(จบ)ระบบวิวัฒนาการสัตว์อสูร

บทที่ 31 ลูกเขยใหญ่กลับมาแล้ว

"พ่อบ้านสาม..."

เมื่อฉินฉือถูกแทงจนตาบอดและลิ้นก็ถูกตัด เหล่าผู้คุ้มกันก็หวาดกลัวขึ้นมา

เมื่อเทียบกับสภาพอนาถาของฉินฉือ พวกเขาถูกตัดแค่มือดูจะเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย

"เมื่อกลับไปที่จวนตระกูลจ้าว หากกล้ากลับดำเป็นขาว พวกเจ้าจะพบจุดจบเหมือนเขา เข้าใจหรือไม่?"

หลินฮ่าวหันกลับมา มองไปที่เหล่าผู้คุ้มกันด้วยนัยน์ตาสีเทา

"ขอรับ!!!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินฮ่าว พวกผู้คุ้มกันต่างก็หน้าซีดและพยักหน้าด้วยความกลัว

แต่บอกยากว่าพวกเขาจะยังอยู่ในตระกูลจ้าวต่อไปในอนาคตได้หรือไม่

หลินฮ่าวไม่ได้สนใจเรื่องนี้ จากนั้นเขาก็ก้าวจากไป

เมื่อมาถึงจวนตระกูลจ้าว คนกลุ่มหนึ่งกำลังรวมตัวกันอยู่ที่ประตู

พวกเขากำลังยุ่งกันอยู่ในยามนี้และไม่ได้สังเกตว่าหลินฮ่าวมาถึงแล้ว

แต่พวกเขาถือกระดาษปึกใหญ่ที่มีรูปเหมือนของหลินฮ่าว พร้อมที่จะแจกจ่ายให้คนบนถนน

"คนตาบอดไร้ค่าทำให้ตระกูลจ้าวต้องใช้กำลังคนออกค้นหาขนาดนี้เลย บ้าฉิบ!"

หม่าเทียนอวิ๋น พ่อบ้านรองมองภาพเหมือนในมือ และถ่มน้ำลายใส่กระดาษด้วยความดูถูก

บางทีเพราะขยับร่างกายแรงไปหน่อย เขาจึงรู้สึกเจ็บที่แผลและอดไม่ได้ที่จะก้มลง

เขายิ่งโกรธจัดเมื่อจำได้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บเพราะแมงมุมพิษเมื่อสองวันก่อน แต่ตอนนี้เขาต้องทนเจ็บออกมาตามหาชายตาบอด

“แกกล้าทำร้ายของรักของข้า อย่าให้ตกอยู่ในมือข้าแล้วกัน ไม่งั้นแกจะรู้สึกเจ็บที่เป้าแน่!”

หม่าเทียนอวิ๋นจ้องมองรูปเหมือนของหลินฮ่าวด้วยท่าทางเศร้าหมอง และพูดด้วยโทสะ

เขาได้ยินเกี่ยวกับการปรากฏตัวของหลินฮ่าวในห้องการคลังแล้ว ทันใดนั้นก็ตระหนักว่าแมงมุมพิษที่โผล่มาในโรงอาบน้ำในวันนั้นคือสัตว์เลี้ยงของหลินฮ่าว

“ระวังขโมยไก่ไม่สำเร็จยังเสียข้าวไปอีกหนึ่งกำมือ*[1]”

ในขณะนั้น เสียงหัวเราะเย็นเยือกก็ดังมาจากทางด้านหลัง

หม่าเทียนอวิ๋นตกใจ พลันหันขวับไปหาต้นเสียง

หลินฮ่าวเดินสบาย ๆ มาจากฝั่งตรงข้าม

“ท่านเขย เขาคือท่านเขยใหญ่!”

“ขอบคุณสวรรค์ ในที่สุดเขาก็กลับมา...”

คนรับใช้ที่อยู่ตรงประตูของจวนตระกูลจ้าวต่างโห่ร้องด้วยความประหลาดใจ

ที่มีความสุขไม่ใช่เพราะหลินฮ่าวกลับมาอย่างปลอดภัย แต่เพราะในที่สุดพวกเขาก็ได้พักผ่อนเสียที

"ไอ้ตาบอดสมควรตาย สองวันมานี้เจ้าไปไหนมา? พวกเราต้องลำบากตามหาเจ้าแค่ไหนรู้ไหม!"

หม่าเทียนอวิ๋นขมวดคิ้ว จ้องมองหลินฮ่าวและตะโกนด่า "ถ้าเจ้าไม่ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผล ข้าจะถลกหนังเจ้า!"

หลินฮ่าวเลิกคิ้วขึ้นและพูดว่า "ข้ายืนอยู่นี่ ถ้าเจ้ามีความสามารถก็เข้ามา"

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หม่าเทียนอวิ๋นก็หน้าแดงทันทีและตะโกนด้วยความโกรธ "เจ้ากล้าเถียงข้าหรือ!"

"เจ้ากล้าหรือ?"

หลินฮ่าวยิ้มด้วยความขี้เล่นและกระตุ้นอีกฝ่ายต่อ

เขาจะใช้โอกาสนี้ล้างแค้นพ่อบ้านสามกับพ่อบ้านรองของจวนตระกูลจ้าวพร้อมกันเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคต

“ไอ้สารเลว เจ้าคงเบื่อที่จะมีชีวิตแล้วสินะ!”

เมื่อได้ยินคำยั่วยุของหลินฮ่าว หม่าเทียนอวิ๋นก็รักษาใบหน้าที่สงบนิ่งไว้ไม่ได้อีก และตะคอกด้วยโทสะ

เขาเอื้อมฝ่ามืออ้วน ๆ ตบไปที่ใบหน้าของหลินฮ่าว แต่จู่ ๆ ก็นึกถึงแมงมุมพิษขึ้นมา หัวใจของเขาสั่นสะท้านและฝีเท้าก็หยุดลงทันที

“เมื่อไม่กี่วันก่อน แมงมุมพิษปรากฏตัวในจวนตระกูลจ้าวและทำร้ายผู้คน ข้าสงสัยว่ามันเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้า”

หม่าเทียนอวิ๋นรู้สึกกลัว เขาคิดถึงเรื่องนี้และพูดกับคนรับใช้สองคนที่อยู่ใกล้ ๆ ว่า "เพื่อความปลอดภัยของตระกูลจ้าว ข้าไม่อนุญาตให้แมงมุมพิษเข้าไปในที่จวน เจ้าสองคนไปค้นร่างกายของเขาก่อน..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ใยแมงมุมสีขาวก็พุ่งออกมาโดยที่ไม่มีการเตือนล่วงหน้า

บังเอิญเป้าหมายของมันคือตรงหว่างขา

"อ๊าก!"

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังขึ้นที่หน้าจวนตระกูลจ้าว

ครั้งที่แล้ว ระดับของทารันทูลาเพียงระดับ D ขั้นกลาง และพิษของใยแมงมุมไม่ได้รุนแรงมาก

แต่ตอนนี้พิษของมันอยู่ระดับ C ซึ่งรุนแรงขึ้นหลายเท่า

แล้วร่างกายส่วนล่างจะเป็นอย่างไรเล่า? แม้ว่าจะมียาครอบจักรวาลตอนนี้ การรักษาย่อมไร้ผล หากโดนพิษของมันเข้าเต็ม ๆ

"อึก..."

เมื่อเห็นส่วนที่ถูกโจมตี คนรับใช้ของตระกูลจ้าวต่างรู้สึกมึนงง

มันเป็นตำแหน่งเดิมที่เขาได้รับบาดเจ็บครั้งก่อน ซึ่งน่าเศร้าเกินไป!

คนรับใช้ของตระกูลจ้าวล้วนตกใจ เมื่อพวกเขามองไปยังหลินฮ่าว ดวงตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความกลัว

แล้วก็ไม่มีใครกล้ารุกรานปีศาจตาบอดคนนี้อีก

"เกิดอะไรขึ้น?"

การเคลื่อนไหวที่นี่ดึงดูดผู้คนซึ่งอยู่ภายในจวนในไม่ช้า

เมื่อสิ้นเสียง ผู้คุมตระกูลจ้าวกลุ่มใหญ่ก็เดินออกมาจากประตู

ในฝูงชน มีชายชราผมขาวยืนอยู่

คนคนนี้เป็นหัวหน้าพ่อบ้านมีนามว่าจ้าวหรง

เมื่อมองไปยังหม่าเทียนอวิ๋นซึ่งล้มลงกับพื้นและน้ำลายฟูมปาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

จ้าวหรงกำลังจะถาม ก็สังเกตเห็นชายหนุ่มชุดขาวข้าง ๆ อีกฝ่าย

เขาพบว่าชายคนนั้นคือหลินฮ่าว พลันแย้มยิ้มและกล่าวด้วยความเคารพว่า "ท่านเขยใหญ่ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว"

เมื่อเห็นท่าทางที่ถ่อมตัวของพ่อบ้าน ทุกคนก็ตกตะลึง

ควรรู้ว่าจ้าวหรงเป็นสมาชิกของตระกูลจ้าว นอกจากสถานะพ่อบ้านแล้ว เขายังมีอำนาจมากอีกด้วย แม้แต่ผู้อาวุโสบางคนของตระกูลจ้าวยังต้องเคารพเขา

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ยกเว้นผู้นำตระกูลและจ้าวหลิงเอ๋อร์ เขาก็ไม่เคยก้มหัวให้คนอื่น

แต่ตอนนี้ การปรากฏตัวของหลินฮ่าวกลับทำให้พ่อบ้านใหญ่แสดงท่าทางสุภาพอย่างมาก

“งงอะไรกันอยู่ เชิญท่านเขยเข้าบ้านได้แล้ว!”

ใบหน้าของจ้าวหรงมืดมน และมองไปที่คนรับใช้รอบตัวเขา

ท่าทีของเขาที่มีต่อหลินฮ่าวเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

"แต่... พ่อบ้านรองถูกพิษของแมงมุมพิษอีกแล้ว..."

คนรับใช้ร่างผอมสั่นเทาและพูดว่า "แมงมุมพิษตัวนั้น...เป็นของท่านเขยใหญ่"

จ้าวหรงมองไปยังหม่าเทียนอวิ๋นอย่างเฉยเมยและพูดอย่างเย็นชา "นั่นเป็นความผิดของเขา เจ้าไม่จำเป็นต้องเรียกหมอ ปล่อยเขาไว้แบบนั้นแหละ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินฮ่าวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

วันนี้ชายคนนี้กินยาผิดหรือ? ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะยกยอเขามากกว่าปกติ

เป็นเพราะการทุจริตของเสมียนการคลังครั้งที่แล้วใช่หรือไม่?

เพียงเพื่อรักษาชื่อเสียง การปฏิบัติเช่นนี้ก็ออกจะเกินไปหน่อย

หลินฮ่าวสงสัย

"รีบเรียกหมอสิ!"

ในขณะที่ทุกคนกำลังประหลาดใจ เสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกดังมาจากด้านหลัง

ในตอนนั้น สายตาของทุกคนถูกดึงดูดไปยังด้านหลัง

ฟู่!

เมื่อเห็นภาพนั้น ทุกคนก็ตกตะลึง!

เสียงของฝูงชนดังขึ้น

ผู้คุ้มกันของตระกูลจ้าวที่มาที่นี่ล้วนมือขาด

แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังแบกชายคนหนึ่งเอาไว้

อาการบาดเจ็บของชายคนนั้นน่ากลัวมาก

ดวงตาเปื้อนเลือด ปากเปิดเล็กน้อย และลิ้นดูจะถูกตัดขาด สภาพดูเลวร้ายมาก

[1] ขโมยไก่ไม่สำเร็จยังเสียข้าวไปอีกหนึ่งกำมือ หมายถึง การคิดเอาเปรียบคนอื่น แต่เสียเปรียบเสียเอง