ท่ามกลางความยินดีที่ทุกคนในทีมกำลังยิ้มชื่นชมด้วยกันอย่างปลื้มปริ่มรอรับถ้วยรางวัล ก่อนทุกคนจะไปเฉลิมฉลองให้กับชัยชนะในครั้งนี้ที่ร้านอาหารหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตัวสนามและที่พักของพวกเขา
“แน่ใจนะว่าไม่อยากไปฉลองด้วยกัน”ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวเมื่อเขาเดินมาส่งเธอที่รถก่อนจะแยกย้ายกันเดินทางออกจากสนามแข่ง
“ไม่อ่ะฟ้าก็มียางอายอยู่บ้างนะ ไม่ไปด้วยหรอก” ตอบไปก็ถอนหายใจ กอดอกทำหน้าบูด ไม่สบอารมณ์
“ฟ้า ทัตบอกแล้วไงอย่าพูดแบบนี้อีก” เขาจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอบอกและมองสบตาไปที่ใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักปานจะกลืนกิน
“ฟ้าให้ทัตไปฉลองได้แต่คืนนี้ทัตต้องมานอนค้างที่โรงแรมกับฟ้า ตกลงมั้ย” น้ำเสียงเด็ดขาดกวาดลิ้นไปแตะที่กระพุ้งแก้ม สายตามองจ้องที่เขาเชิงขู่ให้กลัว
หัวเราในลำคอส่ายหน้าไปมาอย่างเอ็นดูในความน้อยใจของหญิงสาว “ตกลงครับฟ้ามารอรับผมที่หน้าร้านได้เลย” พูดจบก็หอมแก้มทั้งสองข้างของเธอก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถยนต์ฝั่งคนขับให้เธอ
กลับมาที่พักและเตรียมตัวออกไปทานข้าวฉลองให้กับชัยชนะ
“ทำอะไรก็ไว้หน้าแคทบ้างได้มั้ย” แคทพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะโกรธแต่ก็พยายามพูดให้ซอฟที่สุด ขณะเขากำลังใส่เสื้อผ้าอยู่ภายในห้องพักที่ทั้งคู่พักด้วยกัน
“ก็ต่างคนต่างอยู่สิแคท”เขาบอกเหมือนไม่รู้สึกอะไร และไม่ได้สนใจว่าสิ่งที่เขาทำนั้นมันทำลายน้ำใจของหญิงสาวคนหนึ่งที่รักเขา
“ถ้าต่างคนต่างอยู่แล้วมันเสนอหน้ามาที่นี่ทำไม”แคทถามด้วยน้ำเสียงที่โมโหขึ้นอีกระดับหนึ่งจากก่อนหน้านี้
“เรียกคนอื่นว่ามันหัดให้เกียรติคนอื่นบ้างสิ” เขาตำหนิที่เธอเรียกผู้หญิงอีกคนที่เขารักอย่างไม่สุภาพ
“ให้เกียรติเหรอทัตทัตจะให้แคทให้เกียรติอีนั่น ทั้งที่มันมาแย่งผัวของแคทถึงที่ น่ะเหรอ”น้ำเสียงทั้งโกรธและหัวเราะให้กับคำพูดของชายคนรักอย่างคนอยากจะเสียสติ ที่เขากล้าปกป้องผู้หญิงอีกคนต่อหน้าเธอ
“เงียบไปเถอะผมไม่อยากทะเลาะ อย่ามาหาเื่” เขากำลังจะเดินออกจากห้องพักออกไปข้างนอก
“แคทเป็คนเริ่มหรือยังไงกันห้ะ” เสียงของเธอถามแบบตะคอกด้วยความโกรธและเ็ปที่หัวใจถูกย่ำยี
“คุณไม่ได้เริ่มหรอกแคทผมต่างหากที่เป็คนเริ่ม” เขาหันหลังกลับมาตอบเธอ มืออันใหญ่หนาจับบีบที่หัวไหล่ทั้งสองข้างของเธออย่างไม่อ่อนโยนต่างจากััที่เขามอบให้กับนางผู้หญิงคนนั้น
“คืนนี้ผมจะนอนค้างที่อื่นนะไม่ต้องรอ ตอนเช้าก็เดินทางกลับไปก่อนเลย ผมจะกลับทีหลัง” น้ำเสียงและสายตาที่เ็าคู่นั้นบอกออกมาอย่างไร้ความเห็นใจ
“จะไปนอนกับมันเหรอแคทไม่ให้ไป ถ้าคุณไปเราได้เห็นดีกันแน่”พูดขู่ด้วยน้ำเสียงเข้มที่สั่นเครือเพราะร้องไห้ฟูมฟายเพื่อห้ามไม่ให้เขาไป แต่ใจคนมันไม่อยู่จะเอาอะไรไปรั้งไว้ได้
หลังทานอาหารฉลองเสร็จงานเลี้ยงก็ต้องเลิกรา
“มารอนานหรือยังครับ”เดินออกจากร้านอาหารมาที่ลานจอดรถด้านหน้า มาถึงมีรถหนึ่งคันที่จอดรออยู่พร้อมหญิงสาวที่รักเขาแตะััเบาๆ ลงไปที่แก้มละมุนของเธอ อย่างคลั่งไคล้ในรักที่มีต่อเธอ
“แคทบอกแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าแคทไม่อนุญาตให้คุณไปนอนค้างกับนางเมียน้อย”เสียงพูดแข็งกระด้างดังตามหลังมาอย่างติดไม่ทิ้ง่ เ้าของเสียงพูดนั้นเดินหน้าบึ้งตึงสายตาดุ เข้ามาใกล้ขึ้นกว่าเดิม
“แคทผมว่าเราคุยกันรู้เื่แล้วนะ” เสียงดุเข้ม กัดฟันพูดปราม เมื่อเห็นท่าทีของเธอนั้นไม่เป็มิตร
“คุยรู้เื่อะไรใครคุยรู้เื่ แคทไม่รู้เื่กับคุณหรอกนะคะ แคท บอกว่าไม่ให้ไป ก็คือไม่ให้ไป”เสียงหนักแน่น เน้นย้ำ ลงน้ำหนักที่ชัดถ้อยชัดคำในทุกประโยคที่ออกจากปากพูดไม่ทันขาดคำ ก็เหวี่ยงมือไปด้วยความไว ดึกกระชากที่ผมของหญิงสาวอีกคนเพื่อทำให้เธอกลัวและกลับไป แต่ตรงกันข้าม เพราะนอกจากจะไม่กลัวแล้วเขายังปัดมือของเธอออกอย่างแรงจนแขนเธอสะบัด เพื่อปกป้องผู้หญิงอีกคนที่เธอเรียกว่า เมียน้อย
“อย่ามาทำแบบนี้เพราะผมไม่ได้ขอให้คุณทนอยู่กับผม” น้ำเสียงตวาดกลับมาด้วยความโกรธแขนข้างหนึ่งโอบกอดป้องผู้หญิงอีกคนไว้
“ไม่ได้ขอให้ทนอยู่หมายความว่ายังไงทัต” คำถามถูกถามด้วยเสียงสาดกระแทกมือทุบไปที่หน้าอกบึกบึนของเขารัวมือแบบไม่ยั้ง
“ทัตฟ้าขอตัวก่อนนะคะ ฟ้าไม่อยากเป็ต้นเหตุให้ใครทะเลาะกัน”จะปลีกตัวออกจากอ้อมแขนที่เข้าป้องไว้อยู่แต่กลับโดนกอดรั้งกลับมาไม่ยอมให้จากไปซะงั้น ภายในใจกำลังแอบยิ้มหัวเราะสะใจแต่ก็แสดงสีหน้าเหมือนรู้สึกผิดออกมาบดบังความรู้สึกที่แท้จริง
และแน่นอนว่าเมื่อเขาคลั่งรักในตัวของเธออยู่แล้วเขาจึงเลือกที่จะไปกับเธอ โดยไม่สนใจว่า แคท ผู้หญิงที่แทนตัวเองว่าเป็เมียของเขา จะยอมหรือไม่ก็ตาม
ปลายฟ้าและทัต มานอนค้างด้วยกัน ที่โรงแรมหนึ่งซึ่งปลายฟ้าเช็คอินไว้ั้แ่เดินทางมาถึงเมื่อ่สายของวันนี้ ยังไม่ทันได้เดินพ้นประตูห้องพักเขาก็จู่โจมเธอทันทีราวกับว่าอดอยากมานาน
กอดรัดตัวของเธอจากทางด้านหลังมือของเขาลูบคลำไปทั่วทั้งร่างกาย ไล่ระดับจากหน้าท้องขึ้นมาถึงเนินอกที่เต็มไม้เต็มมือบีบคั้นอย่างไม่ยั้งมือ ซุกหน้าเข้าไปตามซอกคอของเธอพร้อมเดินไปจนตัวของเธอติดกับผนังห้องมือทั้งสองข้างย้ายขึ้นมาจับที่ไหล่บอบบางให้หมุนกลับหน้ามาที่เขาริมฝีปากทั้งสองประกบชนเข้าหากัน จูบนั้นช่างเร่าร้อนเสื้อผ้าอาภรณ์ในตัวของหญิงสาวกำลังจะถูกถอดออก กระดุมกางเกงใต้สะดือกำลังจะถูกนิ้วของเขาแกะออกในอีกไม่นาน
“ฟ้าเป็ประจำเดือนอยู่ขอโทษด้วยนะคะที่รัก” คว้าจับมือที่กำลังเร่งรีบอยากจะแกะกระดุมให้หยุดย้ายริมฝีปากออกมา บอกด้วยน้ำเสียงกระซิบแ่เบา ส่งสายตาอ่อนหวานไปที่ชายหนุ่ม
“ฟ้า...”เสียงเรียกชื่อแ่เบาจากลำคอดังขึ้นมา เมื่อได้ยินประโยคนั้นจากปากของเธอทั้งที่เอ็นบางส่วนของร่างกายมันแข็งตึงจนแทบจะทะลุเป้ากางเกงออกมาให้ได้
“ถ้าคุณอยากจะกลับไปก็ได้นะคะฟ้าไปส่งก็ได้” ชิงพูดประชดก่อนจะได้เปรียบ ทำหน้าเศร้าและน้อยใจหน่อยก็ทำให้เขายอมหยุด
“โอเคไม่เป็ไรนะ เราอาบน้ำเข้านอนพักผ่อนกันดีกว่าคืนนี้ผมจะนอนกอดคุณให้หายคิดถึงเลย” เสียงอบอุ่นถูกพูดออกมาราวกระซิบริมฝีปากถูกย้ายไปััที่บนหน้าผากอย่างอ่อนโยน มือลูบไล้ที่หัวอย่างทะนุถนอมค่ำคืนที่ผ่านพ้นไป ร่างกายของทั้งสองนอนกอดกันแน่นเกลียวหัวของเธอหนุนที่แขนล่ำตลอดทั้งคืน แขนของเขาอีกข้างกอดเธอเอาไว้ไม่คลายจนหมดคืนนี้ไป
สองคนนอนหลับในอ้อมกอดของกันและกันอย่างมีความสุขแต่มีหนึ่งคนต้องนอนน้ำตาอาบแก้มทั้งสองข้างและไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้