ปุง ปุงปุง!
“ใกล้งานกีฬาวิทยาลัยแล้วสินะ”
แอนเดอร์สันเดินออกมาจากห้องมองจ้องท้องฟ้า ปรากฎว่าเช้านี้วิทยาลัยดูครึกครื้นเป็นอย่างมาก นักเรียนหลายคนที่กำลังเดินผ่านแสดงท่าทางดีใจ ดูเหมือนว่างานกีฬาประจำปีที่ใกล้จะถึงนี้ส่งผลให้นักเรียนทุกคนมีความตื่นเต้นกับมัน
“นี่ วันนี้จะเป็นการต่อสู้ในรอบ 16 คนสุดท้ายแล้ว แกคิดว่าใครจะชนะ”
“ฮะ เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ ที่สนามกลางที่ 2 พึ่งผ่านการแข่งสร้างยาไปเพียง 1 ครั้งเท่านั้นเหลืออีกตั้ง 10 ครั้งแหนะ”
“นี่ ได้ข่าวมาว่าตัวแทนที่จะไปแข่งขันประลองเวทย์ถอนคำสาปได้ผู้ชนะแล้วนะ ได้เมื่อวานสดๆร้อนๆ”
“พี่ปี 4 อีกแล้วใช่ไหม”
“ใช่ คนที่ชื่อโจชัว อยู่ปี 4 เห็นเขาว่ามันชอบทดลองคำสาปกับนักเรียนในสาขาด้วย ส่วนอันดับ 2 ชื่อคิรัวอยู่ปี 3”
“ฮะ เป็นไปได้ไงที่ปี 3 จะได้อันดับ 2”
“เพื่อนฉันที่อยู่สาขาผู้ถอนคำสาปบอกมาว่าคิรัวเป็นเบอร์ 2 ของสาขาเลย หากไม่มีโจชัวมันนี่แหละจะได้เป็นเบอร์ 1”
—------
“เดี๋ยวก่อนนะ ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า”
ยิ่งเดินผ่านนักเรียน แอนเดอร์สันยิ่งหันหลังมองตามนักเรียนที่กำลังพูดรายละเอียดงานกีฬา จากที่เขารู้ข้อมูลมางานจะจัดขึ้นในอีก 3 วันต่อจากนี้ ทว่าสิ่งที่นักเรียนมากมายที่เดินสวนกันพยายามพูดคุยเกี่ยวกับการแข่ง ทำให้เขารู้ว่างานกีฬาที่คิดว่าจะเริ่มในอีก 3 วัน มันเริ่มไปแล้ว
“เฮ่ย”
แอนเดอร์สันวิ่งไปยังห้องอาจารย์วิเอร่าในทันที พลางเข้าไปในระบบนักเรียนเพื่อดูว่างานกีฬาเป็นอย่างไรบ้าง ทันใดนั้นเขาก็พบว่าระยะเวลาของงานถูกเลื่อนให้เกิดเร็วขึ้น 1 อาทิตย์ ส่งผลให้ตอนนี้อยู่ในช่วงกลางของงานแข่งขัน
ก็อกก็อกก็อก!
“อาจาร์ย อาจารย์ได้ยินผมไหม!”
แอนเดอร์สันร้องตะโกนลั่นก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องอาจารย์วิเอร่า
“วันนี้นายมีอะไรอีกแอนเดอร์สัน ไม่ใช่ว่าจะมายืมเงินหรอกนะ”
“อาจารย์ งาน งานกีฬาประจำวิทยาลัยทำไมถึงเลื่อนครับ”
“อ๋อ ในช่วงที่วางแผนไว้ว่าจะจัดงาน มันเป็นช่วงที่สหพันธ์ประกาศขอกำลังอาจารย์ครึ่งหนึ่ง ทำให้เราไม่สามารถควบคุมการแข่งต่างๆได้ จึงเลื่อนมาเป็นอาทิตย์นี้แทน”
“หา!” แอนเดอร์สันตกใจ การอยู่ในเขต 3 เขาไม่สามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้จึงทำให้เขาพลาดข่าวสำคัญ
“แล้วมีอะไร”
“อาจารย์ ผมต้องการเป็นตัวแทนไปแข่งขัน มีกีฬาอะไรบ้างที่ผมสามารถลงแข่งได้”
“ไม่ทันแล้ว”
“ไม่ทัน หมายความว่ายังไงครับที่บอกว่าไม่ทัน” แอนเดอร์สันเหงื่อตก เขาวางแผนเอาไว้ว่าจะเป็นตัวแทนวิทยาลัยไปแข่งขันสักรายการเพื่อประกาศเกียรติยศและความสามารถของตนเอง อย่างไรก็ตามงานมันกลับเริ่มไปแล้วโดยเขาไม่สามารถเข้าไปขั้นกลางได้
“หมดเวลาส่งรายชื่อแล้ว ตอนนี้หลายรายการแข่งก็ได้ตัวแทนแล้ว หลังจากผ่านอาทิตย์นี้ไปคงจะเริ่มเข้าสู่การฝึกเพื่อเตรียมตัวแข่งในช่วงปิดเทอมหน้า”
“ไม่มีรายการที่ผมจะเข้าไปแทรกได้เลยเหรอครับ”
“ไม่มี ไม่มีรายการแข่งใดเลย” แอนเดอร์สันหมดหวังทรุดเข่าลงไปนั่งบนเก้าอี้ด้วยความหวังที่หมดลง ทันใดนั้นเองเขาก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ ในโลกก่อนมักจะมีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นประจำ หากตัวแทนหมายเลจ 1 ไม่สามารถลงแข่งขัน หมายเลข 2 จะกลายเป็นผู้แทน
“อาจารย์ครับ ตัวแทนสามารถเปลี่ยนแปลงได้ไหมครับ ถ้าเกิดว่าเขาบาดเจ็บ”
“ได้สิ การแข่งที่จะเกิดขึ้นในช่วงใกล้ปิดเทอมหน้า ไม่ใช่อันดับ 1 ที่เป็นตัวแทนจะต้องไป อันดับ 2 จะต้องเตรียมตัวด้วยเผื่อเหตุการณ์ที่อันดับ 1 เกิดอุบัติเหตุ”
“แล้วถ้าอันดับ 1 อันดับ 2 และอันดับ 3 บาดเจ็บลงแข่งขันไม่ได้ล่ะครับ”
“นายคิดจะทำอะไร” อาจารย์วิเอร่าหรี่ตามองแอนเดอร์สัน เธอรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร
“เออ…ผมแค่ถามเท่านั้นครับ หลังจากผมถามแล้วคงไม่มีเหตุการณ์อะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับอันดับ 1 2 3 หรอกนะครับ ถ้าเป็นแบบนั้นผมก็เสียใจแย่”
แอนเดอร์สันหัวเราะแห้งๆแล้วขอตัวลา เขาจำเป็นต้องเดินทางไปซื้อน้ำยาจิตวิญญาณมาใช้ทดสอบฉายาว่าจะมีฉายาใดบ้างที่ต้องไปปลดล็อกจิตวิญญาณ
[แจ้งเตือน ท่านตกอยู่ในอันตรายระดับ 1]
แอนเดอร์สันถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะเปิดใช้งานเวทย์ตรวจสอบพื้นที่เพื่อทดลองดูว่าตัวของเขาจะเห็นอะไรมากหรือไม่ ทันทีที่เวทย์ระดับ 3 ที่ซื้อมาเปิดใช้งาน ภายในหัวของเขาก็มีข้อมูลสิ่งก่อสร้างรวมไปถึงสิ่งมีชีวิตที่เวทย์สัมผัสสร้างเป็นแผนที่ขนาดใหญ่ขึ้นมา แม้ระยะการใช้งานจะอยู่ที่ 500 เมตรรอบตัวก็ตาม ระยะนี้ยังถือเป็นระยะที่ไกลพอสมควร
“ถ้าใช้เวทย์พลางตัวก็จะไม่เห็นสินะ สรุปแล้วเชื่อใจไม่ได้ 100 %”
แอนเดอร์สันปิดเวทย์ตรวจสอบพื้นที่จากนั้นเขาก็ก้าวเท้าขึ้นรถสาธารณะมุ่งหน้าไปยังโบสถ์ หากใช้พลังเวทย์ตัวเองวิ่งไปเขากลัวว่าจะถูกลอบสังหารที่ไหนสักแห่งของเมือง ระหว่างนั่งรถนี้เองแอนเดอร์สันก็เข้าไปตรวจสอบพลังเวทย์ ก่อนจะพบว่าเวทย์ตรวจสอบพื้นที่ที่เปิดใช้งานเมื่อครู่นี้ใช้พลังเวทย์ภายในแกนพลังเวทย์ 624 ปีไปน้อยมากๆ แทบจะไม่เห็นส่วนที่ลดลงไปเลย
“แบบนี้ก็สนุกสิ”
พลังเวทย์ที่ใช้ไปฟื้นฟูกลับมาเต็มอีกครั้ง แอนเดอร์สันฉีกยิ้มกว้างในทันทีเมื่อรู้ว่าแกนพลังเวทย์ 624 ปี ไม่ได้มีดีแค่กักเก็บพลังเวทย์ได้มหาศาล มันยังทำให้เขาฟื้นฟูพลังเวทย์ได้เร็วมากๆจนไม่ต้องพักผ่อนเลย อย่างไรก็ตามเขาจำได้ว่าภายในระบบมีแหวนอยู่วงหนึ่ง มันเป็นอุปกรณ์เวทย์ระดับ 5 เขาจึงไม่ได้สนใจเพราะคิดว่ามันเป็นอุปกรณ์เวทย์ที่มีข้อจำกัดเรื่องพลังเวทย์ จำเป็นต้องมีพลังเวทย์ 500 ปีถึงจะสวมใส่ได้จึงเก็บมันเอาไว้ แต่ตอนนี้เขากำลังเกิดความสงสัย ว่าแหวนเล็กๆมันเป็นอุปกรณ์เวทย์อะไรจึงได้นำออกมาดูเพราะเคยได้ยินผ่านหูว่ามันกระตุ้นการฟื้นฟูพลังเวทย์
“ช่วยกระตุ้นการฟื้นฟูพลังเวทย์ 15 % เลยเหรอ ถือว่าเยอะไหมนะ”
แอนเดอร์สันสวมแหวนเข้าไปในนิ้วเพื่อดูว่ามันจะมีปฎิกริยาต่อต้านหรือไม่ ปกติอาวุธเวทย์อย่างเช่น ดาบ หอก มีด จะทำลายส่วนที่สัมผัสหากพลังเวทย์ไม่เพียงพอ อาวุธระดับ 1 จะต้องใช้พลังเวทย์ 1 ถึง 100 ปีในการใช้งาน สำหรับอาวุธเวทย์ระดับ 5 จำเป็นต้องใช้พลังเวทย์ 401 ถึง 500 ปีเพื่อใช้งาน ทันใดนั้นแอนเดอร์สันกลับพบว่าแหวนที่สวมใส่ลงไปในนิ้วไม่มีการต่อต้านใดๆ
“ใส่ได้เหรอ หรือว่าจะเป็นเพราะแกนพลังเวทย์”
อาวุธระดับ 6 นำออกมาถือแม้มันจะเหมือนไม้เท้าสำหรับเด็กหญิงตัวเล็กๆก็ตาม แอนเดอร์สันถือมันเพื่อทดสอบเท่านั้น ทันทีที่เขาสัมผัสมันมือของเขาก็เริ่มเจ็บปวดจากพลังเวทย์ที่ไม่เพียงพอจะใช้งาน เขาจึงเก็บเข้าไปในแหวน
“สรุปแล้วจะมีเพียงแค่เครื่องประดับเท่านั้นเหรอที่ใส่ได้ แล้วเครื่องประดับจะต้องเป็นเครื่องประดับที่มีคุณสมบัติแบบไหนล่ะ”
แอนเดอร์สันนำเครื่องประดับระดับ 4 และ 5 ที่พอมีไม่กี่ชิ้นออกมาสวมใส่ ทันใดนั้นเขาก็ต้องถอดต่างหูออกมาเพราะมันกำลังทำลายใบหูของเขาด้วยพลังเวทย์ที่มากเกินไป สำหรับสร้อยคอระดับ 5 ที่มีเวทย์ธาตุไฟเขียนเอาไว้ มันได้ทำลายเขาเช่นเดียวกัน ภายใต้การทดลองของแอนเดอร์สันเขายืนยันได้ว่าเครื่องประดับไม่ใช่ทุกอย่างที่เขาจะสวมใส่ได้ มันจะต้องเป็นเครื่องประดับที่ช่วยเสริมพลังของเขาเท่านั้นถึงจะไม่มีผลเสียย้อนกลับมาทำร้ายผู้สวมใส่
สำหรับแหวนระดับ 5 ที่ช่วยเพิ่มการฟื้นฟู 15 % มันไม่ได้ใส่เวทย์โจมตีเอาไว้ จึงทำให้เขาสวมใส่ได้ปกติไม่ได้รับผลสะท้อนกลับจากอาวุธเวทมนตร์ที่ระดับเกินตัว
“ไอ้หนู ถึงโบสถ์แล้ว”
“ขอบคุณครับลุง”
สวัสดิการของนักเรียนสหพันธ์โคเวียคือการใช้บริการสาธารณะฟรี เขาจึงไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าโดยสาร ทำเพียงแค่ขอบคุณเท่านั้นเพื่อเป็นการขอบคุณผู้ที่ให้บริการเขา
“ในโลกเทคโนโลยีผสมเวทมนตร์ โบสถ์ก็ยังคงดูเก่าเหมือนเดิมสินะ”
แอนเดอร์สันมองจ้องบาทหลวงสวมใส่ชุดสีขาวมีตะเข็บสีทองกำลังยืนยิ้มต้อนรับผู้คนที่เข้าออกโบสถ์ตลอดเวลา เขาจึงเดินเข้าไปหาหนึ่งในบาทหลวงเพื่อสอบถามเกี่ยวกับน้ำจิตวิญญาณก่อนจะเดินเข้าไปด้านในเพื่อซื้อมัน
“โวว อย่างกับมาเที่ยวต่างประเทศ”
แอนเดอร์สันมองแผ่นกระจกหลากสีที่ติดติดภายในโบสต์ ทุกอย่างดูสวยงามเป็นอย่างมาก มีทั้งรูปวาดและรูปแกะสลักกำลังบอกเล่าเรื่องราวบางอย่างของมนุษย์มีปีกเพศชายและเพศหญิงกำลังโบยบินบนท้องฟ้าให้ความรู้สึกอิสระเวลาจ้องมอง และที่น่าสนใจไปกว่าสิ่งอื่นใดคือรูปปั้นสีขาวที่ตั้งอยู่ส่วนลึกสุดของโบสถ์ ที่นั่นมีผู้คนจำนวนมากกำลังนั่งสวดภาวนาอยู่รอบๆ
“พ่อหนุ่ม เจ้าพึ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกใช่ไหม”
“ครับ ผมพึ่งเคยมาเป็นครั้งแรกเพราะต้องการซื้อน้ำยาจิตวิญญาณ”
“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นเชิญตามสบาย ขอแค่อย่าส่งเสียงดังก็พอ”
แอนเดอร์สันเดินไปยังร้านค้าเล็กๆภายในโบสถ์แล้วบอกสิ่งที่เขาต้องการซื้อขาย ด้านในนี้ไม่มีเสียงใดเลยนอกจากเสียงภาวนาของเหล่าคนที่มาสักการะรูปปั้นที่อยู่ส่วนลึกสุด
“พ่อหนุ่ม พึ่งมาสินะ พอจะมีเวลาไหมฉันอยากจะเล่าเรื่องเทพธิดาของเราให้เธอฟัง”
แอนเดอร์สันยิ้มแห้งพลางเก็บยาจิตวิญญาณเข้าไปในแหวนเก็บของหลังจากซื้อขาย ก่อนที่เขาจะปฎิเสธแม่ชีผู้ที่ขายน้ำยาจิตวิญญาณ หากเขาบอกว่ามีเวลาว่างคงจะมีการเล่าเรื่องของโบสถ์แห่งนี้และผู้ที่เข้ามาในโบสถ์ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังสงสัยเกี่ยวกับตัวตนเทพธิดา จึงได้ถามแม่ชี
“แม่ชีครับ ผมไม่ว่างเลยเพราะเพื่อนรอน้ำยาจิตวิญญาณจากผม ว่าแต่รูปปั้นที่อยู่ลึกเข้าไปเป็นใครเหรอครับ เผื่อผมจะได้ศึกษาต่อที่วิทยาลัย”
“นั่นคือรูปปั้นของเทพธิดาพีโอเน่”
“ขอบคุณครับ ผมไปก่อนนะครับ”
แอนเดอร์สันจำชื่อเอาไว้ เผื่อสักวันเขาจะได้ค้นคว้าดูว่าเทพธิดาพีโอเน่เธอมีความเก่งกาจในด้านใดหรือว่ามีความโดดเด่นที่ทำอะไรได้จึงถูกผู้คนเคารพ
—------------------
“นายน้อย นายน้อย 11 พึ่งเดินทางไปที่โบสถ์เพื่อซื้อน้ำยาจิตวิญญาณ”
“หืม มันใช้คำสาปแล้วอย่างนั้นสินะ งั้นก็แสดงว่ามันเพิ่มพลังเวทย์ไปถึง 300 ปีได้แล้วจริงๆ”
โรแลนเท้าคาง จากสิ่งที่รายงานทำให้มันรู้สึกหนักใจ เนื่องจากว่าตอนนี้แอนเดอร์สันไล่ตามหลังมาแล้ว แม้พลังเวทย์จะยังคงห่างเป็นร้อยปี มันกลับไม่อยากให้แอนเดอร์สันมาจี้หลังแบบนี้
“แล้วมีอย่างอื่นไหม”
“ไม่ครับ”
“ได้ตรวจสอบดูหรือเปล่าว่าช่วงนี้มันพยายามหาอะไร”
“ไม่มีสิ่งที่นายน้อย 11 ค้นหาเป็นพิเศษเลยครับ คนของเราตรวจจับทุกอย่าง เขาแทบไม่ได้ใช้โทรศัพท์ค้นหารายการสินค้าใดเลย”
โรแลนนั่งมองสวนดอกไม้ต่อไป มันยังคงอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับของขวัญที่แอนเดอร์สันต้องการมอบให้ผู้เป็นพ่อในวันเกิดที่ใกล้จะถึงเร็วๆนี้
—------------------------------
“เอาล่ะ หวังว่าฉายาผู้ที่โชคเข้าข้างจะช่วยลดความลำบากของฉันได้นะ”
น้ำยาจิตวิญญาณกลืนลงไปในท้องพลางใช้เวทย์ตรวจสอบดูเผื่อจะมีอะไรที่ตามองไม่เห็น ทันทีที่ยากลืนลงท้องไปนี้เองฉายาผู้เชี่ยวชาญในการหลบหนีก็ตอบสนองต่อน้ำยาทำให้เขารู้ว่าฉายานี้ไม่จำเป็นต้องปลุกจิตวิญญาณ
“อีกโดส”
ปล. แจ้งให้นักอ่านทุกท่านทราบ ต่อไปนี้อาจจะปรากฎคำว่า มานา นะครับ ไม่ต้องตกใจ มันก็คือสิ่งเดียวกันกับพลังเวทย์ จบการแจ้งเตือน
161K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
