พลอยลลินณ์มองรถยนต์คันหรูสีขาวของกิตติศักดิ์ซึ่งจอดอยู่หน้าบ้านด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกจะว่าตื่นเต้นดีใจก็ไม่ใช่ เพราะความหวาดระแวงในเื่ของความรักยังคงมีอยู่ในหัวใจและเธอก็ยังไม่พร้อมสำหรับการเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนแต่ทว่าเธอก็ไม่ได้ปิดกั้นโอกาสนั้นสำหรับตัวเองเลยทีเดียว ทำให้พักหลังมานี้มีหนุ่มๆ ตามมาแจกขนมจีบเธออยู่เรื่อย
แต่บางคนก็ต้องกินแห้วกลับไปเมื่อถูกเธอปฏิเสธ แต่สำหรับกิตติศักดิ์มันไม่ใช่แบบนั้นแม้เขาจะเป็รุ่นน้องและอายุน้อยกว่า แต่ทว่าความคิดความอ่านของเขากลับเป็ผู้ใหญ่มิหนำซ้ำเขาเองก็ยังผิดหวังในชีวิตคู่มาไม่ต่างจากเธอ เธอจึงอยากจะลองคุยและศึกษาเขาไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะตัดสินใจว่าจะคบหรือไม่
“ขอโทษที่ให้รอนานนะคะพอดีเมื่อกี้พี่คุยธุระกับพ่ออยู่ค่ะ”บอกกับชายหนุ่มหลังจากก้าวขึ้นไปนั่งหน้ารถเคียงข้างเขา
“ไม่เป็ไรครับนานแค่ไหนผมก็รอได้” บอกออกไปอย่างเอาใจ ก่อนจะขับรถไปยังร้านอาหารที่ตนจองเอาไว้ และในระหว่างที่กำลังเดินเข้าในร้านอาหารพลอยลลินณ์ก็ชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง
“อุ๊ยขอโทษค่ะ”ทั้งพลอยยลินณ์และดาริกาอุทานออกมาเป็เสียงเดียวกัน
“อ้าวดา”
“พี่ลินมาทานข้าวเหรอคะ” ถามอดีตพี่สะใภ้ด้วยความดีใจ ก่อนจะมองไปยังบุรุษซึ่งยืนเคียงข้างอีกฝ่ายและหันกลับมามองอดีตพี่สะใภ้อีกครั้งโดยไม่ได้ให้ความสนใจกับเขาอีก
“จ๊ะแล้วนี่ดาจะกลับแล้วเหรอ”ถามพร้อมกับมองไปทางด้านหลังของเ้าหล่อนด้วยความรู้สึกโล่งอกเมื่อไม่เห็นอาทิตย์อยู่ที่นี่ด้วย
“ค่ะอ๋อพี่ลินคะพอจะมีเวลาทำขนมบุหลันดั้นเมฆให้เพื่อนดาหน่อยได้ไหมคะจะเอาวันมะรืนนี้ตอนเย็นค่ะ”
“ได้จ๊ะเดี๋ยวพี่ทำให้และก็ฝากไปให้คุณพ่อคุณแม่ด้วยนะ” ตอบหญิงสาวด้วยใบหน้าระบายยิ้ม
“แหมคุณแม่คงเป็ปลื้มยิ้มแก้มปริแน่เลยค่ะ”
“ขนาดนั้นเลย....ยังไงก็ฝากความคิดถึงให้คุณพ่อคุณแม่ด้วยนะ”
“ค่ะพี่ลินงั้นดาขอตัวกลับก่อนนะคะ” บอกพร้อมกับยกมือไหว้อดีตพี่สะใภ้ก่อนจะเดินออกมาจากร้าน
“คนนี้เหรออดีตพี่สะใภ้ดา”ธีรยุทธเอ่ยถามหญิงสาวรุ่นน้องเมื่อเดินออกมาจากร้านอาหาร
“ใช่ค่ะนี่คุณพ่อคุณแม่ยังบ่นเสียดายอยู่เลยนะคะทุกคนในบ้านหวังอยากให้เขาสองคนกลับมาเป็เหมือนเดิมแต่ตอนนี้ดาว่าคงหมดหวังแล้วค่ะ” ว่าออกไปเสียงเศร้าพร้อมกับมองไปยังพลอยลลินณ์และผู้ชายที่มากับเธอ
“โสดไหมน้ออยากจีบ”ว่าออกไปด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อ แกมจริงจัง
“ก็ดูเอาเองสิคะ”ตอบเขาพร้อมกับโบ้ยหน้าเข้าไปข้างในร้านด้วยความกลัดกลุ้ม เมื่อได้เห็นพลอยลลินณ์มากับกิตติศักดิ์ยังไงเธอก็จะหาโอกาสเพื่อบอกพลอยลลินณ์ถึงพฤติกรรมของอีกฝ่ายเพราะอยากให้เ้าหล่อนระวังตัว
สองวันต่อมาพลอยลลินณ์ขับรถมาส่งขนมบุหลันดั้นเมฆที่หน้าบ้านธนยศวงศ์สกุลตามที่ดาริดาบอก ก่อนจะกดโทรศัพท์หาคนที่สั่งขนมของเธอตามเบอร์โทรที่อีกฝ่ายให้มาแต่ในระหว่างที่เธอกำลังยืนรอคนที่จะออกมารับขนม จู่ ๆเธอก็เห็นเป็ภาพซ้อนของตัวเองซึ่งกำลังนั่งยิ้มภายในบ้านหลังนั้นอย่างมีความสุข
“เป็อะไรเนี่ยจู่ๆ ก็จะวูบไป” หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะส่งรอยยิ้มให้กับวิภาดาที่เดินออกมารับขนมจากเธอ
“เพื่อนน้องดาที่สั่งขนมใช่ไหมคะ”
“ใช่ค่ะ”
“นี่ค่ะทานให้อร่อยนะคะขอบคุณที่อุดหนุนค่ะ” บอกพร้อมกับยื่นกล่องขนมให้กับลูกค้าก่อนจะขับรถไปดักรอดาริกาที่ปากซอยทางเข้าบ้านอัจฉราพิรักษ์
และในระหว่างที่เธอกำลังก้าวลงจากรถจะไปยืนรอดาริกาที่ใต้ต้นไม้เธอก็เห็นรถยนต์คันหรูของอดีตสามีขับผ่านมาพอดีเธอจึงเสมองไปทางอื่นและทำเป็ไม่เห็นเขา
แต่แล้วในนาทีต่อมาหัวใจดวงน้อยก็ต้องเต้นสั่นระรัวเมื่ออาทิตย์เลือกที่จะจอดรถยนต์ของเขาหน้ารถยนต์ของเธอ ก่อนที่เขาจะก้าวลงจากรถและเดินตรงมาหาเธอ
“พี่ลินรอนานไหมคะ”
เสียงเรียกของดาริกาเปรียบเสมือนระฆังช่วยชีวิตเธอเอาไว้ก่อนที่เธอจะหันไปมองอีกฝ่ายพร้อมกับยิ้มให้อย่างนึกขอบคุณที่เ้าหล่อนมาได้ทันเวลาพอดี
“ไม่จ๊ะพี่ก็เพิ่งมาถึง”ตอบเ้าหล่อนพร้อมกับยื่นกล่องขนมให้
“อ้าวพี่ทิตย์มายืนทำอะไรตรงนี้คะ” ดาริกาถามพี่ชายเพื่อเห็นเขายืนอยู่บริเวณนั้น
“เปล่าก็แค่เห็นลินยืนอยู่คนเดียวเลยจะมาถามว่ามารอใคร เพราะแถวนี้จิ๊กโก๋มันเยอะไม่ค่อยปลอดภัยสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียว”
“ค่ะไม่มีอะไรแล้วก็ไปขึ้นรถกลับสิคะ ขับรถดี ๆ นะคะพี่ลิน” บอกกับผู้เป็พี่ชายก่อนจะหันมาพูดกับอดีตพี่สะใภ้ และได้แต่แอบยิ้มสะใจเล็กน้อยเมื่อได้เห็นสีหน้าของอาทิตย์ซึ่งเดินหงอยไปขึ้นรถ
อาทิตย์มองภาพของน้องสาวสุดที่รักเดินลอยหน้าลอยตาอย่างอารมณ์ดีเข้ามาในบ้านด้วยความหมั่นไส้และเขาก็รู้ว่าตอนที่อยู่หน้าปากซอยเ้าหล่อนจงใจแกล้งและกีดกันไม่ให้เขาพูดคุยกับพลอยลลินณ์อดีตผู้เป็ภรรยา
“คุณพ่อขาคุณแม่ขานี่ค่ะขนมบุหลันดั้นเมฆพี่ลินฝากมาให้ค่ะ” หญิงสาวเน้นย้ำคำว่า“พี่ลินฝากมาให้” เสียงดังฟังชัด ก่อนจะมองไปทางปริศนาด้วยสายตาเย้ยหยัน
“อะนี่ของพี่ทิตย์ค่ะดารู้นะคะว่าพี่ทิตย์ก็คิดถึงฝีมือพี่ลินอยู่เหมือนกัน” ว่าออกไปอย่างนึกแกล้งคนที่เธอไม่ชอบขี้หน้าพร้อมกับยื่นจานขนมให้กับผู้เป็พี่ชาย
อาทิตย์รับจานที่ดาริกาส่งมาให้และตักขนมบุหลันดั้นเมฆที่อดีตภรรยาฝากมาขึ้นทานด้วยความเอร็ดอร่อยก่อนจะมองไปยังปริศนาที่นั่งหน้าตาบูดบึ้งบอกบุญไม่รับ
“อ้าวไม่กินเหรออร่อยนะ”
“ไม่ค่ะหากอร่อยนักก็เชิญกินไปเลย” บอกออกไปอย่างนึกโกรธก่อนจะยื่นจานขนมของตัวเองให้กับอาทิตย์แต่ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ได้สนใจในท่าทีประชดประชันของเ้าหล่อนเลยสักนิดและพร้อมเต็มใจรับขนมในจานนั้นมาทานเอง
“มีดีไม่สู้เขาก็ยังอยากจะอวดดี”ดาริกาว่าออกไปอย่างนึกหมั่นไส้ ก่อนจะโดนผู้เป็บิดาปรามเอาไว้
“ก็มันจริงนี่คะคุณพ่อพอไม่พอใจก็เดินสะบัดตูดหนีผู้หญิงอะไรช่างไม่รู้จักเจียม อยู่บ้านคนอื่นเขาแท้ ๆ”
“เมื่อไหร่แกจะเลิกกับแม่นี่แล้วไปตามง้อหนูลินกลับมาห๊ะตาทิตย์”คุณรัญญาถามผู้เป็บุตรชาย
“ดาว่าคุณแม่เลิกหวังที่จะได้พี่ลินกลับมาเป็สะใภ้ได้แล้วค่ะ”บอกผู้เป็มารดาหน้ามุ้ย ก่อนจะมองพี่ชายของตนด้วยสายตาค้อนเคือง
“ทำไมยัยดา”คุณรัญญาถามบุตรสาวด้วยความไม่เข้าใจ หลังจากได้ยินคำพูดของเ้าหล่อน
“ก็เพราะว่าพี่ลินน่าจะมีคนอื่นไปแล้วนะสิคะต่อให้พี่ทิตย์สำนึกผิดในตอนนี้และไปง้อขอคืนดี ก็ไม่มีทางสำเร็จหรอกค่ะเพราะผู้ชายคนใหม่ของพี่ลินหล่ออย่าบอกใครแถมยังหวงพี่ลินมาก ๆ ด้วยค่ะ”
“มันก็เห่อ่แรกเท่านั้นแหละพอหลัง ๆ ไปมันก็จะคิดว่าลินเป็ของตายฝากไปเตือนด้วยก็แล้วกันอย่าไปไว้ใจใครให้มันมากนัก” บอกออกไปด้วยความไม่พอใจและรู้สึกโกรธเป็อย่างมากแต่ทว่าเขาก็ทำอะไรไม่ได้เพราะระหว่างเขาและเธอไม่ได้เป็อะไรกันแล้ว
“แหมอย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะเหมือนตัวเองไปหมดซะทุกคนสิคะ”ว่าค่อนขอดให้ผู้เป็พี่ชายก่อนจะเดินออกมาจากห้องนั้นอย่างอารมณ์ดีและกดโทรศัพท์หาอดีตพี่สะใภ้
“ว่าไงจ๊ะน้องดา”
“พี่ลินคะดาขอถามอะไรพี่ลินหน่อยได้ไหมคะ แล้วพี่ลินตอบดาตามตรงนะคะ”
“ได้สิจ๊ะถามมาสิ”ตอบรับคำของปลายสาย
“ผู้ชายที่พี่ลินไปทานข้าวด้วยเมื่อวันก่อนพี่ลินคบกับเขาเหรอคะ” ถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะมั่นใจสักเท่าไหร่เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะโกรธหรือเปล่า
“จะว่ายังไงดีล่ะคือมันยังไม่มีสถานะระหว่างพี่กับเขา เราก็แค่คุย ๆ กันไปก่อนอีกอย่างเขาก็เป็รุ่นน้อง โอกาสที่เขาจะเจอสาว ๆ สวย ๆ และอายุน้อยกว่าพี่ก็ยังมีพี่เลยยังไม่อยากปักใจไว้ที่เขา” ตอบเ้าหล่อนออกไปตามความเป็จริง
“แล้วพี่ลินมีความรู้สึกดีให้เขาไหมคะ”
“ก็รูสึกดีนะแต่หากจะบอกว่ารักไหมมันก็ยังไม่ใช่ หากวันหนึ่งเขาทำให้ผิดหวังมันก็จะแค่เสียความรู้สึกยังไม่ถึงขั้นเสียใจ”
“ได้ยินแบบนี้แล้วโล่งอกไปทีค่ะ”
“ทำไมเหรอดา”ถามออกไปด้วยความสงสัย หลังจากได้ยินคำพูดของเ้าหล่อน
“พี่ลินอย่าเพิ่งเชื่อที่ดาพูดก็ได้แต่พี่ลินก็อย่าเพิ่งเชื่อใจต้าเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์นะคะ” บอกออกไปด้วยความเป็ห่วง
“นี่ดารู้จักต้าด้วยเหรอ”
“ค่ะรู้จักดีด้วย”ตอบคำถามของเ้าหล่อนก่อนจะเล่าเื่ราวทุกอย่างที่ตนเองประสบมาให้กับอีกฝ่าได้ฟังจนหมดั้แ่ที่กิตติศักดิ์เริ่มจีบเธอ และเขาก็ไม่ได้มีเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นเพราะในเวลาเดียวกันเขาก็จีบคนอื่นไปด้วย
“ทีนี้พี่ลินก็คอยสังเกตเอานะคะว่าเขาเป็เหมือนอย่างที่ดาพูดหรือเปล่า”
“ขอบใจนะดาที่เตือนพี่จะระวังตัวจ๊ะ” บอกเ้าหล่อนออกไปอย่างขอบคุณเพราะเธอก็ระแคะระคายเื่นี้อยู่เหมือนกัน เธอจึงยังไม่ปักใจที่กิตติศักดิ์เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์
3K
