ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

เมื่อใกล้ถึงปีบริษัท ได้จัดให้มีการจัดงานเลี้ยงประจำปี โดยพื้นฐานแล้วศิลปินทุกคนจะไปที่ บริษัท เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงประจำปี“ปีนี้ผู้บริหารของบริษัท ใจดีมากนอกจากรางวัลส่งท้ายปีแล้ว เขายังมอบโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดให้ทุกคน” นิลยารู้สึกประหลาดใจเมื่อเธอไปรับของ หลังจากที่เธอทำงานกับบริษัทมาหลายปี แน่นอนว่าเธอรู้จักเจ้านายของบริษัทเป็นอย่างดี ขี้เหนียวที่สุดคือให้น้อยที่สุด ในหลายปีที่ผ่านมาของรางวัลหลายอย่างที่ไร้ค่า จะถูกมอบโดยญาติของครอบครัวของเจ้านาย ซึ่งเป็นของขวัญที่พวกเขาได้มาจากที่อื่น แล้วนำมาแจกให้พนักงานต่อณัชชามีโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่โดยธรรมชาติและเธอรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่ระบบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของเธอติดขัดเกินไปและเพิ่งมีการเปลี่ยนทดแทนณัชชาดีใจมากที่ได้เปลี่ยนการ์ดโทรศัพท์มือถือ เป็นโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่และใช้งานได้ดีกว่า“น้องณัชชา, คุณจะใส่ชุดอะไรในการเลี้ยงประจำปีของบริษัท” ตามธรรมเนียมปฏิบัติของปีก่อน ๆ ศิลปินที่มีชื่อเสียงทั้งหมดใน บริษัท จะแต่งตัวอย่างเต็มที่และแสดงตนต่อหน้าผู้บริหารระดับสูงของบริษัทในบริษัทมีพนักงานมากมาย คนที่อยู่ในตำแหน่งเล็กๆ ระดับเดียวกัน จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งที่สูงขึ้นไปก็ต่อเมื่อพวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้บริหารระดับสูงของบริษัท"ไม่ไปได้มั้ย? " ณัชชาเอ่ยถามพร้อมกับเอี้ยวตัวบิดขี้เกียจออกมาต่อหน้านิลยา“น้องณัชชา, ไม่ได้เลย สิ่งนี้ขี้เกียจไม่ได้เลย” นิลยารู้ว่าโรคขี้เกียจของณัชชาเริ่มก่อตัวอีกครั้ง "คุณไม่รู้หรอกว่าการแข่งขันภายในบริษัท เดียวกันนั้นดุเดือดแค่ไหน"ส่วนใหญ่แล้วณัชชาอยู่ในทีมและเป็นนักแสดงหน้าใหม่ เธอจึงไม่รู้เรื่องสกปรกในบริษัทโดยธรรมชาติ"ฉันได้ยินมาว่า เจ้านายของเรามีสาวสวยอยู่ข้างกายในบริษัท" นิลยาได้ยินเรื่องนี้เมื่อเธอเข้ามาในบริษัท ดาราสาวคนหนึ่งของบริษัท เป็นคนสวยและทักษะการแสดงของเธอก็ค่อนข้างดีมาก แต่สิ่งที่ขาดไม่ได้ที่สุดในวงการบันเทิงคือความงาม พี่สาวเริ่มมีอายุมากขึ้นและความสาวก็เริ่มลดน้อยลงแล้วแม้ว่าเจ้านายของพวกเขาจะบอกว่าเขามีครอบครัวและสร้างธุรกิจแล้ว ลูก ๆ อายุเท่าไหร่ แต่ใครจะสนก็เป็นแค่คนรักที่อยู่เบื้องหลังโดยไม่มีใครรู้และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการได้รับโอกาส“มันค่อนข้างวุ่นวาย” ณัชชารู้สึกว่าสนามรบมีอยู่ทั่วไป ถ้าไม่ใช่เพราะอาชีพนี้เป็นอาชีพที่สร้างรายได้ดีมากๆ เธอก็อยากเปลี่ยนอาชีพ"มันเป็นเรื่องดีที่ควรจะเชื่อฟังฉัน, แต่งตัวให้ดีๆ และพูดคุยกับผู้บริหารของบริษัทให้มากขึ้น" นิลยาแนะนำอย่างใจเย็นณัชชาแตะโทรศัพท์มือถือใหม่เอี่ยมและถอนหายใจเบา ๆงานเลี้ยงประจำปีของบริษัท จัดขึ้นที่โรงแรมหรูใจกลางเมืองณัชชาโชคดีที่ยืมชุดล่าสุด จากแบรนด์ Zee และยืมเครื่องประดับมาด้วย"ควรใส่คู่กับเครื่องประดับที่คุณใส่ครั้งล่าสุดนะ" นิลยารู้สึกว่าณัชชาควรสวมใส่เครื่องประดับชุดนั้น เพื่อทำให้ดวงตาของทุกคนสดใสขึ้นในโอกาสแบบนี้เราต้องสะกดสายตาทุกคน"ใช่" ณัชชากล่าวเบา ๆ"คุณอาทิตย์, ไม่ได้ส่งให้คุณเหรอ? " นิลยาประหลาดใจเธอเป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินผู้ชายเอาของคืน“ฉันไม่อยากรับมัน” ณัชชาเห็นในภายหลังว่าช่างประเมินเครื่องประดับมืออาชีพทางอินเทอร์เน็ตกล่าวว่าเครื่องประดับที่ อาทิตย์ ให้เธอยืมมีมูลค่า 5 ล้านบาทและขาของเธอแทบจะอ่อนแรง บ้านไม่ปลอดภัยอีกต่อไปมีคนขโมยแน่ ๆนิลยามองไปที่ณัชชาด้วยสายตาโง่ ๆ ของเธอ แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าทั้งสองคนมีความคืบหน้าอย่างไร เนื่องจากอาทิตย์มอบให้เธอทำไมเธอถึงไม่ยอมรับมัน จะเป็นอย่างไรหากครั้งต่อไปที่อาทิตย์มอบให้กับคนอื่น มันจะไม่เป็นการสูญเสียครั้งใหญ่หรืออย่างไร บางทีใครบางคนอาจจะซุบซิบเรื่องนี้ เช่น ณัชชาไม่มีอะไรดีเลย ไม่สามารถเอาชนะใจผู้ชายดีๆ ได้“ฉันไม่อยากเป็นหนี้เขา” ณัชชาอธิบายในตอนที่เธอใส่เครื่องประดับของเขาอยู่นั้น เนื่องด้วยมันมีราคาแพงมาก ซึ่งมันทำให้เอวของเธอตรงต่อหน้าอาทิตย์ เธอรู้สึกว่าเขาเป็นผู้มีพระคุณอยู่ในช่วงนั้น เธอต้องการให้เธอและเขาเท่าเทียมกันในวันงานเลี้ยง ณัชชาสวมชุดแซฟไฟร์สีฟ้าและผิวของเธอขาวมีออร่าเด่นชัดมากเธอทาแป้งบาง ๆ และแต่งหน้าเบา ๆ และมีการวางไฝน้ำตาไว้ใต้คิ้วอันบอบบางทำให้เธอมีเสน่ห์และเคลื่อนไหวได้กฤษณะส่งไลน์ไปหาเธอและถามเธอว่าอยู่ที่ไหนตั้งแต่ณัชชาย้ายออกจากบ้านพักนักแสดง ทั้งสองก็ไม่ได้เจอกันมานานณัชชายังคงรู้ข่าวจากไลน์ของกฤษณะ ว่าเขาได้ถ่ายทำละครเรื่องใหญ่อีกเรื่องหนึ่ง ซึ่งเขารับบทเป็นชายผู้หลงใหลหมายเลขสอง หากละครเรื่องนี้ได้รับความนิยมเช่นกันกฤษณะอาจกลายเป็นคนที่มีชื่อเสียงมากขึ้น การเป็นศิลปินแถวหน้าเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลากฤษณะกำลังรอเธออยู่ข้างนอก ณัชชาเห็นกฤษณะในชุดสูทและรองเท้าหนัง เมื่อเทียบกับความขี้อายและคนขี้อายที่เขาเคยเป็น ในขณะนี้เขาเป็นผู้ใหญ่และมีประสบการณ์ในการยกมือขึ้นเพื่อเรียกเธอหลังจากทักทายกันไม่กี่คำ ทั้งสองก็เข้าสู่สถานที่งานเลี้ยงของบริษัท"เมื่อเร็ว ๆ นี้ ฉันเห็นมีประเด็นร้อนแรงที่น่าสนใจมากมายเกี่ยวกับคุณ" กฤษณะมองไปที่ณัชชาแม้ว่าเขาจะรู้ว่าณัชชาไม่สามารถชอบเขาได้ แต่เขาก็ยังต้องการที่จะใกล้ชิดกับเธอ"อ่า, เพิ่งเห็นล่ะสิ" ณัชชาไม่ต้องการที่จะอธิบาย เธอและพ่อเลี้ยงมาวินต้องรับผิดชอบต่อชีวิตก่อนหน้านี้และมันก็ไม่ชัดเจนจริงๆ“ถ้าอย่างนั้นคุณต้องดูแลตัวเองให้ดี ถ้ามีอะไรก็บอกฉันได้นะ” กฤษณะกล่าวด้วยความจริงใจ ท้ายที่สุดเขาและณัชชาอยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน ถ้าไม่ใช่ณัชชาเขาจะไม่ยึดติดกับมันจนถึงตอนนี้ณัชชาเก็บหมายเลขโทรศัพท์มือถือใหม่ของกฤษณะและแสดงความขอบคุณคนในบริษัทมีเยอะ ดังที่นิลยากล่าวว่าดาราหญิงของบริษัทกำลังดิ้นรนต่อสู้ เพื่อที่จะได้เข้าไปใกล้ชิดกับต้นไม้ใหญ่ของบริษัทชายชราที่มีพุงใหญ่ในบริษัท เป็นที่นิยมมากรายล้อมไปด้วยกลุ่มหญิงสาวณัชชาไม่สนใจว่าเจ้านายของบริษัทคือใคร เธอคิดแค่ว่าจะนั่งโต๊ะไหนทานอาหารสบาย ๆ และรอการจับฉลาก“น้องณัชชา, คุณนั่งกับพวกเราได้ อย่างไรคุณต้องไปที่ด้านหน้าเพื่อหาที่นั่ง” แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะนั่งสบาย ๆ แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าถ้าพวกเขาต้องการที่จะเข้าไปใกล้กลุ่มตำแหน่งผู้บริหารของบริษัทพวกเขาต้องนั่งด้านหน้า คนที่ก้าวหน้าที่สุดคือคนที่ใกล้ชิดมากที่สุดแน่นอนว่ามีโต๊ะพิเศษอยู่ด้านหน้า ซึ่งมีไว้สำหรับเจ้านายของบริษัท และผู้บริหารระดับสูงสองสามคนฉันได้ยินมาว่าวันนี้มีผู้ถือหุ้นรายใหญ่มาด้วย และเจ้านายที่ขี้เหนียวได้ย้ายไวน์ชั้นดีที่เก็บไว้ในครอบครัวของเขาออกมาต้อนรับณัชชารู้สึกว่ามุมมองจากด้านหลังดีมาก สามารถมองเห็นผู้คนได้รอบๆ จากมุมกว้างและเงียบสงบ มันเหมือนกับด้านหน้ากลุ่มนักแสดงหญิงที่งดงามราวกับดอกไม้สองข้าง และมีการกระแทกเสียงใส่กันแปลกๆ ในทุกๆ คำ ควรพิจารณาเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะออกมาจากปาก"ฉันจะนั่งที่นี่แหละ" ณัชชานั่งลงและหาว ตอนนี้เธอหวังว่างานเลี้ยงประจำปีจะเสร็จเร็วๆ แล้วรีบจับฉลาก เพื่อที่เธอจะได้กลับบ้านด้วยความสบายใจนิลยาไม่สามารถเกลี้ยกล่อมได้ ดังนั้นเธอจึงนั่งลงกับณัชชา"คุณได้รางวัลอะไรในงานเลี้ยงของบริษัทเมื่อปีที่แล้ว? " ณัชชาสนใจของรางวัลในการจับฉลากมากที่สุด ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ได้สนใจอยากมางานเลี้ยงในค่ำคืนนี้"ไม่ได้อะไรเลย" นิลยากำลังดื่มน้ำผลไม้เธอสงบมาก อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้ของรางวัลเป็นเวลาสามปีติดต่อกันณัชชาต้องการออกไปด้านนอกสักครู่เจ้านายของบริษัทเข้ามาในตอนจบ ที่ล้อมรอบไปด้วยคนกลุ่มหนึ่งณัชชาขี้เกียจเกินกว่าจะยกเปลือกตาขึ้นเธอไม่สนใจชายชราวัยกลางคนที่แต่งงานแล้วที่ยังนอกใจภรรยาอีกด้วยเธอประจำที่อยู่ในที่นั่งอ่านนวนิยายผ่่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอ และทันใดนั้นก็รู้สึกได้ว่าแสงที่อยู่ตรงหน้าเธอถูกปิดกั้น ณัชชาขมวดคิ้วพยายามเกลี้ยกล่อมให้คนที่ปิดกั้นแสงของเธออยู่ห่าง ๆเมื่อเงยหน้าขึ้นไปณัชชาก็ตะลึง เธออ้าปากเล็กน้อยและยืนขึ้นมาวินบีบข้อมือของเธอและดวงตานับไม่ถ้วนที่จ้องมองมา ณัชชารู้สึกว่าเธอเกือบจะมองผ่าน "ตำแหน่งที่นั่งของเธอ อยู่ตรงนั้น"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 76 งานเลี้ยงประจำปีบริษัท

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลา พลิกชะตารัก ที่คุณอ่าน

ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 76 งานเลี้ยงประจำปีบริษัท

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลา พลิกชะตารัก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้