"นายท่านพึ่งฟื้น จะไปที่ใดขอรับ?" พ่อบ้านที่ยืนเฝ้าหน้าห้องของคาธมาตลอดวิ่งตามเ้านายตนเองด้วยความเป็ห่วงเมื่อเห็นว่าร่างสูงเปิดประตูออกมาแล้วเดินตัวปลิวไม่สนใจเขาเลยด้วยซ้ำ
"ไปคุกใต้ดิน"
"คุกใต้ดิน? ทำไมขอรับ?"
"ภรรยาข้าอยู่ในนั้น ข้ายังต้องทำเฉยอีกหรือ?"
นายท่านเรียกคนๆนั้นว่าภรรยา?เกิดอะไรขึ้นทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีท่าทีสนใจอีกฝ่ายด้วยซ้ำแถมคนที่ส่งท่านอาร์ดิเซียร์เข้าไปขังไว้ในคุกใต้ดินก็เป็ตัวนายท่านเอง
นายท่านบอกเองไม่ใช่หรือว่าคนหน้าตาอัปลักษณ์สมควรอยู่ในที่ที่อัปลักษณ์เช่นกัน..
"เดี๋ยวข้าสั่งให้คนงานไปพาตัวเขามาเองดีกว่าขอรับ ในนั้นมันสกปรกเกินกว่าที่ท่านจะลงไป"
"...."
เมื่อสายตาที่เหลือบมานั้นไม่เป็มิตรต่อเขาเลย ร่างสูงของพ่อบ้านก็เลือกที่จะหยุดขวางทางแล้วโค้งตัวขอโทษต่อผู้เป็นาย
"ขออภัยขอรับ...ถ้าอย่างงั้นเดี๋ยวข้าเตรียมเครื่องทำความสะอาดไว้ที่ห้องท่านอาร์ดิเซียร์ให้ขอรับ "
คาธิออสพยักหน้ารับเดินผ่านอีกฝ่ายไปทันใด
ห้องโถงที่ใหญ่โตแห่งนี้เต็มไปด้วยเครื่องแก้วราคาแพงและสง่างามบ่งบอกได้ว่าเ้าของคฤหาสน์มีรสนิยมชมชอบสิ่งสวยงามเปราะบางและน่า
ถนุถนอมในความทรงจำของคาธเมื่อได้รับสมรสพระราชทานเขาคาดหวังถึงหญิงสาวที่มีใบหน้าและร่างกายอันงดงามเปล่งประกายหรือหากเป็ชายก็อยากให้เป็คนที่บอบบางเช่นบุรุษตั้งครรภ์ได้ทว่าทุกอย่างเป็อันต้องพังทลายลงเมื่อคนที่เข้าพิธีสมรสนั้นกลับกลายเป็ชายหนุ่มร่างสูงกล้ามเนื้อแน่นเหมือนทหารที่ถูกฝึกมาไม่ต่ำกว่าห้าปีซ้ำร้ายแล้วทั่วทั้งร่างของบุรุษผู้นี้เต็มไปด้วยร่องรอยแผลเป็ ช่างห่างจากผิวที่เรียบเนียนดุจดั่งแก้วใสที่ไฝ่หา
คาธิออสจ้องไปยังรอยแผลเป็ที่พาดั้แ่แก้มขวายาวผ่านสันจมูกไปจนถึงแก้มฝั่งซ้ายทั้งดวงตาฝั่งซ้ายเองก็ยังมีรอยบาดพาดจากหางคิ้วลงมาถึงใต้ตา
เครื่องหน้านี้ช่างไร้ความงามจริงๆ...
นั่นคือความคิดของเ้าของร่างๆนี้ แม้ว่าคาธิออสจะไม่ได้เอ่ยมันออกไปหรือแสดงท่าทีรังเกียจใน่พิธีสมรส แต่หลังจากนั้น คาธิออสไม่แม้แต่ชายตามองภรรยาของตนแม้แต่น้อย
ต่างคนต่างอยู่
คนรับใช้ในบ้างเองก็หวาดกลัวอาร์ดิเซียร์เกินกว่าจะเข้าหา พวกเขาจึงเลือกที่จะเมินแล้วแอบนินทาลับหลังทุกอย่างอยู่ในสายตาของผู้เป็นายมาตลอดแต่เมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะไม่ใส่ใจพ่อบ้านคนเดียวในคฤหาสน์ก็ทำได้เพียงรับคำสั่งและปฏิบัติตามหน้าที่พอจวบจนวันหนึ่งเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันคาธิออสอ่อนแรงและล้มลงทุกคนมุ่งเป้าไปที่ภรรยาชายของเขาไม่เว้นแม้แต่คาธิออสเองก็คิดเช่นนั้นเขาจึงออกคำสั่งให้พาตัวอาร์ดิเซียร์ไปขังไว้ในคุกใต้ดินและในคืนนั้นชายหนุ่มก็หลับใหลไป3วันโดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา
จากนั้นไม่นานเมฆก็ฟื้นขึ้นมาในร่างของคาธิออส
ในตอนนี้สิ่งที่เขากังวลใจมากที่สุดคือคนที่ถูกขังไว้ในคุกใต้ดิน
ไม่รู้ว่าตลอดสามวันที่ร่างนี้หลับไหลไป คนๆนั้นจะได้รับการดูแลแบบไหน....
แกร่ก
"นายท่านรับผ้าไปปิดจมูกก่อนเถิดขอรับ ข้างในกลิ่นไม่ค่อยจะดีนัก"
คาธไม่ได้ยื่นมือไปรับผ้าผืนนั้นที่ทหารเฝ้าประตูคุกยื่นให้ เขาส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปด้านในด้วยความเร่งรีบ
กลิ่นอับชื้นชวนผะอืดผะอมตีขึ้นมาชนปลายจมูกคาธย่นคิ้วลงด้วยสีหน้ามืดครึ้มสองขาเร่งฝีเท้าเข้าไปยังห้องสุดทางเดินที่มีสภาพเหมือนคอกหมูพื้นดินที่ชื้นแฉะน่ารังเกียจผสมกับกลิ่นหญ้าเน่าทำเอาชายหนุ่มแสดงสีหน้าขยะแขยงขึ้นมาทว่าในขณะที่เขาเผลอทำหน้าเช่นนั้นออกไป คนที่อยู่ภายในคุกก็สบตาเขาเข้าพอดี
ชิบหายละ
อีกฝ่ายจะคิดว่าเขาขยะแขยงตนเองไหมเนี่ย...
แกร่ก
"พาตัวอาร์ดิเซียร์ออกมา"
คาธิออสหลีกทางให้ทหารสองนายเข้าไปพาร่างสูงโปร่งออกมาจากข้างในเห็นได้ชัดว่ากลิ่นในห้องนั้นต้องแรงมากถึงขั้นที่ทหารสองนายย่นใบหน้าด้วยท่าทีรังเกียจคาธิออสเห็นดังนั้นก็รีบเดินเข้าไปคว้าแขนของภรรยาในนามออกไปด้านนอกคุกทันที
ระหว่างทางที่เดินออกมานั้นเหล่าทหารจะระวังภัยให้กับเขาตลอดทางสายตาทุกคู่จับจ้องมายังภรรยาในนามด้วยแววตาแข็งกร้าวไม่ไว้ใจซึ่งชายหนุ่มเองก็พอจะเข้าใจก่อนหน้านี้ที่อาร์ดิเซียร์ถูกส่งเข้าคุกเพราะถูกเข้าใจว่าเป็คนทำให้นายท่านของพวกเขาล้มป่วยลงการแสดงออกทางสายตาและท่าทีคนเหล่านี้จึงไปในทางต่อต้านอาร์ดิเซียร์กระนั้นแล้วชายหนุ่มที่ถูกปรักปรำก็หาได้แก้ตัวหรือหวั่นเกรงไม่ เขายืดอกเผชิญหน้ากับมัน ยอมทนอยู่ในคุกใต้ดินที่เหม็นเน่าแถมรางกายที่เหมือนจะซูบลงแบบนี้อีก ไม่รู้ว่าได้กินอาหารครบทุกมื้อบ้างไหม
ตรงแสงสว่างเบื้องหน้าคือสนามหญ้าโล่งหน้าทางเข้าคุกใต้ดินแห่งนี้มันมีทางลัดเชื่อมอีกทางที่สามารถไปถึงห้องโถงในคฤหาสน์ได้แต่คาธ้าให้คนข้างกายได้ออกมาสูดอากาศสดชื่นบ้างหลังจากที่ถูกขังในที่แบบนั้นตั้งสามวันทว่าเมื่อเดินออกมาสูดอากาศด้านนอกไม่ถึงสองนาทีร่างที่เขาดึงออกมาก็ทรุดลงไปบนพื้นหญ้าจนคว้าแทบไม่ทันทหารและคนสวนหลายคนปรี่เข้ามาด้วยความใคิดว่าเ้านายตนเป็อะไรไปพอเห็นว่าคนที่ล้มไม่ใช่คาธิออสพวกเขาก็ทำท่าทีโล่งใจออกมา
ร่างสูงใหญ่ผมสีเงินแสดงสีหน้ามืดครึ้มลงอีกครั้ง...
คนบ้านนี้มันเป็อย่างงี้กันสินะ ปฏิบัติตามที่เ้านายปฏิบัติ
ได้ หลังจากนี้เตรียมปฏิบัติตัวใหม่ตามฉันได้เลย...
.
ตึกตัก
".."
มือหนาเคลื่อนมากุมที่อกด้านซ้ายทันทีที่สำรวจบริเวณใบหน้าของคนบนเตียงเสร็จภาพอดีตภรรยาในชาติก่อนลอยขึ้นมาทับซ้อนบนใดวงหน้าของคนที่หลับไหลนัยตาสีเหลืองทองมองไปยังอาร์ดิเซียร์ถึงจะมีแผลเป็ขนาดยาวเกือบสี่นิ้วพาดไว้ทว่ามันไม่อาจกลบความคล้ายคลึงคนในใจเขาออกไปได้คนๆนี้คล้ายกับอดีตภรรยาของเมฆมากแค่แปลงโครงหน้าจากผู้หญิงเป็ฉบับผู้ชายแทน มีความเข้ม สุขุม และเหย่อหยิ่งทว่าทรงเสน่ห์น่าดึงดูด เห็นได้ชัดว่าอดีตเ้าของคฤหาสน์หลังนี้คลั่งไคล้ของสวยงามจนมองไม่เห็นถึงเสน่ห์จากรอยแผลเป็บนเรือนร่างคนผู้นี้...
หรือความจริงแล้วที่คิดว่าชายคนนี้มีเสน่ห์นั้นเป็เพราะอีกฝ่ายหน้าคล้ายกับภรรยาในโลกก่อนของเขากัน?
"นายท่านขอรับ เดี๋ยวข้าจะเอายากับอาหารมาป้อนให้ท่านอาร์ดิเซียร์ ระหว่างนี้นายท่านจะไปอาบน้ำรอเลยไหมขอรับ "
"ไม่เป็ไร ข้าจะป้อนเอง เ้าไปเถอะ"
" แต่ว่า..ขอรับ"
พ่อบ้านโค้งตัวอีกครั้งหลังถูกไอเย็นกดดันจากนัยตาสีเหลืองทองคู่นั้นเหลือบมองมา แต่ก่อนที่เขาจะได้ก้าวขาออกไปก็ถูกเสียงทุ้มเรียกไว้ก่อน
"คืนนี้ข้าจะนอนที่นี่ เ้าก็ไปพักผ่อนได้เลย ที่เหลือข้าจัดการเอง"
"?? "
นายท่านจะนอนในห้องนี้งั้นหรือ!?
.
.
ในความทรงจำของคาธจำได้ลางๆว่าเคยเห็นอีกฝ่ายจากในวังทว่ามันเลือนลางมากจนไม่อาจรื้อฟื้นมันได้อีกทั้งมันจะเป็ไปได้ยังไงที่นักฆ่าอย่างอาร์ดิเซียร์จะมาเดินเล่นในโซนที่เหล่าราชการอาศัยอยู่ อาจจะเป็ความทรงจำทับซ้อนที่เขาคิดไปเองละมั้ง
"อึ่ก หนาว"
พรึ่บ!!
"โว้ว ใจเย็นๆ" คาธิออสหดคอหนีกรงเล็บที่ถูกตวัดมาทันทีที่อีกฝ่ายลืมตาขึ้น ปฏิกริยาตอบสนองของรางกายเร็วมากจนน่ากลัว สมแล้วที่เป็ถึงอดีตนักฆ่าในวัง แต่ที่แปลกใจกว่าคือการตอบรับจากร่างกายของตนเองในตอนนี้มากกว่า
เขาคลายแรงที่กำอยู่บนแขนอีกฝ่ายด้วยสีหน้าอ่านไม่ออก จู่ๆก็เกิดอาการขัดเขินขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็มาก่อนร่างสูงกระแอมไอออกมาเล็กน้อยเหลือบสายตามองไปที่แผ่นอกอันเปลือยเปล่าของคนบนเตียงแล้วก็เหนียมอายขึ้นมาอีกครั้งเพราะเมื่อครู่เขากำลังใช้ผ้าหมาดน้ำลูบไล้ไปตามหน้าอกผู้ขึ้นชื่อว่าเป็ภรรยาของร่างที่เขามาอาศัยอยู่ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะรู้ไหมว่ามือที่ถือผ้า ชุปน้ำข้างนี้ถูวนบนรอยแผลเป็บริเวณกล้ามท้องของตนนานหลายนาที....
"ท่าน...ออกไปเถอะเดี๋ยวข้าจัดการเอง"
ตึงมาก หน้าเรียบเปรี๊ยะ เหมือนภรรยาเก่าตอนที่กำลังโกรธไม่มีผิด..
"ไม่เป็ไร ข้าทำได้ เ้าหิวหรือยัง?"
นัยตาสีดำสนิทข้างหนึ่งและสีดำตุ่นข้างหนึ่งจับจ้องมายังเขาจ้องลึกเข้ามาเหมือนเสาะหาคำตอบบางอย่างแต่เมื่อเขาสบตากลับไปอย่างไม่ลดละนัยตาคู่นั้น พลันสั่นระริก หวาดกลัว และมีความเสียใจปะปนออกมา
เมฆเกิดอาการสะบั้นในอกข้างซ้ายใบหน้าของอดีตภรรยาถูกทับซ้อนขึ้นมาอีกครั้ง ในใจเขาปวดหนึบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ คนๆนี้รักคาธงั้นหรอ?ั้แ่เมื่อไหร่?ภายในเวลาสองอาทิตย์ที่พวกเขาแต่งงานกันน่ะหรือ?
หรือว่ามันมีเหตุการณ์ที่พวกเขาพบเจอกันก่อนหน้าแต่คาธิออสจดจำมันไม่ได้?
..ช่างหัวคาธิออสคนก่อนกับภรรยาเก่าเขาไปเถอะปล่อยพวกนั้นไปมีอนาคตที่เลือกเองส่วนตัวเขาก็หันมาดูแลไอ่เด็กนี่ในฐานะสามีซะ
เขาต้องทำหน้าที่สามีที่ดีไม่ให้ขาดตกบกพร่องเหมือนชาติที่แล้ว ไม่อย่างนั้นชาตินี้เขาคงนอนตายตาไม่หลับอีกแน่
"..."
" นอนนิ่งๆ ข้าจะเช็ดตัวให้เสร็จ"
อาร์ดิเซียร์สับสนไปหมดเขายอมนอนนิ่งๆแล้วมองการเคลื่อนไหวของร่างสูงตรงหน้าแทน แผ่นอกอันกำยำกระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงอารมณ์ก่อนหน้านี้ยังเป็ปกติอยู่เลยทว่าเวลานี้คนตรงหน้ากลับมีท่าทีสับสนและหงุดหงิด
เขาทำอะไรผิดไปหรือไร?
"แผลพวกนี้..เจ็บหรือเปล่า"เสียงทุ้มกังวาลเปล่งออกมาในขณะที่มือสาละวนอยู่กับการเก็บอุปกรณ์เช็ดตัวไปวางไว้ใต้ตู้ข้างหัวเตียงจากนั้นสองขาก็ก้าวไปตรงประตูเพื่อหยิบถาดอาหารเข้ามาคาธิออสรับรู้ได้ถึงสายตาอีกฝ่ายว่าสงสัยในทุกการกระทำของเขาอยู่เมื่อหยิบทุกอย่างครบก็เดินกลับมาหาร่างที่อยู่บนเตียง สายตานั้นจ้องมาด้วยความสงสัยใคร่รู้ เมื่อชายหนุ่มอายุมากกว่าสบตากลับก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลบหนีกันเลยสองแขนแกร่งวางถาดอาหารสีทองเอาไว้บนโต้ะตรงหัวเตียงกลิ่นหอมอันบางเบาของข้าวบาเล่ลอยขึ้นมาเตะจมูกพอให้กระเพาะที่ไม่ได้รับอะไรตกถึงท้องตลอดวันส่งเสียงประท้วง
"แผลพวกนี้เจ็บหรือเปล่า?" น้ำเสียงหนักแน่นทว่าให้ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าไปในอกซ้ายผู้ถูกถาม สองมือเต็มไปด้วยาแยกขึ้นมามองในระดับสายตาก่อนที่อาร์ดิเซียร์จะส่ายหน้าเป็คำตอบแต่เขาก็ต้องผงะถอยไปข้างหลังแล้วรีบเอามือขึ้นมากุมดวงตาข้างซ้ายเอาไว้เมื่อฝ่ามือใหญ่ข้างนั้นถูกยื่นเข้ามาใกล้อย่างถือว่าสาสะ
นายพลหนุ่มผงะเล็กน้อย รีบลดมือลงไปแตะบนหน้าขาอีกฝ่ายด้วยท่าทีปลอบโยน
"ข้าขอโทษ ข้าแค่อยากเห็นมันใกล้ๆ"
คาธตระหนักได้ว่าแผลนี้คงเป็จุดที่อีกฝ่ายะเืใจเป็พิเศษ เพราะแววตาที่เบิกกว้างและถดถอยไปด้านหลังพร้อมกับกอบกุมดวงตาราวกับ้าจะปกป้องมันเอาไว้ ทำให้เขาอดะเืใจไปด้วยไม่ได้..
"..ท ท่านไม่รังเกียจข้าแล้วหรือ? ใบหน้าข้ามันอัปลักษณ์"
เหมือนฟ้าผ่าแสกเข้ากลางหน้าผาก สันกรามถูกขบแน่นด้วยความโกรธเมื่อนึกไปถึงความทรงจำที่ร่างนี้พูดอะไรเอาไว้แม้ว่าจะไม่ได้พูดโดยตรงใ้ห้ได้ยินต่อหน้าแต่ยังไงซะการที่อาร์ดิเซียร์เอ่ยออกมาเยี่ยงนี้เป็อันชัดเจนแล้วว่าเด็กคนนี้ไปรับรู้มาจากที่ไหนสักแห่ง...ฝ่ามือหนายื่นไปโอบซ้อนทับกับมืออีกคนตรงดวงตาเอาไว้ริมฝีปากเผยยิ้มออกมาเล็กน้อยทว่าในสายตาของคนอายุน้อยกว่าแล้ว มันรู้สึกราวกับว่าเขาตกอยู่ในห้วงนิทรารอยยิ้มที่เคยทำได้เพียงแอบมองอยู่ไกลๆอนนี้มันกำลังเป็ของเขา...
"ไม่ ข้าไม่คิดออย่างนั้นอีกต่อไปแล้ว..เ้าสง่างามมากเซียร์ให้ข้าดูมันหน่อยได้หรือไม่?"
อาร์ดิเซียร์จ้องตาคนตรงหน้าเพื่อหาคำตอบว่าทำไม..แต่ทุกอย่างกลับกลายเป็ว่าเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าต้องพ่ายแพ้ให้กับนัยตาสีเหลืองทองราวกับแสงพระอาทิตย์ยามหน้าหนาวคู่นั้นเป็สายตาที่โอบอุ้มพาให้ร่างกายได้อุ่นขึ้นหลังจากต้อองต่อสู้กับสภาพอากาศอันหนาวเหน็บ...อาร์ดิเซียร์แพ้อย่างราบคาบ สองมือค่อยๆลดลงให้ได้เห็นเต็มตาคาธิออสรู้สึกถึงความเ็ปที่สั่นไหวอยู่ภายใต้นัยตาสีดำหม่นข้างนั้นเขาไม่อยากนึกถึง่เวลาที่เด็กคนนี้ได้สูญเสียดวงตาข้างนี้ไปเลย มันต้องเ็ปมากขนาดไหนกัน...
"ชู่ว เด็กดี อยู่นิ่งๆ"
ผู้มีศักดิ์เป็สามีโน้มกายเข้าไปใกล้ สองแขนโอบกอดเอวคนตรงหน้าเอาไว้ด้วยความอ่อนโยนเขาใช้ริมฝีปากพรมจูบลงบนเปลือกตาข้างซ้ายอย่างอ้อยอิ่งและเนิ่นนานฝ่ามือก็ลูบแผ่นหลังอันเต็มไปร่องรอยาแราวกับปลอบประโลมจนคนในอ้อมกอดตัวเเข็งทื่อสองมือไม่รู้จะเอาไปวางไว้ส่วนไหนราวกับไม่ใช่ร่างกายของตนเมื่อเห็นดังนั้นนายพลหนุ่มจึงคว้ามือสองข้างนั้นขึ้นมาโอบรอบคอเขาเอาไว้
แล้วก็โน้มใบหน้าเข้าไปพรมจูบบนรอยแผลตรงใบหน้าบุรุษในอ้อมแขนอีกครั้ง...
ตึกตัก..
ฮืออออออ พ่อหนุ่ม
หากการแต่งนิยายครั้งนี้ของเรามีเนื้อหาที่ค่อนข้างใช้คำซ้ำหรือไม่ค่อยเข้าใจตรงส่วนไหนรี้ดทุกคนเม้นบอกหรอติมได้เลยนะคะ
แต่ย้ำอีกครั้งเื่นี้ไม่ปวดหัวเด้อออ เน้นไม่ซับซ้อน แต่ให้คลั่งรักก
599
