิ่งเด็กหญิงวัยแปดหนาวนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวสูงที่ถูกบุนวมเพิ่มเพื่อให้ระดับสายตาพอดีกับขอบโต๊ะสองมือเล็กๆ ของเธอกำลังจับตะเกียบไม้อย่างทะมัดทะแมงดวงตากลมโตเป็ประกายระยิบระยับสะท้อนแสงโคมไฟ
ข้างกายเถาอิ่งเสิ่นเยี่ยนฉือในวัยเก้าหนาวนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ของตนเองเขาสวมเสื้อคลุมสีเข้มเรียบง่ายปลายแขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อยเพื่อความสะดวกในการรับประทานอาหารท่าทางการจับตะเกียบและชามข้าวของเขามั่นคง สงบงัน และไร้ซึ่งสุ้มเสียง
และฝั่งตรงข้ามของโต๊ะประจันหน้ากับเถาอิ่งและเยี่ยนฉือ คือจ้าวเหยียนโจวองค์รัชทายาทในชุดคลุมสีงาช้างที่ถูกถอดเสื้อตัวนอกที่หนาเทอะทะออกไปแล้วเขานั่งเอนกายไปข้างหน้าเล็กน้อยสองศอกวางพาดบนขอบโต๊ะอย่างไม่รักษากิริยาเคร่งครัด
"เถาอิ่งกินปลาตอนที่ยังร้อนเถิด เนื้อตรงพุงนี้ไม่มีก้าง"
เสียงนุ่มนวลของนายหญิงเสิ่นทำลายความเงียบงันนางใช้ตะเกียบกลางคีบเนื้อปลาชิ้นขาวอวบที่ถูกนึ่งจนสุกกำลังดีวางลงบนชามข้าวของบุตรสาวอย่างทะนุถนอมปลายนิ้วของนางขยับอย่างเชื่องช้าและพิถีพิถันเพื่อเขี่ยก้างปลาชิ้นเล็กๆที่อาจหลงเหลืออยู่ออกไปจนหมดสิ้น
"ขอบคุณเ้าค่ะท่านแม่!"เถาอิ่งร้องตอบเสียงใส ก่อนจะรีบคีบเนื้อปลาชิ้นนั้นเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆด้วยความเอร็ดอร่อย
นายหญิงเสิ่นระบายยิ้มบางเบาที่มุมปากนางมองดูบุตรสาวด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักก่อนจะเลื่อนตะเกียบกลางไปยังจานเนื้อหมูตุ๋นซีอิ๊วนางคีบเนื้อหมูชิ้นที่เปื่อยกำลังดีชิ้นหนึ่งแล้วเลื่อนมือไปวางลงบนชามข้าวของเสิ่นเยี่ยนฉือที่นั่งอยู่ถัดไป
"เยี่ยนฉือเ้าก็กินให้มากหน่อยเถิด อากาศหนาวเช่นนี้ต้องใช้เรี่ยวแรงเยอะ"
น้ำเสียงของนายหญิงเสิ่นยังคงนุ่มนวลและเปี่ยมด้วยมารยาททว่ามันไม่ได้เจือปนความสนิทสนมลึกซึ้งเฉกเช่นที่ใช้กับเถาอิ่งนางทำหน้าที่ของผู้ใหญ่ที่ดูแลเด็กในปกครองอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ขาดตกบกพร่องทว่าก็ไม่ได้ล้ำเส้นความคุ้นเคย นางยอมรับการมีอยู่ของเขา ทว่าความรู้สึกในใจของนางยังคงรักษาระยะห่างอันปลอดภัยเอาไว้
เสิ่นเยี่ยนฉือหยุดมือที่กำลังคีบข้าวเขาวางตะเกียบลงบนขอบชาม ค้อมศีรษะลงเล็กน้อยด้วยความเคารพ
"ขอบคุณขอรับฮูหยิน"
เขาตอบรับเสียงเบาท่วงท่าเป็ธรรมชาติและรู้ความ ไม่ได้เรียกร้องความรักไม่ได้แสดงความน้อยเนื้อต่ำใจ เขาคีบเนื้อหมูชิ้นนั้นเข้าปากเคี้ยวอย่างเงียบเชียบและเรียบร้อย
"ท่านแม่ทัพจิ้งจอกอ้วนเอาแต่กินปลาเช่นนั้นเดี๋ยวก็กลิ้งหลุนๆ เป็วงกลมแทนการเดินหรอก" จ้าวเหยียนโจวเอ่ยแซวข้ามโต๊ะพลางใช้ตะเกียบชี้มาทางเถาอิ่ง ดวงตาของเขาทอประกายซุกซน
เถาอิ่งตวัดสายตามองค้อนกลืนข้าวในปากลงคออย่างรวดเร็ว "ข้าไม่ได้อ้วนเสียหน่อย!แล้วปลาที่บ้านของท่านไม่อร่อยเท่าที่จวนของข้าหรืออย่างไรท่านถึงได้มาแย่งข้าวที่นี่กินทุกวัน"
คำตอบโต้ที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่ออำนาจราชศักดิ์ทำให้จ้าวเหยียนโจวหัวเราะร่วนเขาไม่ได้โกรธเคือง ตรงกันข้ามเขาดูจะพึงพอใจกับบรรยากาศที่ไร้ซึ่งการประจบสอพลอนี้อย่างที่สุด
"ปลาที่ห้องเครื่องในวังหลวงน่ะหรือจะสู้ปลาที่จวนตระกูลเสิ่นได้อย่างไร" จ้าวเหยียนโจววางตะเกียบลงบนที่พักเขยิบเก้าอี้เข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้นท่าทางราวกับนักเล่านิทานที่กำลังเตรียมตัวเปิดการแสดง "พวกเ้ายังไม่รู้วันนี้ที่ห้องเครื่องเกิดเื่วุ่นวายใหญ่โตทีเดียว!"
เถาอิ่งหยุดตะเกียบในมือดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เกิดอันใดขึ้นหรือมีโจรขโมยอาหารหรือ"
"โจรน่ะมีแน่แต่ไม่ใช่คนหรอก" จ้าวเหยียนโจวเล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสองมือเริ่มขยับทำท่าทางประกอบ
"หัวหน้าพ่อครัวเพิ่งจะนึ่งปลาเก๋าตัวเบ้อเริ่มเสร็จวางทิ้งไว้บนโต๊ะเตรียมจะจัดใส่จานทองคำ ทว่าจู่ๆ ก็มีแมวอ้วนสีส้มตัวหนึ่งตัวมันใหญ่เท่ากับลูกสุนัขเลยเชียวนะ! มันะโผลุงลงมาจากขื่อคาคาบปลาเก๋าทั้งตัวไว้ในปาก แล้ววิ่งแน่บออกไปทางหน้าต่าง!"
เถาอิ่งอ้าปากค้าง
"ปลาทั้งตัวเลยหรือ!แมวตัวแค่นั้นจะคาบปลาตัวใหญ่ได้อย่างไร"
"ข้าเห็นกับตา!"จ้าวเหยียนโจวพยักหน้าหงึกหงัก ยืนยันคำพูดของตน
"หัวหน้าพ่อครัวโกรธจนหน้าดำหน้าแดงถือตะหลิวไม้วิ่งไล่กวดแมวตัวนั้นไปรอบลานซักล้างพวกขันทีน้อยใหญ่ต่างพากันวิ่งชนกันวุ่นวายไปหมด ข้าวของล้มระเนระนาดแต่แมวตัวนั้นมันปราดเปรียวเสียเหลือเกิน มันะโข้ามกำแพงอิฐหายวับไปทิ้งให้หัวหน้าพ่อครัวยืนหอบแฮ่กๆ อยู่กับตะหลิวอันเดียว!"
เถาอิ่งจินตนาการภาพตามก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะกังวานใสออกมาจนตัวโยน
"สมน้ำหน้า!ข้าอยากเห็นหัวหน้าพ่อครัวถือตะหลิววิ่งไล่แมวนัก คงจะตลกพิลึก"
นายหญิงเสิ่นที่นั่งฟังอยู่เงียบๆคลี่รอยยิ้มบางเบา นางส่ายศีรษะน้อยๆ ด้วยความขบขันระคนเอ็นดู "เถาอิ่งระวังสำลักข้าวเถิด หัวเราะไปกินไปเช่นนั้น"
จ้าวเหยียนโจวยังคงเล่ารายละเอียดของความวุ่นวายในห้องเครื่องต่อไปอย่างออกรสออกชาติเขาเล่าถึงสีหน้าของขันทีที่ถูกแมวเหยียบหัวเล่าถึงเสียงโวยวายที่ดังไปถึงตำหนักข้างเคียงเขาเล่าด้วยน้ำเสียงของเด็กชายธรรมดาคนหนึ่งที่เพิ่งได้พบเห็นเื่ตลกขบขันในชีวิตประจำวันไม่ใช่เสียงของรัชทายาทที่ต้องตอบคำถามของอาจารย์หลวงหรือจดจำถ้อยคำที่ผู้ใหญ่คาดหวังให้ถูกต้อง
ที่นี่ ในห้องโถงรับประทานอาหารแห่งนี้เขาไม่จำเป็ต้องชั่งน้ำหนักทุกคำพูดก่อนจะเอื้อนเอ่ยไม่จำเป็ต้องระมัดระวังว่าเื่เล่าของเขาเื่เล่าของเขาจะถูกผู้ใหญ่ตำหนิหรือไม่เขาเพียงแค่เล่า เพื่อให้เด็กหญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหัวเราะจนตาหยี
นายท่านเสิ่นที่นั่งนิ่งอยู่หัวโต๊ะหยิบถ้วยชาอุ่นๆ ขึ้นมาจรดริมฝีปาก เขาจิบชาอย่างเชื่องช้าสายตาทอดมองดูจ้าวเหยียนโจวที่กำลังแสดงท่าทางแมวะโข้ามกำแพงสลับกับมองเถาอิ่งที่หัวเราะจนต้องเอามือกุมท้อง
เขาไม่ได้ขัดจังหวะบทสนทนาที่ไร้สาระนั้นไม่ได้เอ่ยเตือนเื่กิริยามารยาทบนโต๊ะอาหาร นายท่านเสิ่นเพียงแค่นั่งฟังปล่อยให้เสียงหัวเราะเ่าั้ชะล้างความตึงเครียดที่เขาแบกรับกลับมาจากนอกกำแพงจวนให้เจือจางลง
เสิ่นเยี่ยนฉือที่นั่งอยู่ข้างเถาอิ่งยังคงความสงบเงียบอย่างเป็ธรรมชาติเขาไม่ได้เปล่งเสียงหัวเราะกังวานออกมาเหมือนเถาอิ่งไม่ได้เอ่ยปากซักถามรายละเอียดเพิ่มเติมเหมือนที่คนอื่นทำทว่าเขาไม่ได้แสดงท่าทีเบื่อหน่ายหรือแปลกแยกแต่อย่างใด
เขาเพียงแค่นั่งฟังไหล่ที่เคยมักจะเกร็งเขม็ง บัดนี้ผ่อนคลายและลาดลงอย่างสบายๆมือขวาของเขาขยับตะเกียบคีบข้าวสวยและผักใบเขียวเข้าปากอย่างเชื่องช้าจังหวะการเคี้ยวของเขาสม่ำเสมอและไร้เสียง
ทุกครั้งที่จ้าวเหยียนโจวเล่าถึงจุดที่น่าขบขันที่สุดและเถาอิ่งหลุดเสียงหัวเราะดังลั่นจนตัวโยน มุมปากของเสิ่นเยี่ยนฉือจะขยับยกขึ้นเป็เส้นโค้งที่บางเบาเสียจนแทบมองไม่เห็นดวงตาที่เคยหลุบต่ำและมืดมิด ทอประกายอ่อนโยนเมื่อสะท้อนแสงโคมไฟ
ความเงียบของเขาในยามนี้ไม่ใช่ความเงียบของคนที่พยายามสร้างเกราะป้องกันเพื่อหลบซ่อนตัวจากอันตรายไม่ใช่ความเงียบของคนที่รู้สึกว่าตนเองเป็ส่วนเกินในวงสนทนา
บทสนทนายังคงดำเนินต่อไปจ้าวเหยียนโจวเปลี่ยนเื่เล่าจากการไล่จับแมวไปสู่เื่นกนางแอ่นที่ทำรังอยู่ใต้ชายคาตำหนักเถาอิ่งที่กำลังเพลิดเพลินกับเื่เล่า วางตะเกียบในมือลงบนชามข้าวของตนเองสองมือเท้าคาง เอียงคอฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ
"แล้วนกตัวนั้นมันสีอะไรหรือขนมันเงาเหมือนอีกาหรือไม่" เด็กหญิงซักไซ้
"มันสีดำสนิทมีแต้มสีแดงจางๆ ตรงคอ"จ้าวเหยียนโจวอธิบายพลางใช้ปลายนิ้วชี้ที่ลำคอของตนเอง "มันบินเร็วมากเร็วกว่าลูกธนูเสียอีก ข้าพยายามจะเอาขนมปังไปวางล่อมันแต่มันก็ไม่ยอมลงมากิน"
ระหว่างที่เถาอิ่งกำลังจดจ่ออยู่กับเื่เล่าของนกนางแอ่นมือเล็กๆ ของเธอก็ขยับไปจับตะเกียบตามสัญชาตญาณ หมายจะคีบข้าวในชามเข้าปาก
ทว่าเมื่อปลายตะเกียบกระทบกับก้นชามกระเบื้องเคลือบมันกลับส่งเสียงดังกริ๊กเบาๆ ข้าวสวยร้อนๆ ที่เคยพูนชามบัดนี้ว่างเปล่าจนหมดสิ้นเหลือเพียงคราบน้ำซุปเล็กน้อย
เถาอิ่งไม่ได้ก้มลงมองชามของตนเองสายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของจ้าวเหยียนโจวปากก็ยังคงเตรียมจะตั้งคำถามต่อไป
ทว่าในวินาทีที่เสียงตะเกียบกระทบก้นชามที่ว่างเปล่าดังขึ้นนั้นเอง
เสิ่นเยี่ยนฉือที่กำลังนั่งฟังอยู่เงียบๆขยับตัว
เขาไม่ได้หันไปมองเถาอิ่งไม่ได้เอ่ยถามว่าเ้าอิ่มแล้วหรือยัง หรือเ้า้าข้าวเพิ่มหรือไม่เขาไม่ได้หยุดชะงักเพื่อตัดสินใจว่าตนเองควรทำสิ่งใด
มือขวาของเขาที่เพิ่งวางตะเกียบลงบนที่พักขยับเอื้อมออกไปด้านหน้าอย่างเชื่องช้า ทว่าลื่นไหลและเป็ธรรมชาติยิ่งกว่าสิ่งใด
ปลายนิ้วของเขาััเข้ากับด้ามจับของกระบวยไม้ที่วางอยู่ข้างโถไม้บรรจุข้าวสวยร้อนๆซึ่งตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างเขากับเถาอิ่ง
เยี่ยนฉือเปิดฝาโถไม้ออกไอร้อนสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมาปะทะใบหน้า เขาสอดกระบวยไม้ลงไปในโถตักข้าวสวยที่หุงจนเรียงเม็ดสวยงามขึ้นมาปริมาณหนึ่ง
จากนั้น เขาก็เลื่อนมือกลับมาขยับกระบวยไม้นั้นไปเหนือชามกระเบื้องเคลือบที่ว่างเปล่าของเถาอิ่ง
พลิกข้อมือเพียงเล็กน้อย ข้าวสวยร้อนๆก็ร่วงหล่นลงไปเติมเต็มชามใบนั้นจนเกือบเต็ม
ตุบ...
เสียงข้าวหล่นกระทบก้นชามดังแ่เบากลมกลืนไปกับเสียงพูดคุยของจ้าวเหยียนโจว
เยี่ยนฉือเลื่อนมือกลับนำกระบวยไม้ไปวางไว้ที่เดิม ปิดฝาโถไม้ให้สนิทก่อนจะดึงมือกลับมาวางซ้อนกันไว้บนตัก แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรงตามปกติท่าทางสงบงันราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
การเคลื่อนไหวทั้งหมดนั้นใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจมันเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ ไร้เสียง ไร้การเรียกร้องความสนใจ
เขาไม่ได้ตักข้าวให้เธอเพราะความพยายามที่จะทำตัวให้เป็ประโยชน์ไม่ได้ทำเพราะรู้สึกว่าตนเองมีหน้าที่ที่ต้องปรนนิบัติผู้ใดเขาทำไปเพียงเพราะชามของเธอมันว่างเปล่า และเขาอยู่ใกล้ที่สุด
เถาอิ่งที่กำลังฟังเื่นกนางแอ่นอย่างออกรสไม่ได้ละสายตาจากจ้าวเหยียนโจวเลยแม้แต่วินาทีเดียวเมื่อเธอขยับมือใช้ตะเกียบคีบลงไปในชามอีกครั้งปลายตะเกียบก็ััเข้ากับความนุ่มและไอร้อนของข้าวสวยที่เพิ่งถูกเติมลงไป
เด็กหญิงคีบข้าวเข้าปากเคี้ยวอย่างเป็ธรรมชาติราวกับว่าข้าวในชามนั้นสามารถเพิ่มพูนขึ้นมาได้เองด้วยมนทร์วิเศษ
เธอไม่ได้หันไปกล่าวคำขอบคุณเสิ่นเยี่ยนฉือไม่ได้หยุดชะงักเพื่อแสดงความประหลาดใจการที่มีคนคอยเติมข้าวให้ในยามที่ชามว่างเปล่ากลายเป็ส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันที่เธอรับรู้และคุ้นเคยจนไม่จำเป็ต้องเอ่ยทัก
บทสนทนายังคงดำเนินต่อไปเสียงหัวเราะของจ้าวเหยียนโจวยังคงกังวานใสเสียงของนายหญิงเสิ่นที่เอ่ยเตือนให้ระวังก้างปลายังคงดังแว่ว
...
ตำแหน่งประธานหัวโต๊ะ
นายท่านเสิ่นลดถ้วยชาในมือลงสายตาของเขาที่เคยมองดูจ้าวเหยียนโจวบัดนี้เลื่อนมาหยุดอยู่ที่เสิ่นเยี่ยนฉือและเถาอิ่ง
เขาไม่ได้มีพลังวิเศษที่จะมองทะลุจิตใจผู้คนทว่าสายตาที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนของเขามองเห็นทุกการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารเมื่อครู่นี้อย่างชัดเจน
เขามองเห็นจังหวะที่ตะเกียบกระทบก้นชามว่างเปล่ามองเห็นการยื่นมือออกไปอย่างไม่ลังเลของเยี่ยนฉือและมองเห็นความเป็ธรรมชาติของเถาอิ่งที่รับประทานข้าวเ่าั้โดยไม่ต้องหันไปมอง
ไม่มีคำพูดใดถูกเอื้อนเอ่ยทว่าความหมายของการกระทำนั้นดังกึกก้องอยู่ในความเงียบ
นายท่านเสิ่นหลุบตาลง เขาไม่ได้ยิ้มกว้างไม่ได้เอ่ยปากชื่นชมความรู้ความของบุตรบุญธรรม เขาเพียงแค่นั่งนิ่งอยู่เช่นนั้นซึมซับภาพความธรรมดาสามัญที่แสนพิเศษนี้ไว้ในใจ
มือที่จับถ้วยชาของนายท่านเสิ่นกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะยกถ้วยกระเบื้องเคลือบศิลาดลนั้นขึ้นจรดริมฝีปากอีกครั้งปล่อยให้น้ำชาอุ่นจัดไหลผ่านลำคอชะล้างความกังวลและความหวาดกลัวต่ออนาคตที่มืดมนให้จางหายไปชั่วคราว
เวลาล่วงเลยผ่านไปจนมื้ออาหารค่ำสิ้นสุดลง
บทสนทนาบนโต๊ะอาหารค่อยๆเบาบางลงตามปริมาณอาหารที่พร่องไปจนเกือบหมดจานปลากะพงนึ่งเหลือเพียงก้างสีขาวสะอาด ชามน้ำซุปกระดูกหมูแห้งขอดโถไม้บรรจุข้าวสวยถูกเปิดแง้มไว้ เผยให้เห็นก้นโถที่ว่างเปล่า
บ่าวไพร่เริ่มทยอยเดินเข้ามาภายในห้องโถงอย่างเงียบเชียบพวกเขาก้มศีรษะลงต่ำ เริ่มเก็บรวบรวมชามและจานกระเบื้องที่ใช้แล้วซ้อนทับกันอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวน
กริ๊ก... กริ๊ก...
เสียงกระเบื้องเคลือบกระทบกันดังกังวานแ่เบาเป็จังหวะของชีวิตประจำวันที่ดำเนินไปอย่างไม่รีบเร่ง
จ้าวเหยียนโจวหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาซับริมฝีปากเขาลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ บิดี้เีเล็กน้อยด้วยท่าทางที่ผ่อนคลาย
"อาหารจวนตระกูลเสิ่นทำให้ข้าอิ่มจนแทบจะเดินไม่ไหวแล้ว"เขาบ่นอุบอิบ ทว่ารอยยิ้มยังคงแต้มอยู่ที่มุมปาก
"พรุ่งนี้ข้าจะแวะมาใหม่ข้ายังเล่าเื่นกนางแอ่นไม่จบเลย"
เถาอิ่งะโลงจากเก้าอี้ตัวสูงของเธอวิ่งเข้าไปหาจ้าวเหยียนโจว
"ท่านอย่าลืมล่ะ!ข้าอยากรู้ว่ามันกินขนมปังของท่านหรือไม่"
เสิ่นเยี่ยนฉือลุกขึ้นยืนตามเขาขยับเก้าอี้ไม้ให้เลื่อนกลับเข้าไปใต้โต๊ะอย่างเป็ระเบียบท่วงท่าการเคลื่อนไหวของเขาไร้ซึ่งเสียงดังรบกวนเขาไม่ได้เดินเข้าไปร่วมวงสนทนากับเด็กทั้งสอง ทว่าเขายืนรออยู่ห่างๆในระยะที่พอดี เพื่อเตรียมตัวเดินกลับเรือนฝั่งตะวันออกพร้อมกัน
นายท่านเสิ่นและนายหญิงเสิ่นลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารพวกเขามองดูเด็กทั้งสามคนที่กำลังเดินเคียงกันออกไปทางประตูห้องโถง
ลมเหนือด้านนอกยังคงพัดกรรโชกแรงหิมะยังคงโปรยปรายลงมาทับถมบนหลังคาจวน ทว่าเมื่อบานประตูถูกเปิดออกแสงสว่างจากโคมไฟกระดาษภายในห้องก็สาดส่องออกไปทาบทับเป็สี่เหลี่ยมผืนผ้าสีทองอร่ามบนลานหิมะที่มืดมิด
ไอความร้อนจากเตาถ่านทองเหลืองลอยอวลผสมผสานกับกลิ่นหอมของอาหารที่เพิ่งถูกเก็บกวาดมันอบอวลและฝังตัวลึกอยู่ในเสาไม้และผ้าม่านของห้องโถงแห่งนี้
ควันสีขาวขุ่นบางเบายังคงลอยกรุ่นอยู่เหนือโต๊ะกลมตัวใหญ่ที่ว่างเปล่า
2K
