ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่68 มีคุณธรรม

     "พระแม่มารีย์ องค์เยซูคริสต์ อมิตตาพุทธ พระเจ้าเดมาเซีย..."

     เย่จื่อเฉินนั่งอยู่ในรถพร้อมกับประสานมือไว้ตรงอก ปากพึมพำเหมือนกำลังสวดภาวนาอยู่

     เสียงปืนดังขึ้นไม่หยุด

     เมื่อไม่ได้ยินเสียงปืน เสียงอธิษฐานของเย่จื่อเฉินก็ดังขึ้นอีกเท่าตัว

     พระเจ้า ทำไมถึงได้โชคดีขนาดนี้ จะตามผู้หญิงบ๊องคนนั้นมาที่นี่ทำไม

     ถ้ารู้ว่าจะมีการดวลปืนเกิดขึ้น สู้ไม่ให้รถกับเธอก็สิ้นเรื่อง

     ที่ทำให้หมดคำจะพูดยิ่งกว่านั้นก็คือ ในสถานการณ์แบบนี้เขาจะหนีไปเลยก็ยังได้แต่คุณธรรมในใจเป็นตัวที่ทำให้เขาเลือกที่จะอยู่

      "เย่จื่อเฉิน ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่รอดแล้ว รีบขับรถหนีก่อนเถอะ"

     หลิวฉิงม้วนตัวเข้ามาทางช่องแคบของหน้าต่างรถเย่จื่อเฉินเงยหน้าขึ้นมองเธอแล้วพูด

      "เมื่อกี้เธอว่าไงนะ?"

      "รีบขับรถหนีเถอะ"

      "ไม่ใช่ ประโยคก่อนหน้านี้"

      "ฉันบอกว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่รอดแล้ว" ใบหน้าเล็กของหลิวฉิงเต็มไปด้วยความตึงเครียดแล้วพูดขึ้น "เหมือนเธอกำลังต่อสู้กับองค์กรอะไรสักอย่างแต่ฝ่ายตรงข้ามมีคนเยอะมาก เธอยิงปืนแม่นก็จริงแต่ก็หัวเดียวกระเทียมลีบฉันว่าอีกไม่นานเธอต้องจบเห่แน่!"

      หลิวฉิงเพิ่งพูดจบ เย่จื่อเฉินก็กระโดดลงจากรถทันที หลิวฉิงส่งเสียงตะโกนไล่หลังเขา

      "นายจะทำอะไร!"

     "พูดมาก ช่วยคนไง"

      "นายบ้าไปแล้วเหรอ คนพวกนั้นมันมีปืนนะ"

     หลิวฉิงตะโกน เย่จื่อเฉินสูดลมหายใจเข้าปอดหลายครั้งแล้วยกสองมือขึ้นมาประสานตรงอกสวดภาวนาอีกครั้ง ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ

     "ฉันไม่สนหรอกว่าพวกมันจะมีปืนหรือไม่มีปืน ต้องช่วยชีวิตคนก่อนพาฉันไปหน่อย"

     มองดูริมฝีปากที่ซีดขาวของเย่จื่อเฉิน ตอนที่เขาพูดเสียงก็สั่นด้วยเล็กน้อย

     ดูออกเลยว่าในใจเขาก็กลัวมากเหมือนกัน

     แต่เขากลับยังเลือกที่จะไปช่วยชีวิตคนไว้

     ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะไม่เข้าใจ แต่หลิวฉิงนั้นเข้าใจได้ในทันทีเขาก็เป็นคนแบบนี้แหละ

     เย่จื่อเฉินซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าด้วยอาการสั่นเทา ก่อนจะค่อยๆหมอบคลานไปข้างหน้าทีละนิด ส่วนหลิวฉิงก็ลอยอยู่กลางอากาศเพื่อนำทางให้เขา

     ปัง! ปัง!

     ตึกตึกตึก...

     เวรเอ๊ย!

      พอได้ยินเสียงปืนดังขึ้นใกล้หู เย่จื่อเฉินก็แทบฉี่ราดกางเกง

     เพียะ!

     ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองไปหนึ่งที เย่จื่อเฉินให้กำลังใจตัวเอง

     เย่จื่อเฉิน นายเป็นผู้ชายนะอย่ากลัวสิ

     สวดภาวนาพลางเตือนตัวเองอยู่ในใจ แล้วเย่จื่อเฉินก็แหวกพงหญ้ารกครึ้มไป

     แต่เมื่อโผล่หัวออกไปนอกพงหญ้า...

     ปัง! ปัง! ปัง!...

     แม่เจ้า ตื่นตาตื่นใจจริงๆ

     ผู้ชายเจ็ดคนที่ในมือถือปืนกลไว้ยืนกวาดตามองบริเวณโดยรอบอยู่ไม่ไกลข้างกายพวกเขามีคนล้มไปสามคนแล้ว

     สายตามองไปทางด้านข้างเล็กน้อย เย่จื่อเฉินเห็นร่างของตำรวจหลินอยู่หลังกำแพงในจุดหนึ่ง

      "นายมาได้ยังไง?"

      ร่างของตำรวจหลินทรงตัวไม่อยู่แล้ว ตอนที่เย่จื่อเฉินโผล่มาอยู่ข้างกายเธอร่างของเธอก็กำลังนอนจมอยู่ในกองเลือด

      "ผมก็มาช่วยคุณไง"

      เย่จื่อเฉินถลึงตาใส่เธอ ทันใดนั้นหลิวฉิงก็กรีดร้องขึ้นมาเสียงดัง

      "เย่จื่อเฉิน มีมือสไนเปอร์"

      "อะไรนะ?"

     เย่จื่อเฉินอึ้งไป เขาก็ไม่รู้ว่าลูกกระสุนจะมาจากทางไหนไม่ทันรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ เขากอดตำรวจหลินไว้กับอกโดยอัตโนมัติ

     อึก

     เสียงร้องดังออกมาจากปากของเย่จื่อเฉิน

      "เย่จื่อเฉิน!"

      หลิวฉิงกรีดร้องเสียงหลง

     รู้สึกถึงความเจ็บที่ไหล่ เย่จื่อเฉินอดที่จะยิ้มอย่างเจ็บปวดไม่ได้

     กายล้อมเพชรนี้ไม่สามารถกันอาวุธที่เป็นความร้อนได้จริงๆ ด้วย

     ลูกกระสุนเจาะเข้าตรงตำแหน่งสะบักไหล่ของเย่จื่อเฉินพอดีเขาข่มความเจ็บปวดบริเวณไหล่เอาไว้ อุ้มร่างของตำรวจหลินขึ้นมาก่อนจะวิ่งออกไป

      "หลิวฉิง"

      "ฉันรู้แล้ว"

     ทั้งคู่อยู่ด้วยกันมานาน จึงเกิดเป็นความเข้าใจกันไปโดยปริยาย

     เย่จื่อเฉินวิ่งฝ่าไปในพงหญ้านั้นวิญญาณผีสาวหลิวฉิงก็ลอยเข้าไปใกล้นักเลงกลุ่มนั้น ก่อนจะเริ่มก่อความวุ่นวาย

      ปัง! ปัง! ปัง!...

     ปืนกลยิงออกไปอย่างมั่วซั่วศักยภาพที่ซ่อนอยู่ของเย่จื่อเฉินก็ระเบิดออกมาในช่วงเวลาวิกฤติเช่นกันเขาออกวิ่งด้วยความเร็วหนึ่งร้อยเมตรต่อสิบวินาที โดยที่แบกร่างหนึ่งเอาไว้

     ปึง!

     ปิดประตูรถลง ตำรวจหลินเสียเลือดมากเกินไปจนทั้งร่างซีดขาวเหมือนคนเป็นโรค

     มองดูอาการของเธอที่หายใจรวยริน เย่จื่อเฉินมองค้อนพร้อมกับก่นด่า

      "นับว่าคุณยังโชคดีนะ"

     กดเปิดหีบสมบัติในวีแชท เย่จื่อเฉินโยนยาวิเศษเม็ดสุดท้ายใส่ปากเธอ

     และในเวลาเดียวกัน หลิวฉิงก็ลอยเข้ามาจากข้างนอกเพิ่งเข้ามาได้เธอก็ตะโกนลั่น

      "รีบหนีเร็ว พวกนั้นมันตามมาแล้ว"

     พอหันไปมอง เย่จื่อเฉินก็เห็นว่ามีพวกนักเลงโผล่หัวออกมาจากพงหญ้าพอหันมาเห็นรถของเขาก็สาดกระสุนใส่ทันที

     ข้างหน้ารถเขาก็มีนักเลงอีกหลายคนโผล่มาขวางทางเอาไว้

     แม่เจ้า!

      สู้ตาย!

      ปัง! ปัง! ปัง!

      ลูกกระสุนทะลุกระจกนิรภัยจนเป็นรูโหว่สองมือของเย่จื่อเฉินจับพวงมาลัยแน่น

     เย่จื่อเฉินเหยียบคันเร่งมิดไมล์ ก้มหน้าลงแล้วก็ขับฝ่านักเลงกลุ่มนั้นออกไปทันที

     โรงพยาบาลประจำเมืองแห่งแรก

     เย่จื่อเฉินอุ้มร่างตำรวจหลินที่หายใจรวยรินไว้ในอ้อมกอดของเขาโดยที่ไหล่โชกไปด้วยเลือด

     "หมอ ช่วยด้วย"

     ทีมพยาบาลของทางโรงพยาบาลรีบส่งตัวตำรวจหลินเข้าห้องฉุกเฉินเหลือพยาบาลหนึ่งคนขมวดคิ้วมุ่นเอ่ยถาม

      "ทำไมถึงโดนยิงคะ"

      "ผู้หญิงคนนั้นเป็นหัวหน้าตำรวจทีมอาชญากรรมครับ ชื่อตำรวจหลิน ส่วนผม..."

     เย่จื่อเฉินยังพูดไม่จบก็รู้สึกมึนหัวตรงหน้ามืดสนิทก่อนจะล้มลงกับพื้น

     วันต่อมา

     เย่จื่อเฉินที่มีผ้าพันแผลที่ไหล่นอนกินผลไม้อยู่บนเตียงด้วยท่าทางสบายใจ

     พวกของผู้การหลิวเพิ่งกลับไปได้ไม่นานเย่หรงก็เดินเข้ามาในห้องคนไข้ พอเห็นท่าทางสบายใจของเย่จื่อเฉินก็อดด่าไม่ได้

      "ลูกว่างนักใช่ไหม"

     "แหะๆ..."

     เย่จื่อเฉินหัวเราะแห้งอย่าถามเลยว่าเย่หรงเป็นห่วงขนาดไหนตอนที่รู้ว่าเขาบาดเจ็บเขาเองก็รู้ว่าตัวเองคิดอะไรไม่รอบคอบ ก็เลยไม่กล้าพูดมาก

      "อาการของตำรวจหลินเป็นยังไงบ้างครับ?"

     "น่าจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่ก็ยังหมดสติอยู่" เย่หรงถอนหายใจเบาๆ แล้วก็อดพูดอีกครั้งไม่ได้ "ต่อไปลูกอย่าไปยุ่งกับเรื่องแบบนี้อีกนะ มันอันตราย"

      "ครับ รู้แล้ว"

     เย่จื่อเฉินยิ้มแห้งเย่หรงที่ไม่รู้จะทำยังไงกับเขาจึงหยิบเอากาน้ำออกไปกดน้ำข้างนอกห้อง

     เมื่อกินผลไม้หมดแล้ว เย่จื่อเฉินก็นอนลงบนเตียงอีกครั้ง

     ตรู๊ดดด

     โทรศัพท์ที่อยู่ข้างหมอนดังขึ้น หลังจากที่เย่จื่อเฉินเห็นเบอร์ที่ไม่มีชื่ออยู่บนหน้าจอก็ขมวดคิ้วมุ่นก่อนกดรับเอาไปแนบหู

      "เย่จื่อเฉิน"

     สำเนียงและน้ำเสียงอ่อนโยนคุ้นหูนี้ ทำให้เย่จื่อเฉินกระตุกยิ้มมุมปากแล้วพูด

      "หัวหน้าซุน"

     "อื้อ ฉันเอง" ไม่ว่าเมื่อไรเสียงของซุนอี้เกอก็ยังคงอ่อนโยนเสมอ

      "หัวหน้าซุนมีเรื่องอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ" เย่จื่อเฉินยิ้มเล็กน้อย

      "หลายวันมานี้นายไม่มาเรียนอีกแล้ว ฉันแค่อยากถามนายว่าวันนี้เป็นวันฉลองวันครบรอบก่อตั้งมหาลัยงานเลี้ยงจะเริ่มหกโมงเย็น นายจะยังมาไหม?"

     พรึบ

     เย่จื่อเฉินลุกออกจากเตียงทันที ไม่คิดเลยว่าแป๊บเดียวก็ถึงวันฉลองครบรอบมหาลัยแล้ว

     เขาจำเป็นต้องไป

     การได้ไปอยู่ต่อหน้าคณะอาจารย์และนักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัยแบบนี้ไม่แน่ว่าเขาอาจจะมีโอกาสจากตรงนี้จีบสาวก็ได้ เขาจะทิ้งมันไปไม่ได้

     "ไป ฉันไปทันเวลาแน่นอน"

      "งั้นฉันจะรอนายนะ"

     เพิ่งวางสายไป ประตูห้องคนไข้ก็ถูกผลักเข้ามาหวงเซิงเหม่ยสวมชุดกาวน์สีขาวเดินเข้ามาข้างใน

      "อาการเป็นยังไงบ้างคะ?"

      งานเลี้ยงของมหาวิทยาลัยกวักมือเรียกตัวเองอยู่ตรงหน้าเย่จื่อเฉินคิดแล้วก็ยิ้มตาหยี

     "หมอครับ ผมอยากออกจากโรงพยาบาล"