(จบ)ย้อนกลับมามีชีวิตรักอันหวานปานน้ำผึ้งกับสามีสุด(ฮอต)เนิร์ดในยุค80

บทที่ 41 ตั้งชื่อลูก

การมาถึงของลู่จิ่วหยาง เป็นสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง  

เซี่ยอวิ้นหนิงเหลือบมองลู่จิ่วอันที่กำลังดื่มยาจีนอยู่ด้วยสีหน้าจริงจังและพูดเบา ๆ ว่า "จิ่วอันไม่ต้องกังวล ผมจะออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น"  

ตอนนี้ลู่จิ่วอันมีภาวะแท้งคุกคาม ดังนั้นเขาจึงต้องระมัดระวังให้มากขึ้นและให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของทารกในครรภ์เป็นอันดับแรก  

มีสามีที่คอยเป็นห่วงเป็นใย เธอก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้เขาช่วยจัดการปัญหานี้

เซี่ยอวิ้นหนิงออกมาจากห้องนอนและไม่ได้มีความคิดที่จะให้ความช่วยเหลือลู่จิ่วหยาง แต่กลับถามด้วยท่าทีเย็นชาอย่างยิ่งว่า "ลู่จิ่วหยาง ทำไมนายถึงมาที่นี่"  

"พี่เขย…" ลู่จิ่วหยางร้องเรียกอย่างประจบประแจง  

เซี่ยอวิ้นหนิงขัดจังหวะลู่จิ่วหยางอย่างเย็นชาด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "ผิดแล้ว ฉันไม่ใช่พี่เขยของนายอีกต่อไป"  

เด็กหนุ่มถามด้วยความตกใจว่า "คุณหย่ากับลู่จิ่วอันแล้วเหรอ?"  

"ลู่จิ่วหยาง ฉันขอเตือนความจำนายว่าลู่จิ่วอันไม่ใช่คนตระกูลลู่ของนาย และเธอก็ไม่มีอะไรข้องเกี่ยวกับตระกูลลู่อีกต่อไปแล้ว"  

คำพูดที่ไร้หัวใจของเซี่ยอวิ้นหนิงทำให้ดวงตาของลู่จิ่วหยางอัดแน่นไปด้วยความเกลียดชังอย่างน่ากลัว  

ลู่จิ่วอัน นางผู้หญิงเลวคนนั้นทำให้เขาตกอยู่ในสภาพนี้!

คิดว่าเขาจะปล่อยหล่อนไปง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ!

"พี่เขย คุณพูดผิดแล้ว แม้ว่าเธอจะไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับเรา แต่พ่อแม่ของผมก็เลี้ยงดูเธอมาหลายสิบปี เธอไม่สามารถหันหลังให้เราหลังจากที่ปีนขึ้นที่สูงไปแล้วได้หรอก ถ้าอย่างนั้นจะต่างอะไรกับหมาป่าตาขาว" 

เซี้ยอวิ้นหนิงรู้สึกขบขันกับเรื่องไร้สาระของลู่จิ่วหยาง เขาวางเก้าอี้แล้วนั่งลงตรงหน้าเจ้าตัวอย่างตั้งใจ  

"ถ้าแม่ของนายไม่สับเปลี่ยนลูก จิ่วอันคงจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานในบ้านของนายมานานหลายปี สมควรแล้วที่หล่อนจะต้องไปชดใช้สิ่งที่ตัวเองก่อในคุก"  

เมื่อลู่จิ่วหยางเห็นว่าเซี่ยอวิ้นหนิงไม่ยอมช่วย เขาก็หยุดคุกเข่า แล้วลุกขึ้นยืนพลางปัดขี้เถ้าบนเข่าแทน 

เขาขึ้นเสียงและตะโกนบอกลู่จิ่วอันที่อยู่ในห้องว่า "ลู่จิ่วอัน ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแม่ของฉัน แกจะได้แต่งงานกับเซี่ยอวิ้นหนิงเหรอ? ในฐานะมนุษย์จงอย่าได้เนรคุณเกินไปนัก ไม่อย่างนั้นจะต้องได้รับผลกรรม!"  

เซี่ยอวิ้นหนิงกังวลว่าภรรยาตนจะทนไม่ไหวต่อการยั่วยุแล้วโกรธมากจนส่งผลต่อร่างกาย

เขาขึ้นเสียงแล้วพูดกับลู่จิ่วอันในห้องว่า "จิ่วอัน ผมจะพาเขาไปส่งที่สถานีตำรวจ"  

"ไป...ไปสถานีตำรวจไหน?" 

เมื่อลู่จิ่วหยางได้ยินว่าเขาจะถูกส่งไปที่สถานีตำรวจก็เกิดความตื่นตระหนกทันที  

เซี่ยอวิ้นหนิงตะคอกอย่างเย็นชาและพูดว่า "ลู่จิ่วหยาง นายคิดว่าศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้คือที่ไหนกัน? คิดว่าจะสามารถเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้ถ้าต้องการเหรอ? ถ้านายไม่ไปที่สถานีตำรวจ ก็น่าสงสัยว่านายคงจะก่อเหตุบางอย่างที่ตระกูลลู่..." 

แม้ว่าความฉลาดทางอารมณ์ของเซี่ยอวิ้นหนิงจะอยู่ในระดับปานกลาง แต่ไอคิวของเขาก็อยู่ในระดับเป็นอัจฉริยะ

ภายใต้สถานการณ์ปกติ เป็นไปไม่ได้เลยที่ลู่จิ่วหยางจะมาที่ศูนย์อนุรักษ์ยวนยาง เว้นแต่ว่าเจ้าตัวจะไม่สามารถอยู่ในตระกูลลู่ได้ 

"พี่เขย...พี่เขย" ลู่จิ่วหยางกล่าวอย่างประจบประแจง "เราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน ทำลายกระดูกเชื่อมต่อเส้นเอ็น ถ้าใครก่ออาชญากรรม นั่นจะไม่ส่งผลกระทบต่อคุณเหรอ?"

“เราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันสักหน่อย แล้วจะมาส่งผลกระทบกับเราได้อย่างไร?”  

ว่าจบเขาก็คว้าแขนของอีกฝ่าย แล้วบังคับพาตัวไปที่สถานีตำรวจเพื่อแจ้งความ

การกระทำทั้งหมดของเซี่ยอวิ้นหนิงนั้นเกินความคาดหมายของลู่จิ่วหยาง

เด็กหนุ่มไม่คิดว่าพี่สาวที่เติบโตมาพร้อมกับเขาจะเลือดเย็นขนาดนี้

"ลู่จิ่วอัน ถ้าแกแน่จริงก็อย่าหดหัวอยู่ในบ้านเหมือนพวกขี้ขลาดสิวะ!"

"พ่อแม่ของฉันเลี้ยงดูแกมาตั้งหลายสิบปี แต่แกกลับแจ้งความจับแม่ของแก แกยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า ไม่กลัวกรรมตามสนองเหรอ?!"

"อย่าคิดว่าเพียงเพราะแกแต่งงานแล้วจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลลู่ ฉันจะบอกไว้เลยว่าถ้าแกไม่ใส่ใจตระกูลลู่ ฉันจะไปสร้างปัญหาที่บ้านของแกทุกวันจนแกอยู่อย่างสงบไม่ได้เลย!"  

เซี่ยอวิ้นหนิงปิดปากของลู่จิ่วหยางและบังคับพาตัวเขาไปสถานีตำรวจ  

ลู่จิ่วหยางจะกล้าไปสถานีตำรวจได้อย่างไร ถ้าเขาไปที่สถานีตำรวจ นั่นไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่เขาทำในหมู่บ้านตระกูลลู่จะถูกคนอื่นล่วงรู้หรอกเหรอ?  

เด็กหนุ่มกัดมือของเซี่ยอวิ้นหนิงอย่างแรง ใช้กำลังเพื่อหลุดพ้นจากพันธนาการของอดีตพี่เขยและวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว  

เซี่ยอวิ้นหนิงไล่ตามไประยะหนึ่ง แต่ก็ไม่สามารถตามอีกฝ่ายได้ทัน เขาจึงต้องไปที่สถานีตำรวจเพื่อแจ้งความ

ผู้คนที่สถานีตำรวจได้ยินเกี่ยวกับลู่จิ่วหยางจึงโทรแจ้งตำรวจเขต หลังจากสอบถามไปที่สำนักงานความมั่นคงสาธารณะในพื้นที่ พวกเขาก็รู้ว่าลู่จิ่วหยางถูกครอบครัวหนึ่งกล่าวหาในคดี ‘ข่มขืน’

"ช่างเทคนิคเซี่ย เราจะจัดกำลังคนเพื่อตามหาเขา คุณต้องระวังไว้ให้ดีนะ"  

เซี่ยอวิ้นหนิงพยักหน้าอย่างกังวลและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นผมต้องรบกวนคุณแล้ว"  

สถานีตำรวจประกาศอาชญากรรมของลู่จิ่วหยางในทันทีผ่านวิทยุศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้ และระดมผู้คนในศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้ช่วยให้ความสนใจกับคนแปลกหน้า หากพวกเขาพบร่องรอยหรือพบเห็นที่ซ่อนของลู่จิ่วหยางก็ให้รีบแจ้งแก่สถานีตำรวจโดยเร็วที่สุด  

ลู่จิ่วหยางที่ซ่อนตัวอยู่ในป่า ได้ยินเสียงออกอากาศจากศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้ก็สาปแช่งลู่จิ่วอัน ‘นางสารเลวลู่จิ่วอัน แกมันสมควรตาย!’

ถ้ามันไม่ได้ติดตามเซี่ยอวิ้นหนิงไปที่ศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้ 

ถ้ามันไม่แอบแจ้งความ เขาจะต้องลงเอยแบบนี้ไหม!

มันทำลายครอบครัวของพวกเขาทั้งครอบครัวแล้วยังหวังว่าจะมีชีวิตที่มั่นคงเป็นของตัวเองเหรอ?  

หึ!

โลกสวย

เมื่อเซี่ยอวิ้นหนิงกลับมาจากสถานีตำรวจ ลู่จิ่วอันก็ดื่มยาจีนโบราณหมดแล้วและกำลังอ่านหนังสืออยู่ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของสามีจึงรีบเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า "วิทยุบอกว่าลู่จิ่วหยางต้องคดีข่มขืนหรือคะ?"  

"ใช่ เหมือนว่าสมาชิกในครอบครัวของคนที่ชื่อเสี่ยวฟางจะเข้าแจ้งความเรื่องนี้"  

เซี่ยอวิ้นหนิงนั่งลงข้างภรรยา และเล่าให้เธอฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากที่ทั้งสองออกจากตระกูลลู่ 

"ไม่นานหลังจากที่จางกุ้ยอิงถูกจับกุม ครอบครัวของเสี่ยวฟางก็เข้าแจ้งความเรื่องนี้ แต่ลู่จิ่วหยางหลบนี้ไปได้ สำนักงานความมั่นคงสาธารณะของเขตไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะมาที่ศูนย์อนุรักษ์ยวนยาง" 

ลู่จิ่วอันขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามด้วยความประหลาดใจ "คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่ารถบรรทุกของศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้จะผ่านเส้นทางไหน ลู่จิ่วหยางรู้ได้อย่างไรว่ารถบรรทุกคันนั้นมาจากศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้"  

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมจะแจ้งข้อสงสัยของคุณกับสถานีตำรวจเพื่อให้พวกเขาสอบสวนต่อไป" เซี่ยอวิ้นหนิงเอื้อมมือไปจับมือของลู่จิ่วอันและบอกเธออย่างอ่อนโยนว่า "จิ่วอัน ผมจะจัดการเรื่องนี้ ดังนั้นอย่ากังวลไป หน้าที่สำคัญที่สุดของคุณในตอนนี้คือดูแลให้ลูกของเราคลอดออกมาอย่างปลอดภัย"  

"เซี่ยอวิ้นหนิง คุณชอบเด็กผู้ชายหรือผู้หญิง?" จู่ ๆ ลู่จิ่วอันก็ถามขึ้น  

เซี่ยอวิ้นหนิงบีบมือลู่จิ่วอันแล้วพูดอย่างจริงใจว่า "ผมชอบทั้งคู่ ไม่ว่าจะเด็กชายหรือเด็กหญิง" 

บางทียาบำรุงครรภ์ของเผยเสวี่ยซ่งอาจจะมีประสิทธิภาพมาก หลังจากที่ลู่จิ่วอันดื่มยาไปแค่สองชาม เธอก็มองไม่เห็นรอยแดงอีก และแม้แต่ความรู้สึกไม่สบายในช่องท้องก็หายไป  

ความไม่สบายใจของลู่จิ่วอันก็ลดลงเล็กน้อยเช่นกัน  

"จิ่วอัน ขอบคุณที่อุตส่าห์ทำงานอย่างหนักนะ"  

เซี่ยอวิ้นหนิงได้ยินจางฉือพูดว่า ผู้หญิงจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในขณะการตั้งครรภ์  

ในฐานะผู้ชาย เขาจะต้องรักภรรยาของเขา ดังนั้นเซี่ยอวิ้นหนิงจึงต้องรักลู่จิ่วอันให้มากเช่นกัน

ลู่จิ่วอันดึงมือของเธอออกจากเซี่ยอวิ้นหนิงอย่างไม่เต็มใจ เธอมองดูหนังสือทางการแพทย์ด้วยใบหน้าเขินอาย แต่หัวใจของเธอก็ถูกเติมเต็มไปด้วยความงดงาม  

"อิตาบ้า!"