ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        “สวรรค์คุ้มครอง!! ท่านยังปลอดภัยดี..นายน้อย”

        ชายรูปร่างสันทัดอายุราวสามสิบกว่า ๆ คนหนึ่งพุ่งเข้ามาหาโหวหวังอย่างกับนักพรตเจอพระโพธิสัตว์

        ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความดีใจปนคลอหยดน้ำตา..

        ภาพนั้นมันชวนให้นึกถึงพ่อที่เพิ่งเจอลูกชายกลับมาจากแนวหน้า

        “ท่านรู้หรือไม่ว่า เซ่อ หง ผู้นี้เป็นห่วงท่านมากขนาดไหน”

        ผมนั่งอยู่ไม่ไกลนัก..

        มองดูเหตุการณ์แบบเงียบ ๆ แล้วก็อดรู้สึกแปลก ๆ ไม่ได้

        โหวหวังนี่มันมีคนห่วงขนาดนี้เลยเหรอ แต่ดูจากสีหน้าเซ่อหงก็พอเข้าใจได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนนี้มันลึกกว่าที่เห็น

        ผมนี่เกือบจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วด้วยซ้ำ..

        ถ้าบรรยากาศมันจริงจังกว่านี้อีกนิด และสองคนตรงหน้าไม่ใช่ผู้ชายกล้ามเป็นมัด ๆ

        ผมคงอินจนน้ำตาไหลไปแล้วล่ะ..

        “ลำบากท่านแล้ว..พี่หง”

        โหวหวังยิ้มตอนพูดออกมา ส่วนตัวของมันก็ยืนนิ่งให้เซ่อหงสำรวจร่างกายอย่างละเอียด ไม่มีท่าทีขัดขืนแม้แต่นิดเดียว

        เหมือนกับว่าถ้าหมอนั่นไม่ยอมให้เซ่อหงตรวจว่าบาดเจ็บหรือหนวดหายไปกี่เส้น เซ่อหงก็คงคะยั้นคะยอไม่ปล่อยผ่าน

        “นี่เจ้าคุณพ่อของฉันถึงกับส่งพวกท่าน 'เจ็ดมงกุฎ' ออกมาตามหาฉันเลยฤๅนี่..”

        “ส่งพวกข้าเจ็ดพี่น้องมายังน้อยไปนายน้อย..

        นี่ท่านเล่นหายไปเกือบสามอาทิตย์..!

        คนก่อนหน้าที่ส่งมาล้วนหาท่านไม่พบ พากันร้อนใจไปถึงท่านเจ้าเมืองขนาดไหน

        นี่ท่านรู้หรือไม่หากอีกสามวันถ้าพวกข้าเจ็ดมงกุฎยังหาท่านไม่พบ ท่านเจ้าเมืองจะออกตามหาท่านด้วยตนเองแล้ว

        จริงสิ!

        ต้องรีบรายงานนายท่านให้ทราบก่อน”

        เจ้าคนที่พูดจบก็ล้วงยันต์สื่อสารแสนลี้ออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะเริ่มติดต่อหาเจ้าคุณพ่อของโหวหวังในทันที

        ผมนั่งมองอย่างเงียบ ๆ แล้วก็ได้แต่คิดในใจ..

        ขนาดโหวหวังยังขนาดนี้ แล้วท่านย่าผมจะขนาดไหน

        หากไม่ติดว่าตอนนี้เส้นปราณของผมเพิ่งถูกผ่าตัดมาแล้วใช้พลังปราณไม่ได้

        ผมคงได้หยิบยันต์แสนลี้ออกมาบ้างแล้ว

        คงต้องรีบกลับไปที่เมืองนพบุรีแล้ว

        แต่ตอนที่เซ่อหงพูดนั้น มีคำ ๆ หนึ่งที่ฟังดูแปลก ๆ ทำเอาพวกผมที่เหลือหันไปมองหน้ากันด้วยสีหน้างง ๆ แบบประสาคนไม่เข้าใจว่าอะไรเกิดขึ้น

        เอาจริง ๆ นะ..

        ในหัวผมตอนนั้นมันมีคำเดียวเลย..

        'ยี่สิบวันเหรอ?'

        คือผมไม่รู้ว่าพวกนายเคยติดอยู่ในถ้ำแล้วเวลาเดินแปลก ๆ ไหม แต่ในความรู้สึกของผม เราอยู่ในนั้นแค่ห้าวันเศษ ๆ เท่านั้น

        แต่เซ่อหงบอกว่าพวกผมหายไปเกือบสามอาทิตย์!

        มันก็ชวนให้ขนลุกพอตัวอยู่

        พวกเราพูดคุยกันพอเป็นพิธี ถามกันไปถามกันมา สุดท้ายก็ไม่มีใครรู้ว่าเวลาในถ้ำนั้นมันเพี้ยนไปได้ยังไง

        จะว่าไป..

        คนเดียวที่น่าจะตอบได้ก็คงมีแค่ดวงจิตของผู้ก่อตั้งสำนักสี่ขุนเขานั่นแหละ

        ซึ่งตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าดวงจิตของเขากำลัง ชดใช้กรรม.. เสพสุขบนสวรรค์.. หรือไปเกิดใหม่แล้ว

        คงได้แต่ปล่อยคำถามนี้ให้ลอยอยู่ในอากาศต่อไปแบบนั้นแหละ

        “เอาล่ะ..

        ข้าแจ้งไปยังท่านเจ้าเมืองและพี่น้องของข้าแล้ว

        พวกเรารีบกลับไปยังเมืองมังกรธารากันก่อนเถิด พวกพี่น้องของข้าเองก็ร้อนใจอยากพบนายน้อยจะแย่แล้ว”

        เซ่อหงพูดจบก็ยกนิ้วที่ใส่แหวนมิติขึ้นมาดีดดังเป๊าะ ก่อนที่ตรงหน้าพวกเราจะปรากฏเรือ..

        ไม่สิ..

        มันดูคล้ายเรือ แต่ขนาดเท่ารถตู้

        ซึ่งจากปากของโหวหวัง มันก็บอก ว่าสิ่งนี้เรียกว่า 'เนาปราณ'

        เนาปราณเหรอ..

        แค่ชื่อก็รู้สึกเหมือนเป็นของล้ำค่าที่ผมไม่น่ามีโอกาสได้ขึ้นแล้ว

        แต่ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ..

        เซ่อหงดีดนิ้วแค่ครั้งเดียว เจ้าเรือบินแบบพับเก็บได้ขนาดเท่ารถตู้นี่ก็ผุดขึ้นต่อหน้าต่อตา

        ตามที่โหวหวังมันเล่า..

        เนาปราณก็ไม่ได้แพงเท่าไหร่หรอก

        ราคามีตั้งแต่ไม่กี่เหรียญเงินยันเหรียญทอง ขึ้นอยู่กับรุ่นกับแบรนด์ (ถ้ามียี่ห้อในยุทธภพนะ)

        แต่ปัญหาคือมันกินเชื้อเพลิงเฉพาะทางต่างหาก

        เชื้อเพลิงที่ว่านั่นคือแร่ชนิดหนึ่งชื่อว่า 'กำลังเดือน' ฟังดูเหมือนของชื่อของเครื่องดื่มชูกำลังเลยว่าไหม

        แต่จริง ๆ มันคือแร่ล้ำค่าที่ต้องบริสุทธิ์สิบส่วนเต็มเท่านั้นถึงจะใช้ได้

        เท่านั้นไม่พอ..

        ไอ้กำลังเดือนนี่น่ะ ดันมีแค่ที่สำนักสี่ขุนเขาสาขาหลักเท่านั้นอีกต่างหาก

        พูดง่าย ๆ คือ.. ต่อให้คุณมีเนาปราณ แต่ถ้าไม่มีแร่กำลังเดือนระดับเทพ ก็ขับมันไม่ได้อยู่ดี

        ส่วนเซ่อหงที่ควักของแบบนี้ออกมาได้เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย ก็เพราะเขาเป็นถึงเจ็ดมงกุฎของตระกูลพญาวานร

        ยศที่ไม่ใช่แค่ข้ามหน้าข้ามตาคนตระกูลซุนหลายคนได้ แต่ยังพอมีสิทธิ์เลือกใช้ของฟุ่มเฟือยแบบไม่ต้องกังวลว่ากระเป๋าจะแบนหลังใช้เสร็จ

        นี่แหละ..

        คนที่มีอภิสิทธิ์ของจริง

        “เอาล่ะ..นายน้อย..คุณชายหลิวและ..เอ่อ..”

        พี่เซ่อหงหันไปมองสองพี่น้องจากราชวงศ์หนาน..

        สีหน้าเขาดูงงเล็กน้อยแบบคนที่กำลังพยายามนึกชื่อใครสักคน แต่สุดท้ายก็จนปัญญา

        คงไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด ซึ่งก็ไม่แปลก

        “ช่างเถอะ.. ค่อยถามชื่อคราหลัง..

        คุณหญิงคุณชายเชิญ ข้าจะพาพวกท่านกลับไปที่เมืองมังกรธาราก่อน

        พี่ ๆ น้อง ๆ ของข้ารอนายน้อยอยู่ เชิญ..”

        เขาผายมือไปทางเนาปราณที่จอดรออย่างสง่างาม ส่วนพวกเราก็เริ่มขยับตัวต่อแถวกันขึ้นเรือแบบเงียบ ๆ

        ผมเองก็ไม่ใช่คนชินกับอะไรแบบนี้นัก จะให้บอกว่าทำตัวเหมือนขุนนางเหาะเหินเดินอากาศน่ะเหรอ..

        ก็ไม่ใช่..

        แต่เอาเถอะ.. วันนี้ทั้งวันมันก็เหนือจริงเกินพออยู่แล้ว ขึ้นเนาปราณไปอีกสักรอบคงไม่ทำให้โลกหมุนผิดทิศไปกว่านี้หรอกมั้ง

        นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้ขึ้นเนาปราณจริง ๆ

        ก่อนหน้านี้เคยได้ยินพ่อบุญธรรมเล่าให้ฟังอยู่บ้างว่าของแบบนี้มันมีอยู่จริงในโลกของจอมยุทธ์

        แต่ผมก็ไม่คิดว่าจะได้เจอกับตัวเองเร็วขนาดนี้เหมือนกัน

        ความรู้สึกตอนจะก้าวขึ้นไปน่ะเหรอ?

        ตื่นเต้นสิครับ!!

        จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง ของหายากแถมยังบินได้เร็วแบบนี้ คนธรรมดาที่เคยเดินตากแดดตากลมอย่างผม จะไม่อยากรู้หรือว่ามันแรงแค่ไหน?

        ขนาดตอนที่มาที่ยุทธทวีป ผมยังถูกหิ้วมาโดยยี่ฟู่ของผมเลย

        พวกเราทั้งห้าใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็เดินทางกลับมาถึงเมืองมังกรธาราในยามเย็นแล้ว

        โคตรจะเร็วเลยจริง ๆ นะเนาปราณนี่..

        ถ้าผมยังใช้สองขาของตัวเองวิ่งกระเสือกกระสนกลับมา ก็คงต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองวันเป็นอย่างต่ำ

        นี่ย่นเวลาให้ผมไปได้หลายเท่าจนแทบอยากก้มกราบพื้นยานเลยทีเดียว

        พอไปถึงเมือง..

        พี่เซ่อหงก็พาเราทั้งกลุ่มตรงไปยังโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่เขานัดเหล่าเจ็ดมงกุฎที่เหลือไว้ตอนก่อนหน้า

        แล้วทันทีที่ผมเห็นหน้าคนทั้งเจ็ดพร้อมกัน..

        ให้ตายเถอะ..

        พวกเราสามคนถึงกับหันไปมองหน้ากันแบบไม่ได้นัดหมาย

        หน้าตาพวกนั้นเหมือนกันเป๊ะจนผมแทบอยากขอเอามือตัวเองตบหน้าตัวเองดูว่ากำลังฝันอยู่รึเปล่า

        พวกเขาเป็นฝาแฝดเจ็ด!!

        ใช่ครับ!!

        เป็นฝาแฝดที่เหมือนกันจนไม่ต้องถามใครก็รู้

        แค่ผมลองจินตนาการถึงแม่ของพวกเขา ผมก็รู้สึกผิดแทนร่างกายของเธอขึ้นมาทันที

        ผมอยากจะรู้ว่าตอนก่อนคลอดจะมีขนาดท้องใหญ่โตประมาณไหน ยัดลูกเจ็ดคนไว้พร้อมกันได้!

        ผมนี่ไม่อยากจะคิดลามปามไปมากกว่านี้เลยจริง ๆ

        และด้วยความที่หน้าเหมือนกันทุกระเบียบ ทำให้การมองหน้าตาเพื่อแยกชื่อแยกคนนั้นยากมา

        แต่โชคยังดี.. ที่แต่ละคนสวมเสื้อคนละสีกันตามชื่อ อย่างเซ่อหงที่นำเรามาก็ใส่เสื้อสีแดง อีกหกคนก็แบ่งกันสวมตามเฉดรุ้ง ครบเจ็ดสีพอดี รวมแล้วเจ็ดมงกุฎนี่ก็ชื่อ เซ่อหง เซ่อเฉิง เซ่อหวง เซ่อลู่ เซ่อหลัน เซ่อเตี้ยน และเซ่อสือ

        แค่จำชื่อไม่สลับก็บุญแล้ว

        หลังจากที่เราได้กลับมารวมตัวกันครบ และเหล่าพี่น้องตระกูลเซ่อหรือที่เรียกกันว่าเจ็ดมงกุฎก็ตรวจเช็กร่างกายของโหวหวังจนมั่นใจว่ามันยังครบสามสิบสอง

        เราทั้งหมดก็นั่งล้อมวงกินข้าวกันตามประสาคนเพิ่งรอดจากหายนะ

        แน่นอนว่าเรื่องในถ้ำไม่มีใครพูดถึง

        ไม่ใช่เพราะลืมหรอก..

        แต่เพราะรู้กันดีว่าไม่ควรพูดมากกว่า

        คุยไปคุยมาก็เริ่มมีประเด็นอื่นหลุดออกมา โดยเฉพาะข่าวใหญ่ที่ทำเอาผมหูผึ่ง

        สำนักการค้าจันทร์เสี้ยวปิดตัวหนีหายไปแล้ว!? แถมเจ้าเมืองซุนต้าชิงยังไม่ได้แจ้งเรื่องนี้กับพวกผู้ใหญ่ในเมืองด้วยเหตุผลบางอย่าง

        พอไม่มีใครรู้ ข่าวก็ล่าช้า คนก็เผ่นแน่บ จะตามก็ไม่ทัน เหลือแต่ตึกโล่ง ๆ กับความว่างเปล่าที่เอาไปทำอะไรไม่ได้เลย

        ใครจะไปรู้ล่ะ..

        ว่าตอนเรากำลังตะเกียกตะกายหนีตายอยู่ในถ้ำ ข้างนอกจะกำลังวุ่นวายแบบนี้เหมือนกัน

        “แล้วพวกเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป.. หงชุน?”

        ผมหยิบของกินเข้าปากไปคำหนึ่งก่อนจะหันไปถามออกมาดื้อ ๆ แบบไม่ได้คิดอะไรมากนัก

        “ไม่เหลือร่องรอยแบบนี้..

        ข้าว่าคุณูปการที่เจ้าจะได้รับคงหมดหวังแล้วล่ะ..

        เสียแรงและยังเจ็บตัวฟรีอีก

        อ้อ..ข้าหมายถึงเสียแรงเปล่า”

        “ไม่เสียแรงเปล่าหรอกพี่หลิว”

        เจ้าหงชุนพูดพลางยิ้มบาง ๆ ออกมา..

        ผมมองแล้วก็รู้ทันทีว่านั่นไม่ใช่แค่รอยยิ้มธรรมดา แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่ได้ตัดสินใจทำอะไรบางอย่างไปแล้วโดยไม่ลังเลเลย

        “แต่แรกข้าก็ไม่ได้หวังบัลลังก์ของเสด็จตาเสียเท่าไหร่..

        แต่ที่ข้ากระโดดเข้าร่วมวงการแย่งชิงแคว้นในครั้งนี้ ก็เพราะว่าข้ารู้เรื่องเงินเถื่อนจากเสด็จพ่อ

        สืบไปสืบมาจึงได้รู้ว่าฐานผลิตเงินเถื่อนอยู่ที่เมืองแห่งนี้ แล้วการที่จะออกมาสืบเรื่องเงินเถื่อนนอกแคว้นมีแต่ต้องกลายเป็นตัวแทนในการชิงบัลลังก์ถึงจะทำได้อย่างสะดวก

        เป้าหมายของข้าแต่แรกเพียงแค่อยากทำเพื่อชาวบ้านตาดำ ๆ หาเช้ากินค่ำจะได้มิต้องเดือดร้อนจากเรื่องชั่วช้าของคนผู้โลภมาก

        หากพวกเขาที่ลงแรงเพื่อได้เงินอันน้อยนิดแต่สิ่งที่ถือในมือดันกลายเป็นของแปลกปลอมที่ไม่มีค่า

        ข้าก็อดที่จะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้

        การที่ข้าเสียแรงไปแม้ไม่ได้คุณูปการใด ๆ ตอบกลับมาแลกกับการที่ข้าทลายฐานผลิตเงินเถื่อนได้

        ข้าก็ว่าคุ้มค่าแล้ว!

        อีกอย่าง..

        การที่ได้รู้จักพวกท่านแถมด้วยเปลวนิพพานในร่างข้าที่ถูกจุดติดขึ้นมา

        นับว่ากำไรเกินคาดแล้วล่ะท่าน”

        สายตาของหนานหงชุนพลันกวาดมองมาที่ทางผมและซุนโหวหวังตามลำดับ

        “ยิ่งได้พบพวกท่านทั้งสองคน.. ได้เป็นสหายกัน..

        ก็นับว่าไม่เสียแรงเปล่าแล้วจริง ๆ”

        “แน่นอนว่าความอุตสาหะของเอ็งต้องไม่เสียเปล่า

        เอ็งอย่าลืม..

        ต่อหน้าของเอ็งตอนนี้คือพ่อเมืองน้อยแห่งเมืองนพบุรี แถมพี่ ๆ พวกนี้ก็เป็นถึงเจ็ดมงกุฎแห่งสกุลพญาวานร..!

        เรื่องนี้เอ็งต้องได้ประโยชน์”

        โหวหวังพูดจบก็หันไปมองเหล่าเจ็ดมงกุฎที่นั่งร่วมโต๊ะด้วยแววตาของคนที่สั่งงานคนจนชิน

        ผมนั่งดูเงียบ ๆ แล้วก็อดขำในใจไม่ได้

        หรือจะบอกว่ารู้สึกแปลกก็ไม่ผิดนัก

        เพราะปกติมันดูเป็นคนเรื่อย ๆ ไม่ค่อยใส่ใจกับอะไร.. อ้อ.. ยกเว้นเรื่องผู้หญิงน่ะนะ

        แต่พอมันกำลังจะใช้อำนาจที่มันมี..

        มันก็ดูโตขึ้นและเท่ไม่หยอก

        “พี่หง..พี่หลัน..!

        พวกพี่ประสานกับสกุลปีกมังกรถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ทำอย่างไรก็ได้ให้พวกเขาเขียนจดหมายขอโทษไปยังแคว้นหงสาเพลิงนิรันดร์ถึงความเดือดร้อนที่เกิดขึ้น..

        กำชับด้วยว่าต้องเขียนด้วยมือและต้องลงตราประทับอัตลักษณ์ปราณของระดับอาวุโสของสกุลขึ้นไปเท่านั้น!!

        พี่ลู่..พี่เฉิง..!

        พี่ทั้งสองประกาศออกไปถึงความดีที่เกลอของฉันได้กระทำ จักใช้คนของเราหรือจะล่อนจดหมายเปิดผนึกก็แล้วแต่พวกพี่

        พี่สือ..!

        พี่ประสานไปยังเจ้าคุณพ่อเรื่องการจัดเตรียมสินไหมทดแทน หากเสร็จทันก่อนพวกฉันกลับไปที่เมืองจะดีมาก

        พี่หวง..พี่เตี้ยน..!

        พี่สองคนตามส่งพ่อหงชุนกับแม่หงเซียกลับแคว้น!

        เรื่องทั้งหมดที่ข้าสั่งค่อยจัดการหลังจากทานข้าวเสร็จ”

        “ทราบ*7”

        ผมนั่งมองภาพพวกเจ็ดมงกุฎขานรับพร้อมเพรียงเหมือนนักเรียนท่องสูตรคูณ

        เสร็จแล้วพวกเขาก็พากันเร่งตักอาหารยัดใส่ปากแบบไม่มีใครเหลียวมองใคร เหมือนรีบกินรีบไปทำงานตามคำสั่งของโหวหวังกันหมด

        “เท่านี้เอ็งคงได้คุณูปการมากหลายแล้ว.. เกลอ

        แถมเสด็จตาของเอ็งยังได้หน้าด้วยหากสกุลปีกมังกรส่งจดหมายขอโทษให้”

        โหวหวังพูดกับหงชุน..

        ผมนั่งดูอยู่เงียบ ๆ ในใจนี่แอบคิด..

        สองคนนี้ ถ้าไม่บอกว่ามาจากดินแดนที่แยกเขี้ยวใส่กัน ผมก็คงนึกว่าโตมาด้วยกันจนสนิทใจถึงขนาดนี้แล้วล่ะ

        แต่ก็นะ..

        เรื่องอื่นที่โหวหวังมันสั่งผมก็รู้แหละว่ามันสามารถทำได้ทั้งหมด

        แต่เรื่องที่จะให้ตระกูลปีกมังกรเขียนจดหมายขอโทษ แถมยังต้องให้คนระดับผู้อาวุโสของตระกูลลงตราประทับปราณให้ด้วยเนี่ย..

        ผมมองว่าเป็นเรื่องยาก

        ก็อยากที่พวกนายรู้..

        ว่าราชวงศ์หนานกับตระกูลตงนั้นมีความชังต่อกันมาหลายพันปี การที่โหวหวังร้องขอให้ฝ่ายนั้นเขียนจดหมายขอโทษก็ไม่ต่างกับบอกให้คนในตระกูลปีกมังกรเดินเรียงแถวไปตบหน้าตัวเองที่พระตำหนักของแคว้นหงสาเพลิงนิรันดร์

        “พี่ซุน... ข้า..ข้า..ข้าไม่รู้จะกล่าวขอบคุณท่านได้เช่นไร ได้โปรดรับการคารวะจากข้าอีกครั้ง”

        ผมเห็นหงชุนค่อย ๆ รินเหล้าลงจอก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างตั้งใจ

        ดูจากสีหน้าและท่าทางแล้ว..

        มันคงอยากจะทำอะไรให้สมเกียรติและจริงจังกับทุกคำพูดของตัวเองจริง ๆ

        “ช้าก่อนเกลอ..”

        โหวหวังรีบยกมือขึ้นห้ามไว้ทันที

        “ฉันไม่ได้อยากได้การคารวะจากเอ็ง..

        ขอเพียงหลังจากกลับไปถึงแคว้น เอ็งรีบแย่งชิงบัลลังก์มานั่งให้มั่นคงก็พอ

        รอวันที่เอ็งได้เป็นกษัตริย์และสยบความบาดหมางของพวกเราสองดินแดนได้เร็ว ๆ

        เขตแดนในการปกครองตระกูลของฉันจักได้สงบร่มเย็นขึ้น

        แบบนี้ก็เท่ากับว่าทั้งฉันและเอ็งได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งสองฝ่าย

        เพราะฉะนั้น..

        จงอย่าได้คิดเป็นบุญคุณต่อกันเลย..

        อ้ายหงชุน”

        “ได้..ได้! ข้ารับปากท่าน..พี่ซุน แต่อย่างไรเหล้าจอกนี้ข้าก็ต้องดื่มให้ท่าน!!”

        เจ้าหงชุนซดเหล้าหมดจอกในรวดเดียวจนผมเองยังรู้สึกแสบคอแทน

        ผมหันไปเห็นโหวหวังส่งสายตาไปทางหงเซีย ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างกับยัยนั่นอย่างอ่อนโยน

        เป็นภาพที่ถ้าใครได้เห็นก็รู้เลยว่า..

        สองคนนี้..

        สายสัมพันธ์มันเหนียวแน่นเกินกว่าที่จะอธิบายด้วยคำพูดธรรมดา

        “มีพี่อยู่..

        น้องไม่ต้องกลัวว่า..ว่าที่พี่เขยของฉันจะไม่ได้รับความเป็นธรรม

        ส่วนของที่จักส่งไปให้..

        ก็คิดเสียว่าเป็นสินสอดล่วงหน้าก็แล้วกัน..

        รอวันที่ความบาดหมางของพวกเราสองดินแดนสงบลง

        พี่จะแห่ขันหมากไปสู่ขอน้องแน่..”

        ผมเห็นแก้มหงเซียขึ้นสีแดงระเรื่อ แต่รอบนี้เธอไม่ได้หลบตาคนที่พูดด้วยเลย

        กลับกัน..

        เธอเลือกที่จะสบตาและตอบกลับไปด้วยเสียงแผ่วเบาเหมือนเดิม

        “ข้าจะรอท่าน..ท่านพี่..”