บทที่ 12
ไม่คุ้มค่าเสียเลย
คำพูดเมื่อครู่ของจิ้งเส้าหวงทำให้ซิ่งหลิงสะอึก ปฏิเสธไม่ได้ว่าคำพูดครั้งนี้ทิ่มแทงนางมากกว่าทุกครา สิ่งที่นางรู้สึกมากกว่าความโกรธเคืองคือความจริง เข้าใจดีว่าสถานะเป็ตัวกำหนดทุกสิ่งอย่าง แม้ซิ่งหลิงจะโกรธทว่านางก็พยายามเก็บอารมณ์เอาไว้ไม่เผยออกมา สูดลมหายใจเข้าลึกๆ กดความขุ่นข้อง ปรับอารมณ์แล้วยิ้มแย้ม
“เช่นนั้นบ่าวอุ่นเตียงบ้านอื่นกับข้าน้อย...เทียบกันได้หรือไม่เ้าคะ”
ย่อมไม่ได้...
หัวคิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย จิ้งเส้าหวงมองรอยยิ้มบางๆ ของนางด้วยสายตาคมปลาบ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็มีนิสัยเข้าข้างคนของตนเอง คนเช่นนางแม้แต่ถือโคมไฟมองหายังยากพบพาน จะเอาบ่าวอุ่นเตียงนางอื่นทั้งยังเป็ของบ้านอื่นมาเทียบได้อย่างไร
“ม้าลากเกวียนในเรือนม้าและม้าในคอกข้างคฤหาสน์ล้วนเป็ม้าเช่นเดียวกัน ทว่าแตกต่างกันที่สายพันธุ์และความสามารถ การเลี้ยงดูย่อมต่างกัน ใช่ว่าข้าน้อยยโสทะนงตน แม้เป็อี้จีต่ำต้อยเป็สตรีที่ไร้หัวนอนปลายเท้าแต่สตรีเช่นข้าหากปรารถนาเป็ภรรยารองของคหบดีร่ำรวยสักคน คอยพะนอเอาใจคนผู้นั้นให้หมางเมินภรรยาเอก ลุ่มหลงในภรรยารอง ยึดครองเรือนหลัง ใช้อำนาจบาตรใหญ่ ร้ายกาจราวปีศาจก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้”
“อย่างไร อยากเป็ภรรยารองของผู้อื่นมากกว่าเป็บ่าวอุ่นเตียงของข้างั้นหรือ” จิ้งเส้าหวงเอนกายด้วยความผ่อนคลาย หัวเราะออกมาดุจได้ฟังเื่ราวขบขันที่สุดในใต้หล้า ที่นางพูดมาก็ใช่ว่าเป็ไปไม่ได้...
ตัวนางหลงใหลในเงินทอง เงินเก้าหมื่นกว่าตำลึงทองค้ำคออยู่นี้นางจะหักใจจากไปได้หรือ ซ้ำตัวเขาก็ไม่ขาดเงินทอง ถังข้าวสารใบใหญ่เช่นเขาไม่ใช่มุสิกตัวน้อยเช่นนางจะตกลงมาโดยง่าย
“หากพานพบบุรุษที่ดีกว่าคุณชาย ข้าน้อยก็จะจากไปเ้าค่ะ”
“บุรุษเช่นข้ามีไม่มาก หากหาได้ดีกว่าข้านับเป็วาสนา ไปเสียเถิด” จิ้งเส้าหวงยิ้มเย็น
อยากให้รั้งตัวนางไว้หรือ
…ฝันกลางวันไปเสียเถิด
“คุณชายคงมีสหายมากมาย หากได้คุณชายออกปากแนะนำ อะไรๆ คงง่ายดายขึ้นเ้าค่ะ” ซิ่งหลิงยิ้มแย้ม สดใส ดวงตาฉาบไว้ด้วยประกาย พูดสิ่งที่ปรารถนาโดยไม่ปิดบัง
จิ้งเส้าหวงยังคงขบขันไม่คลาย หยิบตำราที่อ่านค้างไว้เปิดอ่านขึ้นอีกหนแล้วไม่สนใจนาง ซิ่งหลิงมองเขาที่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือก็ถอนใจ เมื่อครู่นี้นางพูดเป็นัยไม่ตั้งใจเร่งรัดบีบคั้นจิ้งเส้าหวงมากไป
บุรุษเช่นจิ้งเส้าหวงมากทิฐิ ไม่อ่อนข้อ ไม่เผยอารมณ์ใด ยิ่งกับคนที่มีฐานะต่ำกว่าตนเองแล้วก็จะมองไม่เห็นหัว คนเช่นเขาถูกหล่อหลอมให้อยู่เหนือผู้อื่น เหมาะสมกับตำแหน่งผู้นำตระกูล
ซิ่งหลิงยิ่งคิดศีรษะก็ปวดตุบๆ มารยาร้อยแปดพันเก้านางขุดมาใช้ได้ วาจาหวานหู ท่าทางออดอ้อนตัดพ้อนางล้วนเชี่ยวชาญ สำหรับบุรุษอื่นสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็จุดแข็งของนาง แต่สำหรับจิ้งเส้าหวงแล้วของพรรค์นั้นกลับกลายเป็จุดอ่อนของนาง
เขาไม่ลุ่มหลงในอิสตรี ไม่หลงใหลในมารยา เป็ดังก้อนหินไร้ความรู้สึก ส่วนเื่บนเตียงคงเป็การทำเพื่อสุขภาพที่ดีเสียมากกว่าการเสพติดลุ่มหลง...
สตรีฝั่งตรงข้ามพิงตัวไปกับผนังรถม้า จิ้งเส้าหวงปรายตามองใบหน้ายามหลับใหลเป็ระยะ ่เวลาที่นางหลับนี้ทำให้เขาทบทวนถึงการพูดคุยเมื่อครู่
บุตรชายคหบดีจำนวนไม่น้อยเป็พวกสามวันจับปลาสองวันตากแห วันๆ พากันเกียจคร้านไม่ทำประโยชน์ใดนอกจากผลาญเงินในตระกูลไปวันๆ คนเ่าั้เป็ถึงคุณชายต่อให้รวมหัวกันใช้สมองก็ยังมีความคิดปราดเปรื่องไม่เท่าอี้จีตัวเล็กๆ เพียงคนเดียว
นางไม่ใช่ม้าพันธุ์ดีแต่ฝีเท้ากลับเหนือกว่าม้าชั้นเลิศฝีเท้าเหยาะแหยะไม่ได้เื่ ทั้งสิ่งที่นางพูดก็มีเหตุผลอยู่บ้าง หากจะเลี้ยงดู...
ก็ต้องเลี้ยงให้แตกต่างจากม้าทั่วไป
ทันใดแววตาของจิ้งเส้าหวงทอประกายเมื่อนึกถึงเื่หนึ่งขึ้นได้ พิศดูดวงหน้าเล็กจ้อยที่ตอนหลับใหลดูไร้พิษสงน่ามองมากกว่ายามตื่น ใคร่ครวญจนรอบคอบ
นางเป็ม้าฝีเท้าดีที่ซื้อมาด้วยเงินพันตำลึงทองแต่เขากลับ ‘ขึ้นขี่’ ไปเพียงครั้ง
...ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย
ปึก ปึก
แรงกระแทกที่เท้าปลุกซิ่งหลิงให้ตื่นขึ้นอีกหน ดวงตาเต็มไปด้วยความสะลึมสะลือมองไปยังจิ้งเส้าหวงที่ยืดขายาวใช้ปลายเท้าสะกิดเขี่ยนาง ท่าทางตั้งแง่รังเกียจเต็มประดา
“ถึงแล้ว”
ซิ่งหลิงกะพริบตาสองสามคราลูบหน้าลูบตาแล้วผงกหัวลงด้วยความงัวเงีย ในขณะที่จิ้งเส้าหวงลงจากรถม้าไปเขาก็เอียงตัวหันหลังกลับแล้วพูดกับนาง
“ข้าจะไปพบเ้าหลังยามห้าย [1] เตรียมตัวเสีย”
ความสะลึมสะลืองัวเงียหลังจากการตื่นนอนหายวับราวหมอกควันเมื่อได้ยินคำพูดของเขาเต็มสองรูหู
เตรียมตัวอีกแล้ว! เขาให้นางเตรียมตัวบัดซบอันใดอีกแล้ว! ไม่ใช่นางเพิ่งพูดกับเขาไปเองหรือ
จงใจยั่วโทสะกันหรือ!
แล้วเตรียมตัวไปที่ใดกัน ั้แ่เมื่อวานจวบจนวันนี้ั้แ่เช้าจรดค่ำนางถูกคำว่าเตรียมตัวทำหลอนหูไปหมด!
หนนี้จะใช้นางทำอะไรอีกเล่า การเตรียมตัวหนนี้ต้องหาหมวกเกราะมาสวม ต้องพกกระบี่ถือดาบด้วยหรือไม่!
พลันดวงตาคู่งามเหลือบขึ้นสำรวจสีท้องฟ้ารอบด้านกำลังมืดลง พบหลังยามห้ายนี่ไม่ดึกไปหน่อยหรือ ยังมีสามัญสำนึกอยู่บ้างหรือไม่ ไม่คิดว่าสตรีตัวเล็กแบบบางเช่นนางจะต้องหลับต้องนอนเช่นผู้อื่นบ้างหรือ ใช้งานนางหนักเกินค่าตัวแล้ว!
มารดามันเถอะ!
หากจะหนียามนี้ยังทันอยู่หรือไม่!
ทว่าการคิดหนีของซิ่งหลิงล้วนเป็ความคิดเหลวไหล อิดออดอยู่นานจึงค่อยๆ ลงจากรถม้าไปด้วยความเกียจคร้าน เห็นอี้ฉุนและถังน่าที่กำลังเดินปรี่เข้ามาประคองจึงค่อยรู้สึกถึงความสะดวกสบายในการอยู่ในตระกูลใหญ่ขึ้นมาบ้าง แทบอยากจะทิ้งตัวลงแล้วให้สาวใช้ทั้งสองหิ้วปีกนางเข้าเรือนให้รู้แล้วรู้รอด
เหนื่อยเหลือเกิน!
มาถึงเรือนซิ่งหลิงก็ปล่อยให้สาวใช้ทั้งสองจับอาบน้ำขัดถูเรือนร่างทุกซอกทุกมุมแต่โดยดี ปล่อยให้พวกนางพลิกตนเองไปมาดุจปลาย่างตัวหนึ่ง
จวบจนสวมอาภรณ์เสร็จสรรพิญญาของนางก็หลุดลอยนอนอยู่บนเตียงก่อนกายหยาบจะถึง ทว่าเตียงกว้างขวางหอมกรุ่นที่อบร่ำด้วยกลิ่นดอกไม้หอมชวนผ่อนคลายและผ้าห่มอบอุ่นแฝงกลิ่นแสงแดดที่ถวิลหากลับลอยหลุดไปเมื่อถูกถังน่ากดตัวนั่งลงหน้าคันฉ่องและลงมือผัดแป้งแต้มชาดลงบนใบหน้าของนาง
“จะนอนแล้ว ไยต้องทำเื่พวกนี้ด้วยเล่า” ซิ่งหลิงย่นปากถามอย่างอดไม่อยู่ พยายามเอียงหัวหลบมือของถังน่า ดื้อรั้นไม่ยอมอยู่เฉย
“วันนี้พ่อบ้านแจ้งว่าคุณชายจะมาพบแม่นางอย่างไรเล่าเ้าคะ!”
ซิ่งหลิงกะพริบตาปริบๆ มองถังน่าพูดขึ้นด้วยความคึกคักก็ถอนใจยาว แววตามุ่งมั่นร้อนแรงของถังน่าทำให้ซิ่งหลิงอ่อนใจ เสตามองอี้ฉุนที่กำลังยืนอยู่ด้านหลัง ตั้งอกตั้งใจรวบเส้นผมยาวสยายทั่วแผ่นหลังเกล้าขึ้นเป็ทรงเรียบง่ายล่วงรู้ความคิดของพวกนางชัดเจน
วาจานี้หากเป็บุรุษอื่นเอื้อนเอ่ยไหนเลยจะพ้นเื่รักๆ ใคร่ๆ ในม่านมุ้ง
แต่หากเป็จิ้งเส้าหวงย่อมแตกต่าง...
ในใจอยากจะบอกพวกนางออกไปว่าคุณชายของพวกเ้ามีจิตใจเสมือนนักพรตตัดกิเลสราคะออกไปได้อย่างหมดจดจนแทบจะกลายเป็เซียน เขามาหาในยามค่ำคืนคล้ายว่าจะมีเื่ใช้งานนางมากกว่าทำเื่เร่าร้อนในยามราตรี
ทั้งจิ้งเส้าหวงก็ไม่ได้ลุ่มหลงความงามไม่ว่าจะตั้งใจประทินโฉมหรือไม่เขาก็ไม่สนใจอยู่ดี การทำเช่นนี้รั้งแต่ทำให้เขาคิดว่านางกำลังคาดหวังลมๆ แล้งๆ กลายเป็สตรีมักมากไปเสียอีก แม้ซิ่งหลิงจะคิดเช่นนี้แต่มองเห็นความตั้งใจของพวกนางทั้งสองก็ได้แต่นั่งนิ่ง ไร้เรี่ยวแรงจะห้ามปรามหรืออธิบายสิ่งใดให้มากความ ปล่อยให้พวกนางประทินโฉมบางๆ เกล้าผมเรียบง่ายทว่าดูอ่อนหวานงดงามจนเสร็จสิ้น
“พวกเ้าไปพักผ่อนเถิด ข้าจะรอคุณชายเอง ไม่ต้องกังวล”
“เ้าค่ะ!”
ถังน่ารับคำอย่างเชื่อฟังแต่ว่าอี้ฉุนกลับลอบมองซิ่งหลิงที่กำลังเอนกายอยู่บนเก้าอี้คนงามดวงตาฉายแววเคลือบแคลง ทว่าถังน่าเดินออกจากห้องชั้นในอี้ฉุนจึงต้องเดินตามไปอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งยังลอบครุ่นคิด
ตรองดูจากท่าทางของแม่นางซิ่งหลิงคล้ายไม่ได้ยินดีที่คุณชายมาหาซ้ำยังดูต่อต้านอยู่เล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ แต่แล้วจู่ๆ เกิดว่าง่ายขึ้นมาจึงทำให้รู้สึกขัดแย้งอยู่ไม่ได้...
หลังจากสาวใช้ทั้งสองหายลับจากครรลองสายตา ซิ่งหลิงลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้คนงามแล้วเช็ดเอาเครื่องประทินโฉมบนใบหน้าออกจนหมด ทั้งยังะโขึ้นเตียงทิ้งกายลงนอนอย่างเกียจคร้านดึงผ้าห่มคลุมกายจนแ่ามิดชิด ไม่คิดรอจิ้งเส้าหวงดังที่พูดเอาไว้เมื่อครู่
เวลาล่วงเลยไปจนถึงหลังยามห้ายจิ้งเส้าหวงถึงค่อยปรากฏตัวหน้าเรือนของซิ่งหลิงอย่างเงียบเชียบ การมาถึงของเขาทำให้อี้ฉุนและถังน่ารีบเข้าไปรายงานผู้เป็นาย ทว่าทั้งสองกลับต้องเบิกตากว้างเมื่อผู้ที่เอ่ยปากบอกจะรอคุณชายกลับนอนอยู่บนเตียง ดูหลับสบายเป็อย่างยิ่ง!
[1] ยามห้าย เวลา 21.00 – 22.59
4K
