ธรณีคลั่ง(ใหม่)

    ภูมิไม่ได้กลัวพวกมันเลยแม้แต่น้อยเพราะเขามั่นใจในเลเวลของเขาที่น่าจะมากกว่าพวกมันมาก การโจมตีของภูมินั้นเน้นไปที่จุดตายของพวกมันแต่พวกมันก็ไม่ได้ง่ายเหมือนพวกก่อนๆ ดูเหมือนประสบการณ์การต่อสู้ของพวกมันจะสูงเอามากๆ เพราะพวกมันรู้ว่าเขาจะโจมตียังไง และจะหลบแบบไหนตอนไหนควรจะเข้าต่อสู้ ภูมิค่อยๆ เริ่มถูกโจมตีหลายครั้งมากขึ้น แต่ด้วยความที่เขามีพลังในการฟื้นฟูที่สูงและโพชั่นรักษาทำให้เขาทนมือทนเท้ามากขึ้นและยิ่งต่อสู้นานเข้าภูมิก็เริ่มจับทางพวกมันได้มากขึ้นจึงทำให้การต่อสู้ของเขาง่ายขึ้นและด้วยพลังมิเนอร่าที่เสริมการโจมตีเข้าไปอีกเมื่อโจมตีโดยพวกมันแค่ทีสองทีก็สามารถฆ่าพวกมันได้แล้ว การฆ่าจึงเป็นไปอย่างง่ายดาย แม้พวกมันจะเปิดซิงโครไนซ์

    แต่เขาก็ต้องรีบจบการต่อสู้ในจุดนี้ลงเพราะเขาก็ร้อนใจกลัวว่าพวกนุชจะเป็นอันตราย เขาคิดว่าอาจจะมีพวกมันบางส่วนได้แยกกันออกวิ่งตามพวกนุชไปแล้วดังที่พวกมันได้พูดเอาไว้ ดังนั้นเขาจึงได้ลงมืออย่างเต็มที่และนั้นทำให้เขาต้องฆ่าพวกมันให้ได้เร็วที่สุด

   ทางด้านพวกนุชนั้นพวกเขาได้วิ่งหนีมาหลายร้อยเมตรแต่ทว่าพวกชุดพรางตัวลูกน้องบุญทิ้งก็ได้มาขวางทางพวกเขาเอาไว้จึงได้เกิดการต่อสู้กันขึ้น แม้พวกเขาจะต่อสู้ได้เพราะพวกเขาที่เลเวลน้อยกว่าแต่ทว่าด้วยจำนวนที่เยอะกว่าเกือบ 3 เท่าทำให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บไปตามๆ กัน และนิกก็ได้เสียท่าทำให้เขาบาดเจ็บหนัก แต่พวกเขาเขาก็ได้เอาชนะพวกมันมาได้โดยการฆ่าทั้งหมดจะเป็นฝีมือของนุชที่เป็นผู้ปิดฉาก จากนั้นพวกเขาก็ได้หลบหนีออกไปจาก ดันเจี้ยนแห่งนี้ได้สำเร็จ

   ทางด้านภูมิ

   ในตอนนี้นั้นเขาเริ่มมีบาดแผลหลายแห่งทั่วร่างกายแล้วเหมือนกันแต่ก็เป็นเพียงแผลเล็กๆ น้อยๆ และมันก็เป็นเพียงบาดแผลตื้นๆ แต่มีเลือดไหลซึมออกมาอยู่แต่ถ้าปล่อยไหวแล้วเขาหมดแรงหรือเวลาในการซิงโครไนซ์หมดเขาอาจจะถูกจับตัวหรือถูกฆ่าได้ง่ายๆ แต่ว่าเขาก็ทำอะไรพวกมันไม่ค่อยได้เพราะพวกมันไม่เน้นสู้กับเขาตรงๆ แต่เน้นหลบการโจมตีและวิ่งหลอกล่อหรือไม่ก็วิ่งหนีการต่อสู้ไปทางพวกนุชที่วิ่งไป นั้นเขาจึงเริ่มร้อนใจมากขึ้นเพราะเป็นห่วงพวกนุช

   แต่ยิ่งร้อนใจยิ่งผิดพลาดจนทำให้เขาถูกหัวหน้าของกลุ่มมันเอาดาบที่ทำจากวัตถุที่เหมือนจะเป็นเขี้ยวฟาดฟันเข้าที่กลางแผ่นหลังของภูมิอย่างแรง และนี้เป็นบาดแผลแรกที่เป็นแผลใหญ่และเข้าลึกพอสมควรจนเลือดของเขาสาดกระจายเต็มพื้นดินดูท่าอาวุธของมันน่าจะทำมาจากชิ้นส่วนของมอนเตอร์เลเวลสูง

    เมื่อโดนฟันเข้าเต็มความเจ็บปวดนั้นทำให้เขาได้สติและเริ่มใจเย็นลงมากขึ้น ภูมิค่อยๆ ปรับเปลี่ยนเทคนิคการต่อสู้ของเขาไปโดยที่เขาไม่รู้ตัวยิ่งนานก่อนโจมตีของเขายิ่งเฉียบคมขึ้นและยิ่งนานหารหลบหลีกของเขาก็ดีขึ้นด้วยเช่นกันจนตอนนี้เขาฆ่าพวกที่สวมใส่ชุดลายพรางจนพวกมันนอนตายเต็มพื้นถ้านับก็ราวๆ 30คนได้

    การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดทันในนั้นเองพวกเขาก็ต้องพากันแตกกระเจิงเมื่อมีแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาร่วมวง สิ่งมีชีวิตชนิดนี้นั้นมันได้พุ่งเขามากลางวงอย่างรวดเร็ว โดยที่พวกเขาไม่ทันได้ตั้งตัว มันได้เลื่อยเข้ามายังจุดที่พวกเขากำลังต่อสู้กัน

    ภูมิได้มองเห็นมันชัดๆ เต็มตาเมื่อมันได้กินพวกผู้ชายชุดทหารไป 2 คนในพริบตาไปเป็นที่เรียบร้อย มันเป็นงูที่มีเกล็ดสีขาวราวกับหิมะ ขนาดตัวของมันนั้นเท่ารถเก๋งเลยทีเดียว พังผืดบริเวณคอกางออกเด่นสง่ามาแต่ไกล ลิ้นสองแฉกเข้าๆ ออกๆ ปากรวดเร็วเหมือนกับสายฟ้าฟาด

    จากนั้นมอนเตอร์ตัวนั้นได้พุ่งเข้าใส่และกัดกินพวกลูกน้องบุญทิ้งอีก 2-3 คน ภูมิเมื่อมองเห็นเลเวลของมันนั้นเขารีบก้าวถอยหลังจะไปหลบหลังต้นไม้

   " ทำไมมันเลเวลถึงสูงขนาดนี้นะ มันน่าจะสูงสุดแค่ 30 นิ หรือว่ามันจะเป็นบอสของดันเจี้ยนนี้ "

   งูเห่าเผือก lv.38

รูปแบบพลัง เวทมนตร์

มีความเร็วสูงแต่ มีพลังชีวิตที่ต่ำ

   ถึงแม้ว่าภูมิอยากจะหนีออกจากตรงนี้แต่ทว่าเจ้างูตัวนั้นก็ไม่ได้ปล่อยให้เขาไปง่ายๆ มันได้พุ่งเข้าโจมตีเขาอย่างรวดเร็ว ภูมิได้เบี่ยงตัวหลบออกขวาแล้วใช้เท้าถีบปากของมัน จากนั้นเขาก็เริ่มหันหลังออกวิ่ง แต่พวกทหารก็ได้เข้ามาดักหน้าภูมิได้ก้มลงแล้วเพิ่มความเร็วในการวิ่งเข้าไปอีก มือทั้งสองของภูมิเสียบทะลุท้องคนด้านซ้ายแต่คนทางฝั่งขวากลับหลบได้อย่างเฉียดฉิว ภูมิรับสะบัดร่างของมันออกจากเขาแล้ววิ่งต่อ

   แต่เจ้าหัวหน้ากลุ่มซึ่งเปิดเผยใบหน้าเพียงคนเดียวก็ได้ มันได้วิ่งตามหลังเขามา แล้วฟาดดาบเข้ามาด้านหลังของภูมิ ภูมิที่ได้ยินเสียงวิ่งตามหนักๆ เข้ามาด้านหลังก็ได้หันไปมองเมื่อเห็นดาบอันใหญ่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ เขาก็ได้หมุนตัวกลับหลังยกแขนทั้งสองขึ้นกันเอาไว้ ภูมิได้อาศัยแรงของการโจมตีนั้นและแรงกระโดดของตัวเพื่อให้ตัวเองได้ไกลขึ้นร่างของเขากระเด็นไปหลายเมตร เมื่อลงถึงพื้นเขาก็ออกตัววิ่งอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้ทั้งงูยังและพวกชุดขาวได้เล็งเป้ามาที่เขาทั้งหมด

   ภูมิวิ่งตรงไปข้างหน้าเรื่อยๆ โดยไม่รู้ทิศทางพร้อมกับมองกลับหลังเป็นระยะๆ เขาวิ่งไปไกลหลายนาทีจนกระทั่งตรงหน้าของภูมินั้นได้เหลือพื้นดินเพียง5เมตร และมีพื้นดินอีกทีก็อยู่ห่างออกไปเกือบ20เมตร