ยอดมนุษย์ทะลุเกมกลายพันธุ์

“คงไม่ง่ายขนาดนี้หรอกมั้ง”

เซี่ยฮุยแอบพึมพำอยู่ภายในใจด้วยความสงสัย

เจี่ยปิงอวี่และคนอื่น ๆ เดินมายืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยความระมัดระวัง

เจี่ยปิงอวี่พูดขึ้นว่า “ยังไม่ขึ้นการแจ้งเตือนภารกิจสำเร็จแบบนี้ คงยังไม่หมดแค่นี้แน่ ๆ”

“อืม”

เซี่ยฮุยพยักหน้า เขาเองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน

แต่ที่ทำให้เขารู้สึกตกตะลึงก็เพราะเจินเจินมีความแข็งแกร่งระดับราชันผี เธอไม่มีทางถูกเขาฆ่าตายได้อย่างง่ายดายเช่นนี้แน่

แต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาในเวลานี้คือเจินเจินถูกหมัดของเขาซัดจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว

แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นแต่เขากลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เพียงแต่เขายังไม่เจอความผิดปกติที่เขากำลังสงสัยก็เท่านั้น

“ในเมื่อเจินเจินถูกฆ่าตายไปแล้ว ทำไมภารกิจยังไม่สำเร็จอีกล่ะ?”

เจี่ยปิงอวี่พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“นั่นสิพี่ปิงอวี่”

หลี่เหมยขมวดคิ้ว แม้ว่าเธอจะเก่งกว่าเฉียนตัวตัวเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ชอบเรื่องซับซ้อนที่ต้องใช้สมองเหล่านี้เท่าไหร่นัก

เซี่ยฮุยกวาดตามองไปรอบ ๆ ตอนนี้บริเวณที่พวกเขายืนอยู่มีหลังคาปกคลุมแล้ว

แสงจันทร์สาดส่องลงมาโดยไม่มีอะไรขวางกั้น พวกเขาสามารถมองเห็นพื้นที่โดยรอบของโรงเรียนแห่งนี้ได้ทั้งหมด

ด้านหน้าโรงเรียนยังคงเงียบสงัดเหมือนกับตอนที่พวกเขาเข้ามา ราวกับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมแม้แต่น้อย

สายตาของเซี่ยฮุยยังคงกวาดมองไปรอบ ๆ ตอนที่เขามองไปบริเวณตึกเรียน เขาก็พบว่าตึกนั้นต่างไปจากเดิม

นั่นมัน?

เซี่ยฮุยกระโดดลงมายืนที่บันได จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินไปที่ริมขอบของหอพัก

วิธีนี้ทำให้เขาอยู่ใกล้กับตึกเรียนมากขึ้น

เขาไม่ได้ตาฝาดไปแน่นอน!

เซี่ยฮุยมองด้วยสายตาตกตะลึง ดวงตาของเขาราวกับคบเพลิงที่กำลังจ้องมองเข้าไปด้านในตึกเรียน

เขามองเห็นชั้นที่สี่ผ่านหน้าต่าง และพบว่ามีเงาบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในนั้น

แต่เขาไม่สามารถยืนยันได้ว่าอะไรกำลังเคลื่อนไหวอยู่

“ดูนั่นสิ”

เซี่ยฮุยเรียกคนอื่น ๆ ให้มาหาเขา จากนั้นก็ชี้ไปที่ชั้นสี่ของตึกเรียน “มีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในนั้น”

เซี่ยฮุยบอกทุกคนเกี่ยวกับสิ่งที่เขาเห็นภายในตึกเรียนที่อยู่ตรงหน้า ทุกคนก็รับรู้ได้ในทันทีว่าสิ่งที่เซี่ยฮุยพูดถึงหมายถึงอะไร

“พวกมันขยับได้ยังไง?”

เจี่ยปิงอวี่ถามด้วยความงุนงง

“ฉันคิดว่าต้องมีการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างที่ทำให้เกิดสิ่งนี้ขึ้น”

“เจินเจิน!”

เซี่ยฮุยและเจี่ยปิงอวี่สบตากันและเปล่งเสียงออกมาพร้อม ๆ กัน

“พวกมันออกมาแล้ว” จู่ ๆ เฉียนตัวตัวก็พูดโพล่งออกมา

เซี่ยฮุยและคนอื่น ๆ หันไปมองก็พบว่าตุ๊กตาดินเผากำลังเดินออกมาจากประตูของตึกเรียน

เท้าของพวกมันแข็งทื่อ การย่างก้าวในแต่ละครั้งมีดินเหนียวบนร่างกายของมันกะเทาะลงสู่พื้นดินด้วย

แม้ว่าพวกมันจะไม่ได้มีสติสัมปชัญญะเหมือนมนุษย์ทั่วไป แต่การย่างก้าวของพวกมันกลับเป็นระเบียบราวกับการเดินขบวนของกองทัพทหาร

ตุ๊กตาดินเผามีจำนวนเยอะมาก พวกมันยังคงเดินออกมาจากตึกเรียนอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังมีฝุ่นสีเทาฟุ้งกระจายรอบ ๆ ตัว

“พวกมันจะไปไหน?”

เฉียนตัวตัวเกิดความสงสัยขณะจ้องมองตุ๊กตาดินเผาที่อยู่ด้านหน้าสุด

จู่ ๆ เขาก็เริ่มคาดเดา “พวกมันคงไม่คิดจะมาหาพวกเราใช่ไหม”

พูดจบทุกคนก็มองไปที่ด้านล่างของหอพักแห่งนี้ จู่ ๆ ก็มีเสียงผลักประตูดังขึ้น

“ไอ้อ้วน!!!”

หลี่เหมยถลึงตามองเขา แม้ว่าภายในใจจะรู้ดีว่าไม่ใช่ความผิดของเฉียนตัวตัว แต่ในเมื่อสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงและไม่สามารถหลบหลีกได้ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะโทษเฉียนตัวตัวว่าเป็นเพราะปากอัปมงคลของเขา

“ตั๋วตั่ว ปิดกั้นเส้นทาง”

ตอนนี้ยังไม่มีตุ๊กตาดินเผาเข้ามาสู้กับพวกเขาที่นี่ เซี่ยฮุยเองก็คิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องสู้กับพวกมันเช่นกัน เขาจึงรีบหันไปสั่งเฉียนตั๋วตั่ว

เฉียนตั๋วตั่วเข้าใจความหมายของเซี่ยฮุยได้ในทันที เธอพยักหน้าตอบรับกลับไปและปิดตาลง

การร่ายเวทย์จากระยะไกลจำเป็นต้องรวบรวมพลังจิตเพื่อใช้ในการควบคุม

พลังภายในร่างกายของเธอลดน้อยลงและย้ายไปอยู่ที่บริเวณทางขึ้นบันไดมายังชั้นนี้

เถาวัลย์หนาเท่าแขนหลายเส้นมัดตั้งแต่ด้านบนลงมาด้านล่างเพื่อปิดกั้นทางขึ้นบันไดทั้งหมดไว้

ยังไม่สิ้นสุดลงแค่นี้ ตอนที่เฉียนตั๋วตั่วเพิ่งจะใช้เถาวัลย์ขวางด้านหน้าบันไดทางขึ้น เจี่ยปิงอวี่ก็ใช้ความสามารถของเธอเพื่อเรียกกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาขวางด้านหน้าบันไดอีกหนึ่งชั้น

จึงทำให้ตอนนี้ด้านหน้าบันไดมีสิ่งกีดขวางหนาถึงสองชั้นแล้ว

“พวกมันมากันแล้ว!”

เซี่ยฮุยมองแผนที่ขนาดเล็กของตัวเอง ตอนนี้ด้านใต้ตึกมีจุดเล็ก ๆ สีแดงหลายจุดปรากฏขึ้นแล้ว

เขามองขึ้นไปด้านบนก็พบว่ามีแค่บันไดวนเท่านั้นที่จะทำให้ขึ้นมาถึงด้านบนสุดของอาคารแห่งนี้ได้ เนื่องจากมีชั้นหมอกที่บดบังฟังก์ชันแผนที่ย่อส่วน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถมองเห็นได้ว่าด้านบนนั้นมีอะไร

“ตึง ๆ ๆ”

ตุ๊กตาดินเผายังคงชนเข้าใส่เถาวัลย์และกำแพงน้ำแข็งอย่างไม่หยุด หมัดของพวกมันกระหน่ำซัดเข้าใส่กำแพงน้ำแข็งอย่างต่อเนื่องจนเกิดเสียงดังกึกก้องไปทั่ว

“จะไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เจี่ยปิงอวี่ยกมือขึ้นมาเพื่อบอกทุกคนว่าทุกอย่างจะโอเค

“ถ้างั้นพวกเรา...”

“แกรก...”

ยังไม่ทันที่เซี่ยฮุยจะได้พูดจบประโยค เสียงร้าวของกำแพงน้ำแข็งก็ดังขึ้น

เจี่ยปิงอวี่หันไปมองกำแพงน้ำแข็งของตัวเองด้วยความตกตะลึง และเธอก็พบว่าบนนั้นมีรอยร้าวมากขึ้นเรื่อย ๆ

พลังจิตของเธอถูกฝังอยู่บนนั้นมาโดยตลอด แม้แต่ตัวเธอเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อว่าตุ๊กตาดินเผาเหล่านั้นจะทำลายกำแพงน้ำแข็งของเธอได้

เจี่ยปิงอวี่ใบหน้าเคร่งขรึม หลังจากผ่านไปเพียงชั่วอึดใจสีหน้าและแววตาของเธอก็แสดงออกถึงความไม่เข้าใจมากยิ่งขึ้น

ตุ๊กเตาดินเผาเหล่านี้ไม่ได้มีพลังพิเศษ การโจมตีแต่ละครั้งก็ไม่ได้รุนแรง

แต่มันกลับทำให้กำแพงน้ำแข็งของเธอซึ่งเป็นทักษะที่สามารถรับการโจมตีของผู้แข็งแกร่งขั้น 3 ให้เกิดรอยร้าวได้

อีกทั้งยังมากขึ้นเรื่อย ๆ และไม่มีท่าทีว่าจะน้อยลง ต่อให้เธอใช้พลังเสริมเข้าไปอย่างต่อเนื่องเพื่อซ่อมกำแพงน้ำแข็งนี้ แต่รอยร้าวก็ยังเพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดอยู่ดี

“โหดมาก”

เจี่ยปิงอวี่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยคำนี้ออกมา จากนั้นเธอก็เพิ่มความเร็วในการกระจายพลังงานเข้าไปในชั้นกำแพงน้ำแข็ง

“พรึบ ๆ ๆ ...”

เฉียนตั๋วตั่วเองก็รับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของตุ๊กตาดินเผาเหล่านี้ เธอจึงเรียกเถาวัลย์ออกมาเพิ่มและโจมตีเข้าใส่ตุ๊กตาดินเผาเหล่านั้นอย่างไม่หยุดจนแหลกเป็นผุยผง

แม้ว่าพลังของตุ๊กตาดินเผาจะไม่สมเหตุสมผล แต่ร่างกายของมันถูกผลิตขึ้นมาจากดินเหนียวดังนั้นจึงไม่แปลกที่จะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ภายใต้การโจมตีเพียงครั้งเดียว

เฉียนตั๋วตั่วโจมตีตุ๊กตาดินเผาจนแตกตัวแล้วตัวเล่า แต่สีหน้าของเธอกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย

เพราะตุ๊กตาดินเผาที่ถูกโจมตีจนแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนหน้านี้มันสามารถรวบรวมชิ้นส่วนและลุกกลับขึ้นมายืนได้ใหม่อีกครั้งในเวลาอันรวดเร็ว

ด้วยเหตุนี้การโจมตีด้วยการใช้เถาวัลย์ของเฉียนตั๋วตั่ว นอกจากจะช่วยลดการโจมตีบริเวณกำแพงน้ำแข็งให้ช้าลง มันก็ไม่ได้ช่วยให้เกิดประโยชน์ด้านอื่นมากไปกว่านี้

“ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว”

เจี่ยปิงอวี่ตัดสินใจพูดกับคนอื่น ๆ ในทันที “พลังงานของฉันถูกใช้ไปมากกว่าครึ่งหนึ่งแล้ว ตุ๊กตาดินเผาเหล่านี้โจมตีโดยไม่ได้รู้สึกเหน็ดเหนื่อยขนาดนี้ ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วสุดท้ายกำแพงน้ำแข็งของฉันก็คงจะถูกทำลายลงอยู่ดี”

“เซี่ยฮุย พวกเรายังเดินขึ้นไปด้านบนได้อีกไหม?”

พูดจบเธอก็หันมามองเซี่ยฮุย

เขาพยักหน้าตอบกลับไป ตอนนี้ด้านล่างเต็มไปด้วยตุ๊กตาดินเผา ต่อให้พวกเขากระโดดลงไปด้านล่างก็ไม่มีทางหนีจากพวกมันได้อยู่ดี

หรือจะใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อสู้กับตุ๊กตาดินเผาเหล่านั้น?

การโจมตีของเฉียนตั๋วตั่วทำให้พวกเขาเห็นแล้วว่าตุ๊กตาดินเผาเหล่านั้นมีความสามารถในการฟื้นคืนชีพได้แบบไม่จำกัด ถ้าหากพวกเขาคิดจะสู้กับพวกมันสุดท้ายพลังที่มีอยู่ก็คงต้องหมดลง

เซี่ยฮุยเงยหน้ามองบันไดวนที่เชื่อมต่อไปด้านบน แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ามันจะนำทางไปที่ใด แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ดังนั้นสิ่งเดียวที่ทำได้คือกัดฟันตัดสินใจขึ้นไปเผชิญหน้ากับมัน

“เฉียนตัวตัวนายนำขึ้นไปก่อนนะ”

ตอนนี้ไม่มีเวลาให้พวกเขาหยุดคิดแล้ว เซี่ยฮุยรีบตัดสินใจอย่างรวดเร็ว “หลี่เหมยเธอตามหลังเฉียนตัวตัวไป ส่วนเสียวเสี่ยวอยู่ตรงกลาง ตั๋วตั่ว...อีก 5 วินาทีเธอปล่อยเถาวัลย์โจมตีได้เลย”

“ตอนนี้แหละ พวกเธอสองคนเตรียมตัวได้เลย”

เซี่ยฮุยหันไปมองสองสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “3...2...1..ลงมือ!”

สิ้นสุดการนับถอยหลังของเซี่ยฮุย เจี่ยปิงอวี่และเฉียนตั่วตั่วก็รีบหมุนตัวพร้อมกัน จากนั้นเธอก็รีบเดินขึ้นบันไดตามคนอื่น ๆ ไปในทันที

พวกเธอไม่ได้ส่งพลังไปยังเถาวัลย์และกำแพงน้ำแข็งอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าการโจมตีครั้งสุดท้ายของเถาวัลย์จะรุนแรงมาก และทำให้ตุ๊กตาดินเผามากกว่าครึ่งแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ แต่ผ่านไปได้ไม่นานตุ๊กตาดินเผาเหล่านั้นก็กลับคืนสู่สภาพเดิมได้อีกครั้ง อีกทั้งยังเข้าสู่โหมดบ้าคลั่งและโจมตีเร็วขึ้นเป็นอย่างมาก

เพียงไม่กี่อึดใจ!

เสียง “ครืน” ดังขึ้นพร้อมกับกำแพงน้ำแข็งที่ถล่มลงมาและร่วงกราวลงสู่พื้น

ตอนนี้ทุกคนวิ่งขึ้นไปด้านบนแล้ว เหลือเซี่ยฮุยที่ยังอยู่ด้านหลังเพื่อคุ้มกันคนอื่น ๆ

เซี่ยฮุยสูดหายใจเข้าลึก ๆ และมองตุ๊กตาดินเผาที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

เขาซัดหมัดออกไปด้วยพลังการโจมตีที่ดุเดือดดั่งพายุทอนาโด วินาทีที่หมัดซัดเข้าใส่ตุ๊กตาดินเผาที่อยู่ตรงหน้า ร่างของมันก็กระเด็นลอยขึ้นกลางอากาศทันที

ร่างของเซี่ยฮุยขยับอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาเขาก็กระโดดขึ้นไปด้านบนบันไดและเริ่มวิ่งตามคนอื่นไปติด ๆ

ตุ๊กตาดินเผาที่วิ่งตามหลังมายังคงวิ่งอย่างต่อเนื่อง พวกมันเริ่มปีนบันไดขึ้นมาด้านบนเพื่อไล่ล่าเซี่ยฮุยและคนอื่น ๆ ราวกับหวังคร่าชีวิต