ข้ามเวลามาเป็นสามีภรรยาชาวนาผู้ร่ำรวย (มี e-book นะคะ)

        “ตกลงเรื่องที่ครอบครัวของลู่เสี่ยวหยามีหนี้สินมันคือเรื่องจริงใช่ไหม อาเหมาไม่ได้ฟังมาผิดใช่ไหมเป่าจิน” ซ่งหมิงถาม

        หลังจากที่จางเป่าจินคุยกับโจวเหมา เขาก็รีบเอาเรื่องที่โจวเหมาเล่าให้ฟังมาปรึกษากับซ่งหมิงทันที

        “คิดว่าเป็นเรื่องจริงครับ เพราะอาเหมาได้ยินมาจากซูมี่อีกทีหนึ่ง พี่หมิงครับ ผมกลัวว่าที่ลู่เสี่ยวหยามาที่ชนบทคงไม่ใช่เพราะอยากมาปรับความเข้าใจกับพี่เหมือนที่เธออ้างหรอกครับ”

        “นายหมายความว่ายังไง?”

        “พี่ฟังแล้วอย่าคิดว่าผมหลงตัวเองเลยนะครับ ถ้าเรื่องที่ครอบครัวของลู่เสี่ยวหยามีหนี้สินล้นพ้นตัวเป็นเรื่องจริง ผมคิดว่าเธอตั้งใจเข้าหาผมและอยากทำให้ผมกับปิงปิงทะเลาะกัน เพราะตั้งแต่เธอมาอยู่ที่หมู่บ้าน เธอมักจะมาคอยตามผลตลอด และยังชอบพูดให้ปิงปิงเข้าใจผิดผมด้วย และผมก็เพิ่งรู้นะครับว่าวันที่มีงานเลี้ยงฉลองการแต่งงานของพี่กับพี่หงที่เมืองหลวง วันนั้นลู่เสี่ยวหยาก็เคยพูดให้ปิงปิงเข้าใจผิดผมมาครั้งหนึ่งแล้ว ตอนนั้นที่พวกผมไม่คิดอะไรเพราะคิดว่าต่อไปคงไม่มีโอกาสได้เจอกับหล่อนอีก แต่ไม่คิดว่าหล่อนจะตั้งใจเดินทางมาเพื่อสร้างความแตกแยกให้ครอบครัวของผมอีกครั้ง พี่หมิงครับพี่ต้องช่วยผมเรื่องนี้ด้วยนะครับ”

        “ถ้าเรื่องที่นายเล่ามามันเป็นเรื่องจริง ฉันก็ต้องช่วยนายอยู่แล้วสิ รอเดี๋ยวนะฉันขอโทรหาคุณพ่อก่อน ถ้าคุณพ่อให้คุณอาลู่ยืมเงินจริงก็แสดงว่าท่านต้องรู้อะไรบางอย่างมาแน่ ปกติคุณพ่อของฉันไม่เคยให้ใครยืมเงินง่ายๆ หรอก” 

ซ่งหมิงยกหูโทรศัพท์ต่อสายหาบิดาทันที เขานั่งฟังบิดาพูดอยู่นานและเขาก็ได้แต่รับคำกลับไปไม่กี่ประโยค แต่สีหน้าของซ่งหมิงดูเคร่งเครียดมาก

         “คูณพ่อว่ายังไงบ้างครับ” จางเป่าจินถามเมื่อเห็นว่าซ่งหมิงวางสายไปแล้ว

        “เฮ้อ...ครอบครัวของคุณอาลู่เป็นหนี้จริง คุณพ่อให้พี่รองสืบจนรู้ว่าหนี้พวกนั้นเกิดจากที่คุณอาลู่เล่นการพนัน และที่น่าตกใจกว่านั้นคือธุรกิจที่คุณอาผู้หญิงลู่เคยทำไว้ ตอนนี้มันไม่เหลืออะไรแล้ว หลังจากที่คุณอาผู้หญิงเสียชีวิต คุณอาลู่ก็เข้ามาบริหารงานต่อ แต่ทำอีท่าไหนก็ไม่รู้ ธุรกิจกลับล้มไม่เป็นท่า หลังจากนั้นคุณอาลู่ก็หันหน้าเข้าหาบ่อนอย่างเดียว สมบัติในบ้านที่มีก็ขายไปจนเกือบหมด เรื่องนี้มีคนรู้แค่ไม่กี่คนหรอก จะรู้ก็แต่คนที่คุณอาลู่มาขอยืมเงินเท่านั้น” ซ่งหมิงถอนหายใจอีกครั้ง “เข้าบ่อนมันก็มีแต่จะหมดตัว ฉันไม่คิดเลยว่าคุณอาลู่จะเลือกเดินทางนี้ เขาไม่คิดบ้างหรือว่าการเป็นหนี้กับบ่อนพนันมันอันตรายขนาดไหน แล้วถ้าเกิดเขาไม่ใช้หนี้แล้วลูกสาวของเขาจะได้รับผลกระทบยังไง ครอบครัวของฉันกับครอบครัวคุณอาลู่รู้จักกันมานาน และลู่เสี่ยวหยากับซูมี่ก็เป็นเพื่อนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ถึงเธอจะนิสัยแย่ไปหน่อย แต่เธอก็เป็นเหมือนกับน้องสาวของฉันคนหนึ่ง”

        “บางทีลู่เสี่ยวหยาอาจไม่รู้เรื่องหนี้สินก้อนนี้ใช่ไหมครับ”

        “เธอคงรู้เรื่องหนี้อยู่แล้ว แต่ไม่รู้ว่าเป็นหนี้เกี่ยวกับการพนันมากกว่า แต่ฉันคิดว่าคงไม่ใช่แค่หนี้สินของคุณอาลู่อย่างเดียวหรอก”

        “พี่หมายความว่ายังไงหรือครับ”

        “ฉันคิดว่านอกจากหนี้สินของคุณอาลู่ ตัวลู่เสี่ยวหยาเองก็คงมีความจำเป็นที่ต้องใช้เงินเหมือนกัน ฉันว่าเราเข้าเมืองหลวงกันสักครั้งเถอะ ให้พี่รองของฉันช่วยสืบเรื่องนี้ให้อีกแรง”

        “ผมไม่เข้าใจคนพวกนี้เลยจริงๆ หนี้สินก็เป็นตัวเองที่ก่อขึ้น แล้วทำไมพวกเขาถึงคิดกันง่ายๆ ว่าจะต้องให้คนอื่นมารับผิดชอบกับเรื่องของพวกเขาทำด้วย” จางเป่าจินพูดขึ้นอย่างโมโห

        “นายอย่าเพิ่งโมโหไปเลย เรื่องของลู่เสี่ยวหยาเป็นเรื่องที่เราคาดเดากันไปเองเท่านั้น เอาไว้สืบรู้ความจริงเมื่อไหร่เราค่อยมาหาทางแก้ปัญหา” ซ่งหมิงจ้องจางเป่าจิน “ฉันรู้ว่านายกับปิงปิงคงไม่พอใจคุณอาลู่กับเสี่ยวหยามาก แต่ฉันขอได้ไหมว่าถ้าสืบรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว พวกนายจะยอมปล่อยพวกเขาไปสักครั้ง”

        “ทำไมครับ ก่อนหน้านี้ลู่เสี่ยวหยาก็เคยทำให้พี่กับพี่หงเกือบจะไม่ได้แต่งงานกันมาแล้วไม่ใช่หรือ พี่ไม่โกรธเธอเลยหรือไง”

        “ที่คุณอาผู้หญิงลู่เสียชีวิตเพราะเธอปกป้องแม่ของฉัน เพราะเรื่องนี้คุณแม่ของฉันถึงใจอ่อนกับเสี่ยวหยามาตลอด รวมถึงคุณพ่อของฉันก็คอยช่วยเหลือคุณอาลู่มาตลอดเหมือนกัน ถ้าครั้งนี้นายยอมปล่อยพวกเขาไป ครอบครัวฉันก็จะถือว่าได้ช่วยพวกเขาอย่างเต็มที่แล้ว และต่อไปพวกเราก็จะไม่ติดต่อกับพวกเขาอีก ถือว่าบุญคุณที่เคยมีจะได้จบกันไป”

        จางเป่าจินทำท่าคิดอยู่นาน ก่อนจะตอบอย่างจริงจัง “ถ้าพวกเขาไม่ทำอะไรจนเกินเลยและทำให้พวกผมได้รับอันตราย ผมก็จะยอมปล่อยพวกเขาไป ครั้งนี้ถือว่าผมเห็นแก่พี่ที่คอยช่วยเหลือผมกับปิงปิงมาตลอด และถือเสียว่าเป็นส่วนของปิงปิงที่ทำเพื่อคุณพ่อกับคุณแม่บุญธรรมก็แล้วกันครับ”

        “วันนี้คุณเข้าเมืองไปทั้งวันเลย มีธุระอะไรให้จัดการหรือคะ” หลี่ปิงปิงถามสามีพร้อมกับยกอาหารมาวางไว้บนโต๊ะ “คุณจะทานข้าวเลยหรือว่าจะไปอาบน้ำก่อนคะ”

        “กินเลยดีกว่า ผมหิวมากเลยตอนนี้ แล้วคุณพ่อตาล่ะครับ ท่านทานข้าวหรือยัง” จางเป่าจินถาม

        “คุณพ่อทานแล้วค่ะ แล้วตอนนี้ก็เข้านอนแล้วด้วย เหลือแต่ฉันนี่ล่ะค่ะที่รอทานพร้อมคุณ”

        “ทีหลังถ้าเลยเวลาอาหารแล้วผมยังไม่กลับ คุณก็ทานข้าวไปพร้อมคุณพ่อตาเลยนะไม่ต้องรอผม บางทีงานผมอาจจะเสร็จดึก”

        “ดึกแค่ไหนก็รอได้ค่ะ เราตกลงกันไว้ตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้วไม่ใช่หรือคะว่าเราจะทานข้าวพร้อมกันทุกวัน”

        “งั้นคุณรีบมานั่งเลยครับ ทานข้าวเสร็จแล้วผมมีเรื่องอยากปรึกษาคุณ”

        หลี่ปิงปิงสังเกตสามีในขณะที่กินข้าวไปด้วย แต่ก็ไม่เห็นสามีมีท่าทางผิดปกติ รอจนทั้งคู่จัดการอาหารบนโต๊ะและทำความสะอาดเสร็จ

        “ตกลงว่าวันนี้คุณเข้าเมืองไปทำอะไรมาทั้งวันกันแน่คะ”

        “ผมไปปรึกษาพี่หมิงเรื่องของลู่เสี่ยวหยาน่ะครับ ผมคิดว่าคงเป็นอย่างที่คุณพูดว่าเธอตั้งใจจะเข้าหาผม และพยายามจะทำให้เราสองคนผิดใจกัน เพราะตอนนี้คุณพ่อของเธอติดหนี้กับบ่อนการพนันก้อนโต เธอก็คงอยากเข้าหาผมเพราะอยากได้เงินไปใช้หนี้น่ะครับ ผมคิดว่าเป็นเพราะเราพยายามจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของอาเหมา ลู่เสี่ยวหยาก็เลยเปลี่ยนเป้าหมายจากอาเหมามาเป็นผมแทน”

        “ฉันจะหนีผู้หญิงคนนี้ไปไม่พ้นจริงๆ หรือคะ แล้วเราจะรับมือกับเธอยังไงดี”

        “ผมปรึกษากับพี่หมิงแล้วเราจะเข้าเมืองหลวงเพื่อให้พี่รองซ่งช่วยสืบเรื่องนี้ให้ ช่วงที่ผมไม่อยู่บ้าน คุณต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ”

        “ตกลงค่ะ ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี”

        “พี่ปิงปิงกำลังทำอะไรอยู่หรือคะ” ลู่เสี่ยวหยาเดินเข้ามาทักทายหลี่ปิงปิงตั้งแต่เช้า 

        เมื่อคืนเธอแทบจะนอนไม่หลับเพราะคิดถึงเรื่องที่หยวนเกาพยายามตามหาเธอ และเธอคิดว่าหากภายในสามวันนี้เธอไม่โทรกลับไปหาเขาหรือไม่มีเงินไปให้เขา รับรองว่าหยวนเกาต้องเอาภาพลับของเธอไปเปิดเผยให้คนอื่นรู้แน่นอน เธอมีเวลาแค่สามวัน ในเมื่อเธอเข้าหาจางเป่าจินไม่ได้ เพราะฉะนั้นเธอต้องเปลี่ยนแผนมาทางหลี่ปิงปิงแทน เพราะผู้หญิงยังไงก็มีความระแวงกว่าผู้ชาย เธอเชื่อว่าถ้าเธอพูดให้หลี่ปิงปิงเข้าใจผิดเรื่องระหว่างเธอกับจางเป่าจินบ่อยๆ หลี่ปิงปิงต้องหลงเชื่อเธอเข้าสักวัน

        “กิจวัตรประจำวันน่ะค่ะ แค่รดน้ำแปลงผักเท่านั้นเอง” 

        “แล้วนี่พี่ปิงปิงอยู่บ้านคนเดียวหรือคะ พี่เป่าจินล่ะคะ เขาไม่อยู่บ้านหรือ” ลู่เสี่ยวหยาทำท่ามองหาจางเป่าจิน

        “ไม่อยู่หรอกค่ะ เป่าจินออกไปทำธุระ คิดว่าอีกหลายวันถึงจะกลับ คุณลู่มีธุระอะไรกับสามีฉันหรือเปล่า”

        “ไปทำธุระหลายวันหรือคะ ที่ไหนคะ แล้วจะกลับเมื่อไหร่” ลู่เสี่ยวหยาแสร้งถามอย่างสนใจ ก่อนที่เธอจะเดินมาที่นี่เธอแอบได้ยินซ่งซูมี่กับซิ่วหงคุยกันมาก่อนแล้วว่าจางเป่าจินกับซ่งหมิงเดินทางเข้าเมืองหลวงตั้งแต่เช้า เพราะฉะนั้นก่อนที่เธอจะตามสองคนนั้นไปเมืองหลวง เธอต้องมาหาหลี่ปิงปิงสักหน่อย 

        หลี่ปิงปิงขมวดคิ้ว “คุณอยากรู้ไปทำไหมคะ”

        “ฉันแค่ตกใจเพราะไม่คิดว่าพี่เป่าจินจะรีบเข้าเมืองหลวงไปเร็วขนาดนี้ ทั้งที่ฉันบอกว่าไม่รีบแล้วแท้ๆ” 

        “คุณรู้หรือคะว่าเป่าจินเข้าเมืองหลวงไปอะไร” หลี่ปิงปิงหยั่งเชิงถาม 

        ลู่เสี่ยวหยาถอนหายใจและพูดอย่างคลุมเครือ “ฉันแค่พูดปัญหาของฉันให้พี่เป่าจินฟังนิดหน่อยค่ะ ไม่คิดว่าพี่เป่าจินจะเดือดร้อนแทนฉันมากขนาดนี้”

        “ตกลงว่าเป่าจินเข้าเมืองหลวงไปเพราะเป็นธุระของคุณหรือคะ” หลี่ปิงปิงถามต่อเพราะเธออยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหนกันแน่

ลู่เสี่ยวหยากุมมือหลี่ปิงปิงไว้แน่นแล้วร้องไห้ออกมา “พี่ปิงปิงอย่าโกรธพี่เป่าจินเลยนะคะ เป็นเพราะฉันไม่ดีเอง ฉันห้ามใจไม่ให้รักพี่เป่าจินไม่ได้ และ...และพี่เป่าจินก็คิดแบบเดียวกับฉัน พอรู้ว่าฉันจะถูกคุณพ่อบังคับให้ไปแต่งงานกับคนอื่น พี่เป่าจินก็เลยอยากไปพบคุณพ่อของฉัน หลังจากนั้น...”

        “หลังจากนั้นอะไรคะ”

        “หลังจากนั้นพี่เป่าจินจะกลับมาตกลงกับพี่ คือ...ฉันกับพี่เป่าจินตัดสินใจว่าพวกเราจะแต่งงานกันค่ะ”

        หลี่ปิงปิงยิ้มเย็นและมองลู่เสี่ยวหยาอย่างดูถูก ชีวิตที่แล้วคุณพ่อโจวเหมาถูกลู่เสี่ยวหยาวางแผนให้แต่งงานด้วยเพราะเรื่องท้อง แต่มาคราวนี้หล่อนเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นสามีของเธอเพราะปัญหาหนี้สิน คิดว่าเธอจะยอมให้หล่อนมาแย่งสามีไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ ไม่มีทางเสียหรอก ถึงจะรู้ว่าสิ่งที่ลู่เสี่ยวหยาพูดมานั้นไม่ใช่ความจริง แต่หลี่ปิงปิงก็อดที่จะโมโหลู่เสี่ยวหยาไม่ได้ 

        “พอเถอะค่ะคุณลู่ คุณเลิกกุเรื่องและเลิกทำให้ฉันกับสามีเข้าใจผิดกันได้แล้ว ลูกไม้เก่าๆ ของคุณใช้ไม่ได้ผลหรอกค่ะ คุณพูดกับฉันแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว มีสักครั้งไหมที่ฉันจะเชื่อคุณ ส่วนเป่าจินจะเข้าเมืองหลวงไปทำไมนั้น ทำไมคุณไม่ตามไปดูหน่อยล่ะคะ ป่านนี้เรื่องหนี้สินของครอบครัวคุณ คนอื่นอาจจะรู้กันหมดแล้วก็ได้”