"ริว"
คิมพูดชื่อริวด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา
เมื่อมองไปรอบๆห้อง คิมก็สังเกตเห็นว่ารอบห้องนั้นเต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีขาวที่เขาชอบ
ริว: มึงเข้าโรงบาลเพราะกูอีกแล้ว
คิมยิ้มและส่ายหัว
คิม: ไม่ใช่หรอกมึงไอ่โจรพวกนั้นต่างหาก
ริวนั่งก้มหน้าเหมือนรู้สึกผิดคิมจึงยื่นมือไปลูบหัวริว สักพักเขาก็นึกถึงพี่ริน
คิม: เออ...มึง แล้วพี่รินล่ะปลอดภัยดีไหม
ริว: ปลอดภัยดีาเ็นิดหน่อยแต่ไม่ได้เป็อะไรมาก
ขณะเดียวกันพี่รินก็นั่งรถเข็นเข้ามาคุยกับคิมพร้อมกับป้าอั๋น คิมพยายามจะลุกขึ้นยกมือไหว้แต่ก็รู้สึกเจ็บแปรบที่หลัง
ริน: ตายแล้ว! ไม่ต้องลุกแล้วคิม
คิม:พี่รินเจ็บตรงไหนบ้างหรือป่าวครับ
รินยิ้ม
ริน: พี่ไม่เป็อะไรหรอกคิมเจ็บหนักกว่าพี่อีก ห่วงตัวเองก่อนดีกว่า
รินพูดด้วยความเป็ห่วงแล้วถอนหายใจเห้อ....
ริน:ขอบคุณมากนะคิมที่เสี่ยงชีวิตช่วยพี่
คิมหัวเราะเบาๆ
คิม: ไม่เป็ไรครับพี่รินมันเป็หน้าที่ของผมอยู่แล้ว ถึงเจ็บกว่านี้ผมก็ยอมครับ แค่นี้สบายมาก
พี่รินเข่งหัวคิมเบาๆ
ริน: นี้แหน่ะ ไอ่เด็กคนนี้ปากเก่งเหมือนริวเลยนะเราน่ะ ดื้อเหมือนกันเลย
คิมยิ้มแล้วลูบหัวตัวเองเบาๆ
ริน:พี่กับป้าก็รักคิมเหมือนน้องคนหนึ่งนั้นแหล่ะ เป็ห่วงคิมไม่ต่างจากริวเลยคิมก็เหมือนคนในครอบครัวเรานะรู้ไหม
คิมเมื่อได้ยินดังนั้นก็ถึงกับน้ำตาคลอ
คิม: ขอบคุณมากๆนะครับพี่ริน ป้าอั๋นริว ผมไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนเลยครับ ขอบคุณที่กรุณาและเมตตาผมนะครับ
ป้าอั๋นเดินเข้าไปลูบหัวคิมเบาๆ
ป้าอั๋น: คิมเอ้ยต่อไปนี้ไม่ต้องเร่ร่อนพเนจรไปอยู่ที่ไหนแล้วนะ เธอไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนะยังมีพวกเราที่อยู่ตรงนี้นะรู้ไหม
คิม: ครับ ป้า
ทุกคนยิ้ม
พี่ริน: ริว ดูแลคิมให้ดีๆล่ะอย่าให้ขาดตกบกพร่อง
ริว: ได้ครับพี่ริน
พี่ริน: พี่กลับห้องไปพักก่อนนะ
จากนั้นทุกคนก็แยกย้าย
ริวดูแลป้อนข้าวให้คิม
ริว: มา เดี๋ยวกูป้อนให้
คิม: เห้ย ไม่เป็ไรมึง กูกินเองได้มึงไปนั่งพักก่อนเถอะ (คิมเขิน)
ริว: ไม่เป็ไรหน่า เดี๋ยวกูป้อน นะๆอ้าปากเร็ว
คิมไม่อยากปฎิเสธอีกจึงอ้าปากด้วยความจำยอมปล่อยให้ริวป้อนข้าวไป ทำให้คิมนึกย้อนไปถึงอดีตตอนที่ริวป้อนข้าวให้ที่โรงอาหารของโรงเรียนขณะที่เขากำลังติวหนังสือให้ริวอยู่
.
.
ผ่านไปหลายวันคิมอาการดีขึ้นจึงได้ออกจากโรงพยาบาล แต่ยังเดินกระเพกอยู่เมื่อกลับถึงบ้านริวก็อุ้มคิมในท่าเ้าหญิงและอุ้มขึ้นไปส่งถึงที่ห้องคิมใที่โดนอุ้มเล็กน้อยเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว
พี่รินเห็นภาพของทั้งสองแล้วก็แอบยิ้มอยู่ในใจ(โรคสาววายกำเริบ)
เมื่อถึงห้องริวก็ค่อยๆวางคิมลงบนเตียง จากนั้นก็เปลี่ยนผ้าพันแผลให้
คิม: มึง กูโครตเกรงใจมึงเลยว่ะเดี๋ยวกูทำเองก็ได้นะ ไม่เป็ไร
ริวไม่สนและไม่ตอบแต่ยังคงเปลี่ยนผ้าพันแผลที่ขาให้คิมต่อไปคิมรู้ดีถึงห้ามยังไงริวก็คงยืนยันที่จะทำ จึงปล่อยไปขณะที่เปลี่ยนอยู่นั้นสายตาของทั้งสองก็จ้องมองกันไปมาด้วยความเขินอายคิมแอบหลบสายตาริวเล็กน้อย หลังจากเปลี่ยนผ้าพันแผลเสร็จ
คิม: ขอบคุณมากมึง มึงไปพักเถอะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว
ริว: คืนนี้กูขอนอนกับมึงได้ไหม
คิม: หือ?
ริว: กูอยากนอนเป็เพื่อนมึงอ่ะเผื่อมึงมีอะไรให้กูช่วย
คิม: โอเค ได้ๆมึงงั้นเดี๋ยวมึงนอนฝั่งนู้นนะ กูนอนฝั่งนี้เอง
ว่าแล้วทั้งสองก็เข้านอนโดยนอนบนเตียงเดียวกันและนอนข้างกัน
ยามเช้ามาถึงแสงแดดอ่อนๆส่องเข้ามาในห้อง คิมลืมตาตื่นขึ้นมา ก็พบกับใบหน้าอันหล่อเหลาที่กำลังหลับอย่างอ่อนโยนอยู่ด้านหน้าเขาััได้ถึงความอบอุ่นจากคนที่นอนอยู่ข้างกาย พร้อมกับเสียงลมหายใจที่แ่เบาคิมมองหน้าริวแล้วยิ้มอย่างมีความสุข เขาจ้องมองจนกว่าจะพอใจหลังจากนั้นก็หลับตาลงอีกรอบ ส่วนริว เมื่อเวลาผ่านไปสักพักเขาก็ลืมตาและจ้องมองมาที่คิมเช่นกันริวได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวคิม มันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายแล้วหลับไปอีกครั้ง
่สายของวันนั้นคิมตื่นขึ้นมาก็พบว่าริวหายไปแล้ว สักพักก็มีแม่บ้านนำอาหารมาเสิร์ฟถึงที่เตียงอาหารที่นำมาเสิร์ฟนั้นล้วนแล้วแต่เป็ของชอบของคิม เขารู้สึกราวกับเป็เ้าชายคิมกล่าวขอบคุณแม่บ้าน หลังกินอาหารเสร็จ เขาก็เตรียมตัวจะอาบน้ำริวเข้ามาดูอาการของคิมในห้องพอดี ขณะที่คิมกำลังเดินกะเพกเพื่อที่จะไปแปรงฟันที่อ่างล้างหน้าริวก็เข้ามาพยุงตัวไว้
ริว: มา เดี๋ยวกูช่วย
คิม: ไม่เป็ไรมึง แค่แปรงฟันเองกูทำได้
ริว: มึงนิ่ ชอบปฎิเสธกูจังแขนมึงยังไม่หายดีเลยเดี๋ยวกูแปรงให้
ว่าแล้วริวก็บีบยาสีฟันใส่แปรงให้เสร็จสับ
ริว: อ้าปาก
ริว ยัดแปรงใส่ปากคิมและเริ่มแปรงฟันให้อย่างช้าๆ คิม ณ ตอนนั้น ไม่รู้จะทำยังไง เขินก็เขินได้แต่เหลือบตาขึ้น้า เกิดมาก็เพิ่งจะเคยมีคนมาแปรงฟันให้นี้แหล่ะ
เมื่อแปรงเสร็จ คิมก็บ้วนปากริวใช้ผ้าขนหนูเช็ดปากให้ จากนั้นก็เอื้อมมือไปถกเสื้อของคิมขึ้น คิมใสะดุ้งสุดตัว
คิม: เห้ย มึงทำอะไรเนี่ย
ริว: อ่าว กูก็จะช่วยมึงอาบน้ำไงถอดเสื้อเร็ว เดี๋ยวกูช่วยถอดให้
คิม: เห้ยๆๆ มึงหยุดเลย ไม่เป็ไรไอ่ริวไม่เป็ไร กูอาบเองได้
ริว: แต่แขนมึงยังพิการอยู่เลย
คิม:แขนกูเริ่มหายดีแล้วไม่ได้เจ็บขนาดนั้น มึงดูแลกูดีขนาดนี้ กูเจ็บแผลไม่นานหรอก
ริว: มึงแน่ใจนะว่าไหวอ่ะ
คิม: อืมมม....... มึงออกไปได้แล้วเดี๋ยวกูจัดการเอง
ริวยังยืนนิ่งคิมจึงหยิบสายฉีดตูดในห้องน้ำขึ้นมาฉีดไล่ริว
คิม: มึงจะออกไปไหม ถ้าไม่ไปกูฉีดนะ
เมื่อเห็นดังนั้นริวจึงรีบวิ่งออกไปคิมถอนหายใจ
ริว: ไม่ให้ช่วยแน่นะ
ริวโผล่หน้ามาถาม
คิม: อืมมม........ ไปได้แล้ว
คิมพูดพร้อมฉีดน้ำไล่หลังจากริวไปแล้ว คิมก็แอบหัวเราะเบาๆ
หลายวันต่อมาริวพาไปดูบ้านของชาวสลัมที่สร้างเสร็จแล้วและให้คิมตั้งชื่อ แต่คิมคิดไม่ออกเลยให้พวกลุงๆป้าๆช่วยกันตั้งลุงเอาชื่อริวกับคิมมารวมกัน คิมปฎิเสธ บอกให้เอาแค่ชื่อของริวเพราะคิมเป็แค่ลูกจ้าง แต่ริวบอกให้เอาชื่อที่ลุงตั้งอ่ะดีแล้ว
โดยชื่อจริงของคิมคือ ยาวิน ส่วนชื่อจริงของริวคือ โวยาจ เมื่อรวมกันจึงได้เป็ชื่อ บ้านโวยาวิน
เช้าวันต่อมาคิมตื่นแต่เช้าและรีบแต่งตัวเหมือนจะออกไปไหนสักที่ ริวมาเห็นเข้าจึงถาม
ริว: คิม จะรีบออกไปไหนอ่ะแผลยังไม่หายดีเลยนะ
คิม: อ๋อวันนี้วันครบรอบวันตายของยายกูอ่ะ กูเลยจะไปไหว้ท่านที่หลุมสักหน่อย
ริว: งั้น กูขอไปด้วยนะเดี๋ยวกูไปส่งมึง มึงรอกูเปลี่ยนเสื้อแปปนะเดี๋ยวกุมา
คิม: โอเคๆ
เมื่อทั้งสองไปถึงหลุมศพคิมก็จัดพิธีไหว้ศพยายพร้อมกับริว เมื่อไหว้เสร็จทั้งสองก็นั่งคุยกันหน้าหลุมศพ
ริว: คิม วันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นว้ะมึงหายไปอยู่ที่ไหนมา ถ้าตอนนั้นมึงเดือดร้อน ทำไมมึงถึงไม่มาหากู
เมื่อได้ยินดังนั้นคิมก็เล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้ริวฟัง เมื่อริวฟังเสร็จ ริวก็โผ่ลเข้ากอดคิมแล้วบอกกับคิมว่า
ริว: กูขอโทษกูไม่รู้ว่าวันนั้นมึงอยู่ที่บ้าน กูเลยไม่ได้ไปรับมึงกูไม่คิดว่ายายมึงจะจากไปกะทันหันขนาดนั้น กูไปหามึงแต่ก็ไม่เจอมึงนึกว่ามึงย้ายบ้านไปแล้ว
คิมทำหน้าใเล็กน้อยแล้วก็กอดริวกลับ
คิม: เห้ย ไม่เป็ไรมึงมึงไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ไม่ต้องขอโทษกูหรอกกูต่างหากที่ผิดเพราะไม่ได้ไปสอบตามที่นัดกับมึงไว้
ทั้งสองผละออกจากอ้อมกอดของกันและกัน
คิม: ตอนนั้นกูก็โง่เองแหล่ะ มัวแต่เสียใจจนสติแตกทั้งๆที่ความตั้งใจของยายคืออยากให้กูไปสอบแท้ๆ
ริวจับมือคิมแล้วชูขึ้นฟ้าต่อหน้าหลุมศพของยายคิมทำหน้า งง
ริว: ยายครับต่อไปนี้ยายไม่ต้องห่วงแล้วนะครับ ผมจะดูแลคิมแทนคุณยายเอง หลับให้สบายนะครับยาย
ริวพูดต่อหน้าหลุมศพของยายคิมรู้สึกตื้นตันใจมาก พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนน้ำตาคลอ
เมื่อเยี่ยมหลุมศพยายเสร็จริวและคิมก็ออกไปนั่งเล่นที่สวนสาธารณะและนั่งตรงม้านั่งที่พวกเขาเคยมาเล่นด้วยกันสมัยเรียน
ริว: กูไปเรียนต่อตั้งหกปีมึงไม่คิดถึงกูบ้างหรอ
คิม: คิดถึงสิ เวลากูคิดถึงมึงกูก็จะมานั่งเล่นแถวๆนี้แหล่ะ
(ริวยิ้ม)
ริว: คิม มึงอย่าหายไปอีกนะเว้ย
คิม: กูต่างหากที่ต้องพูดคำนี้กูก็อยู่ที่เดิมนั้นแหล่ะ ไม่ได้หายไปไหนหรอก มีแต่มึงอ่ะ หายไปอยู่เมืองนอกนู้นน
ริว: กูก็กลับมาหามึงแล้วนี้ไง
จากนั้นทั้งสองก็เดินทางกลับบ้าน
ขณะที่ทุกคนกำลังทานข้าวอยู่นั้น พี่รินก็กรี้ดออกมาด้วยความดีใจ
ริน: อร้ายยย ทุกคนๆ ดูนี้สิ
ริว: อะไรฮะ
ริน: คะแนนสอบของคิมออกแล้วนะคิมสอบได้ที่หนึ่งด้วยแหล่ะ
ริวรีบแย่งไอแพดจากมือพี่รินมาดู
ริว: โห้ยย จริงด้วยว่ะเก่งไม่เบาเลยนะมึงเนี่ย แล้วคะแนนของผมอยู่ไหนอ่ะ
ริน: อยู่นี้
รินชี้ตำแหน่งให้ริวดู
ริน: ได้ที่ 6 ก็ถือว่าโอเคเลยนะ จากทั้งหมด 20 คนเนี่ย
ริว: ฮ่าๆๆๆๆ (ริวหัวเราะ) ขอบคุณครับ
ป้าอั๋น: ดีจังได้ข่าวว่าคิมเรียนเก่งมาั้แ่สมัยมอต้นแล้วนี้
คิม: แหะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ
คิมพูดแบบเขินๆ
ริว: ใช่แล้วครับป้าที่ผมสอบเข้ามอปลายได้ก็เพราะมีมันนี้แหล่ะช่วยติวให้
ป้าอั๋น: นี้ รีบๆเรียนให้จบน้าจะได้มาช่วยตาริวดูแลบริษัท
ริน: ตำแหน่งอะไรดี เลขาเลยดีไหม
คิม: โห้ยแค่ตำแหน่งพนักงานธรรมดาผมก็ดีใจแล้วครับ ขอบคุณมากๆนะครับ
หลังทานข้าวกันเสร็จก็แยกย้ายกันไปนอนริวพาคิมไปส่งที่ห้อง
คิม: ริว วันนี้มึงไม่ต้องนอนเป็เพื่อนกูแล้วก็ได้แผลกูเริ่มหายดีแล้วมึงไปพักเถอะ
ริว: โอเค งั้นก็ได้ ถ้ายังไงมีปัญหาตรงไหน มึงก็โทรหากูแล้วกันนะ โทรหาได้ตลอด 24 ชั่วโมงเลย
คิม: เออเค
ริว: ฝันดีมึง
ขณะที่ริวหันหลังจะเดินไปที่ห้องตัวเองคิมก็เรียกริวอีกครั้ง
คิม: เอ้ย มึง
ริวหันกลับมา
ริว: หื้อ มีอะไรหรอ
คิม: เอ่อ... ขอบคุณมากนะมึง
คิมพูดแบบเขินๆ
ริว: จ้า (ยิ้ม) ไปล้ะ บาย
จากนั้นทั้งสองก็แยกย้ายกันไปนอน
วันถัดมา แนนและนิดามาหาริวที่บ้าน
ทุกคนนั่งทานข้าวร่วมกันที่โต๊ะอาหารแต่แนนรีบมานั่งข้างริว ทำให้คิมต้องย้ายไปนั่งที่อื่น แนนนั่งใกล้ชิดริวจับนู้นจับนี้ จนคิมแอบหึง คิมจึงเดินออกมานั่งเล่นข้างสระน้ำพี่รินที่เห็นกิริยาของแนนก็ไม่ค่อยชอบแนนเท่าไหร่นัก รวมถึงนิดาและป้าอั๋นด้วยริวที่ไม่เห็นคิมบวกกับรำคาญแนน จึงเดินออกไปตามหาคิมและไปนั่งเล่นข้างคิมตรงข้างสระว่ายน้ำ
ริว: เห้ย มานั่งทำไรคนเดียวตรงนี้
คิมนั่งเงียบไปสักพัก
คิม: แล้วมึงอ่ะ ออกมาทำไมไม่อยู่คุยกับคุณหนูหรอ
ริว: คุยจนเบื่อแล้วอยากออกมานั่งข้างนอกมากกว่า ว่าแต่มึงเถอะ มีเื่ทุกข์ใจอะไรป่าว
คิม: มึงรู้ได้ไงว่ากูมีเื่กังวลใจ
ริว: ก็ดูหน้ามึงสิ ทำหน้าบึงตึงยังกะคนเสียแฟน
คิมมองหน้าริวแบบใ
คิม: เพ้อเจ้อแล้วมึงกูก็แค่กังวลเื่คนที่สลัมนิดหน่อยอ่ะ ไม่ได้ไปเยี่ยมนานแล้ว
ริว: ไม่ต้องห่วงหรอก ่ที่มึงป่วยกูก็แวะไปเยี่ยมบ่อยอยู่ พวกเขาก็ยังอยู่สบายดี
คิม: หรอ ขอบใจมากนะมึงมึงนี้ช่วยกูทุกเื่เลย
ริว: ก็บอกแล้วไง มึงอ่ะเพื่อนกูยังไงกูก็ต้องช่วยมึงอยู่แล้ว
คิมยิ้มอ่อนๆให้ริว
ริว: ป้ะ.. ไปนอนกันเถอะ
คิม: อ่าว แล้วพวกคุณหนูอ่ะ
ริว: ป่านนี้กลับกันหมดแล้ว
คิม: อ่อ เคๆ
5K
