สองมือหลี่กวนหยางเต็มไปด้วยไอสีเทาแห่งความตาย มีเสียงกรีดร้องดุจวิญญาณโหยหวน ฝ่ามือวัฎจักรภพเคล็ดตายเมื่อใช้ออก จะสังหารศัตรูในฝ่ามือเดียว ไม่เคยมีผู้ใดรอดถึงฝ่ามือที่สองมาก่อน ไป๋เหวินโจวตื่นตระหนกไม่น้อย มันขยับกายวูบก็ถึงข้างกายหลี่กวนหยาง แต่หลี่กวนหยางกระแทกฝ่ามือใส่ทรวงอกเจียงเยี่ยนแล้วเจียงเยี่ยนรู้สึกเจ็บปวดคล้ายวิญญาณจะหลุดลอยออกจากร่าง พลังฝ่ามือหลี่กวนหยางทะลักเข้ามาในร่างมันอย่างมากในชั่วพริบตา ลมปราณของหลี่กวนหยางคล้ายกำลังกัดกร่อนวิญญาณมัน สติเริ่มหลุดลอย ดวงตาเริ่มปิดเจียงเยี่ยนค่อยๆ ล้มลงไป ทันใดนั้นหลี่กวนหยางรู้สึกผิดปกติ รู้สึกพลังฝ่ามือมันเองกำลังค่อยๆ สะท้อนกลับมา ร่างเจียงเยี่ยนที่กำลังล้มลงค่อยๆ ยืนขึ้น ดันฝ่ามือมันกลับไป
เคล็ดวิชาสกุลเจียง ไม้ไผ่ดีดสะท้อน!
หลี่กวนหยางลอบตื่นตระหนก ชั่วลมหายใจเดียวกัน กรงเล็บไป๋เหวินโจวก็ตะกุยใส่ศีรษะมันแล้วหลี่กวนหยางรีบถอนฝ่ามือออกจากเจียงเยี่ยน ใช้แรงที่เจียงเยี่ยนดีดสะท้อนฝ่ามือมัน หักเหฝ่ามือไปซัดใส่ไป๋เหวินโจวแทน พลังฝ่ามือมันรุนแรงขึ้นเป็นอีกเท่าตัว!หากเป็นผู้อื่นถูกเคล็ดไม้ไผ่ดีดสะท้อน กำลังภายในจะไหลย้อนกลับไปกระแทกใส่ผู้จู่โจมจนบาดเจ็บ แต่หลี่กวนหยางเป็นถึงปรมาจารย์วิชาบู๊ ไม่เพียงไม่บาดเจ็บยังสามารถใช้หลัก ‘ยืมพลังฟาดพลัง’ ยืมพลังสะท้อนศัตรูไปจู่โจมใส่อีกผู้หนึ่งพลังไอสีเทาแห่งความตายเข้มข้นคุกคามไป๋เหวินโจวจนหนาวยะเยือก ไป๋เหวินโจวทราบว่าไม่ควรรับฝ่ามือนี้โดยตรง จึงถอนกรงเล็บออก พลิ้วกายถอยไปดุจสายลมโชยขณะที่ไป๋เหวินโจวถอยกาย ก็รู้สึกมีคนจู่โจมจากด้านข้าง ที่แท้หลี่หย่งเห็นไป๋เหวินโจวคิดกลุ้มรุมบิดามัน ตัวมันก็เข้าสู่วงต่อสู้ด้วยหลี่หย่งขยับทวนยาวแทงนับร้อยครั้งในชั่วอึดใจ จากนั้นแปรเปลี่ยนจากแทงเป็นฟาด จากฟาดเป็นควง พลิกแพลงเปลี่ยนแปรไม่สิ้นสุด คุกคามไป๋เหวินโจวถอยร่นไป
หลี่กวนหยางรีบหันมาทางเจียงเยี่ยน เห็นเด็กหนุ่มมีไอสีดำเข้มข้นคุ้มกาย ที่แท้ฝ่ามือหลี่กวนหยางจะอย่างไรก็เป็นสุดยอดวิชายุทธ ทำร้ายเจียงเยี่ยนได้ไม่น้อย ไอสีดำกำลังคุ้มครองและรักษาอาการบาดเจ็บให้นายมันอยู่หลี่กวนหยางแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย จุดสีแดงเล็กๆ บนหน้าผากมันเปล่งแสงเล็กน้อย มือมันปรากฏลูกพลังกลมสีม่วง ในลูกพลังมีสายฟ้าสีขาวแตกประกายอยู่ มันกวาดมือออก ชั่วพริบตาลูกพลังก็แตกออกเป็นสิบกว่าลูกจู่โจมใส่เจียงเยี่ยนในคราเดียวเจียงเยี่ยนกระโดดหลบลูกพลังเหล่านั้นขึ้นฟ้า หลี่กวนหยางขยับมือ ลูกพลังสิบกว่าลูกก็ลอยตามขึ้นไป เจียงเยี่ยนเกิดไหวพริบวูบพุ่งร่างลงมาหาหลี่กวนหยาง ลูกพลังก็ลอยตามมันมาด้วย ขณะที่ร่างเด็กหนุ่มใกล้หลี่กวนหยาง มันเปลี่ยนท่าร่างกะทันหัน ลอยกายขึ้นไปอีก คล้ายกับนกนางแอ่นโฉบผิวน้ำลูกพลังเหล่านั้นไม่สามารถหยุดยั้งทัน พุ่งเข้าหาหลี่กวนหยางอย่างรวดเร็ว หลี่กวนหยางยืนนิ่ง จุดแดงที่หน้าผากเปล่งแสงเจิดจ้ากว่าเดิม ลูกพลังเหล่านั้นพลันแยกออกไม่กระทบถูกตัวมันแม้แต่น้อย จากนั้นยังคงลอยตามเจียงเยี่ยนไปลูกพลังตามติดเจียงเยี่ยนไม่หยุด มันค่อยๆ กระจายออกโอบล้อมเจียงเยี่ยนไว้ คล้ายกับเหล่าฝูงหมาป่ากำลังไล่ล่าแกะ เจียงเยี่ยนตกอยู่ในภาวะคับขันแล้วหลี่กวนหยางกำมือแน่น ทันใดนั้นลูกพลังซึ่งล้อมเจียงเยี่ยนก็บีบวงล้อมเข้าหา เจียงเยี่ยนเตรียมใช้กำลังทำลาย แต่หากทำลายร่างกายมันซึ่งได้รับบาดเจ็บอยู่ อาจถูกแรงระเบิดมหาศาลกระทบกระเทือนให้ได้รับบาดเจ็บเพิ่มแต่มันพลันคิดถึงหลักกระบวนท่าพิชิตเทพ ซึ่งสอนให้มันไม่ยึดติด เหตุใดเล่าจึงต้องคิดทำลายอย่างเดียว
ตัวเจียงเยี่ยนปรากฎไอสีดำแห่งอสูรเข้มข้น มันพุ่งกายเข้าหาลูกพลังลูกหนึ่ง จากนั้นใช้ฝ่ามือทะลวงเข้าไปในลูกพลังนั้น หลี่กวนหยางลอบดีใจ ลูกพลังนั้นคงระเบิดใส่มือเจียงเยี่ยนจนมันพิการมิคาดลูกพลังไม่เพียงไม่ระเบิด ยังเริ่มกลายเป็นสีดำ เจียงเยี่ยนผลักลูกพลังไปกระทบกับลูกพลังอีกลูกหนึ่งอย่างรวดเร็ว ลูกพลังทั้งสองจึงรวมกันเป็นหนึ่งเดียว อีกมือของเจียงเยี่ยนก็กระทำเช่นเดียวกัน!ที่แท้เจียงเยี่ยนนึกถึงหลักกระบวนท่าพิชิตเทพ ไม่จำเป็นต้องยึดติด เมื่อพลังศัตรูจู่โจมมาใช่ว่าต้องทำลายอย่างเดียว เจียงเยี่ยนจำได้ว่าตอนประลองกับหลี่กวนหยางที่เชิงเขาเทวี มันก็เคยดูดพลังหลี่กวนหยางรวมกับของมันเพื่อทะลวงชีพจรสิบสองจุดได้ มันจึงคุ้นเคยกับลมปราณหลี่กวนหยางยิ่ง จึงใช้พลังเทพดับสูญหลอมรวมกับลูกพลัง จากนั้นทำให้เป็นของมันเอง
นี่คือพลังระดับจักรพรรดิเจ้าชีวิตที่ควบคุมทุกสิ่ง!
เจียงเยี่ยนกางสองมือ จากนั้นหมุนวนกาย ลูกพลังทั้งหมดซึ่งล้อมจู่โจมก็หลอมรวมอยู่ที่สองมือมัน จากนั้นมันประกบสองมือรวมลูกพลังเป็นหนึ่งเดียวกลายเป็นลูกพลังสีดำยักษ์ลูกหนึ่งหลี่กวนหยางคาดไม่คิดถึงเจียงเยี่ยนจะมีพลังถึงขั้นนี้ เด็กหนุ่มกระโดดเข้าหาเทพธรณิน จากนั้นตวาดคำหนึ่งลูกพลังยักษ์ก็จู่โจมใส่มัน จุดสีแดงที่หน้าผากหลี่กวนหยางเปล่งแสงเจิดจ้า พลังลมปราณคุมจักรวาลขั้นสูงสุดก็แสดงอานุภาพพื้นดินสั่นไหว อากาศรอบกายแปรปรวนราวเกิดอาเพศ ลูกพลังในมือเจียงเยี่ยนก็ปริแตก เจียงเยี่ยนตื่นตระหนกยิ่งรีบใช้พลังเทพดับสูญควบคุมไว้ หากลูกพลังยักษ์ระเบิดตอนนี้ ร่างมันต้องแหลกสลายตามแรงระเบิดเป็นแน่หลี่กวนหยางยื่นมือออก ร่างเจียงเยี่ยนพลันหยุดชะงักราวถูกหยุดเวลา แต่ลูกพลังยังคงค่อยๆ แตก เจียงเยี่ยนรู้สึกคุมลูกพลังไว้ไม่ไหวแล้วครานี้มันต้องตายแน่นอน
แต่หลี่กวนหยางพลันตวาดว่า “อย่ายุ่ง!”เจียงเยี่ยนงงวูบ มิทราบตั้งแต่เมื่อใดซูเฟินเฉินประมุขวังนิรมลมายืนอยู่ข้างกายมัน ดวงตานางเปล่งประกายดุจแสงดาวยามตรี จากนั้นนางผลักสองมือไปเบื้องหน้า อากาศรอบกายเจียงเยี่ยนก็เบาหวิว ลมปราณสลายดาราขั้นสูงสุดก็ทำงานเช่นเดียวกัน ลูกพลังยักษ์สลายหายไปในอากาศในชั่วอึดใจ พร้อมกับหลี่กวนหยางที่พุ่งกายเข้ามาดุจพญาเหยี่ยวเหินหาว มันกระแทกฝ่ามือออกเกิดเป็นพลังเกรี้ยวกราดสุดทนทาน ซูเฟินเฉินรีบยกฝ่ามือเข้าต้านรับ ได้ยินเสียงโครมหนักๆ พื้นดินบริเวณนั้นก็แตกสลาย ซูเฟินเฉินร่างลอยละลิ่วไป ซูโหยวเสวียนซึ่งทะยานกายตามมา กรีดร้องคราหนึ่งรีบรับร่างมารดานางไว้
เจียงเยี่ยนตวาดด้วยโทสะ หลี่กวนหยางผู้นี้สังหารบิดามารดาบุญธรรมมันไม่พอ ยังสั่งฆ่าล้างสกุลเจียง นี่ยังมาทำร้ายคนที่ช่วยมันอีก มังกรสายฟ้าทมิฬพุ่งออกจากไอสีดำรอบกายมันโดยไม่ต้องเดินพลังจู่โจมใส่หลี่กวนหยางทันทีเทพธรณินอยู่ในระยะประชิดเกินไป จะใช้ลมปราณคุมจักรวาลอีกครั้งก็ไม่ทัน มันรีบยกสองมือต้านทานไว้พลังเทพดับสูญคือพลังที่ไร้ขีดจำกัด คราครั้งนี้เจียงเยี่ยนมีโทสะถึงขีดสุด พลังเทพดับสูญไหลทะลักดุจทำนบแตกมังกรสายฟ้าทมิฬนับร้อยจู่โจมใส่หลี่กวนหยางอย่างต่อเนื่อง แรงระเบิดรุนแรงยากต้านทาน ร่างกายมันกระทบกระเทือนราวกับถูกค้อนทุบใส่ต่อเนื่อง หากเป็นเช่นนี้ ไม่นานมันต้องได้รับบาดเจ็บเจียงเยียนตวาดอีกครา มังกรสายฟ้าทมิฬนับร้อยก็พุ่งออกจากกายมันอีก ครั้งนี้ตัวใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมากนัก พวกมันคำรามอย่างกราดเกรี้ยว บินไปล้อมเทพธรณินทั้ง หน้า หลัง บน รวมทั้งชำแรกดินจู่โจมจากด้านล่าง
พลังมังกรครองทศทิศ!
หลี่กวนหยางเร่งพลังลมปราณคุมจักรวาลคุ้มกันรอบตัว มังกรเหล่านั้นตัวใหญ่ยิ่ง กัดกินกำแพงลมปราณมันจากทุกด้านจนเริ่มปริแตกหลี่กวนหยางเห็นว่าหากเป็นเช่นนี้มันต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสแน่ มันจึงตวาด“ลู่เซียง มารดาเจ้าอยู่ในมือข้า!”เจียงเยี่ยนได้ยินดังนั้นก็ใจหายวาบ พลังมันชะงักทันที หลี่กวนหยางตวาดก้องมันกวาดมือออกมังกรสายฟ้าทมิฬรอบกายก็แหลกสลายไปพร้อมแรงระเบิด มันรีบสะกิดกายถอยห่างเจียงเยี่ยนอย่างรวดเร็ว “เจ้า..เจ้าว่าอะไร?” เจียงเยี่ยนถามเสียงสั่นสะท้าน“หึ เจ้าจำโอวหยางฉิวได้หรือไม่?” หลี่กวนหยางถามเจียงเยี่ยนไหนเลยจะจำมิได้ ตอนนั้นปราชญ์มารบริสุทธิ์กำลังจะบุกสกุลเจียง เทพธรรมชาติโอวหยางฉิวแสร้งเป็นคนดี พามันหนีไปหลบซ่อน แต่กลับหลอกดูดพลังมัน สุดท้ายถูกเจียงเยี่ยนทำร้ายบาดเจ็บหนีเตลิดไปหลี่กวนหยางกล่าว “โอวหยางฉิวผู้นี้ ยอมจำนนต่อข้านานแล้ว ตอนนั้นไป๋เหวินโจวกำลังบุกสกุลเจียง หลวงจีนสุริยันก่อนตายได้แจ้งข่าวขอให้มันไปช่วย โอวหยางฉิวจึงแจ้งให้ข้าทราบว่าเจ้าซึ่งมีพลังเทพดับสูญซ่อนอยู่สกุลเจียง แต่มันไม่ได้บอกรายละเอียดมากนัก ข้ายังเข้าใจว่าไป๋เหวินโจวคิดจะดูดพลังเจ้าเช่นกัน ข้าจึงสั่งพวกหงหู่ล่วงหน้าไปจับตัวเจ้าก่อน ส่วนโอวหยางฉิวเองก็แสร้งทำเป็นไปช่วยเหลือครอบครัวเจ้าต่อต้านปราชญ์มารบริสุทธิ์ นึกไม่ถึงมันกลับทรยศคิดดูดพลังเจ้าไว้ใช้เอง ตอนนี้มันถูกข้าทรมานจนพิการแล้ว”เจียงเยี่ยนรีบถาม “แล้วเกี่ยวอะไรกับมารดาข้า”“ภายหลังที่ข้าสั่งทำลายล้างสกุลเจียง เรื่องนี้ระบือลั่นไปทั่วยุทธจักร เรื่องที่เจ้ามีพลังเทพดับสูญก็ไม่เป็นความลับอีก ลู่เซียงไปตามหาเจ้าที่สกุลเจียงก็ไม่พบ นางจึงมาที่ตำหนักเทพธรณินเพื่อทวงถามคนจากข้า ข้าจึงจับกุมนางไว้” หลี่กวนหยางตอบเจียงเยี่ยนหวนนึกถึงมารดามันลำบากตามหามันถึงสิบหกปี เมื่อได้ข่าวคราวกลับถูกจับกุม มันรู้สึกขุ่นเคืองยิ่งจึงตวาด “ปล่อยมารดาข้า”หลี่กวนหยางตอบ “มารดาเจ้าอยู่ที่ตำหนักเทพธรณิน ข้าสั่งบริวารไว้ หากข้าไม่ได้กลับไป ก็สังหารนางเสีย”“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นเรื่องจริง” เจียงเยี่ยนถามหลี่กวนหยางตอบ “คนทั่วไปคิดว่ามารดาเจ้าถูกไป๋เหวินโจวฆ่าตายไปเมื่อสิบหกปีก่อนแล้ว หากข้าไม่เคยเจอกับนาง จะรู้ได้อย่างว่านางยังไม่ตาย”เจียงเยี่ยนตอบไม่ออก หลี่กวนหยางบอก“หากข้ามิได้ลงจากเขา มารดาเจ้าต้องตายแน่นอน เลือกเอา จะสู้หรือจะยุติเพียงเท่านี้?”เจียงเยี่ยนกำมือแน่น เทพธรณินผู้นี้ฆ่าบิดามารดาบุญธรรมมัน ตามล่ามันหลายครั้ง หากปล่อยไว้เกรงว่ายากจะหาโอกาสทองในการสังหารมันอีก…
----- จบตอน -----เจียงเยี่ยนจะตัดสินใจอย่างไร ตอนหน้าเฉลยพร้อมเรื่องราวที่่เชื่อมโยงกันทั้งหมด!