ภาพจำในวันนั้นยังคงชัดเจน
มันคือฝันร้ายที่กัดกินจิตใจของลู่อันมานานแสนนาน
ย้อนกลับไปั้แ่ตอนที่พ่อแม่ของเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต เขาถูกจับแยกกับพี่สาว ถูกโยนให้มาอยู่กับคุณลุงซึ่งเป็พี่ชายของพ่ออย่างไม่อาจเลือก
ตอนแรกลู่อันเข้าใจว่าลู่ฉือเอ็นดูเขา และเป็ญาติเพียงคนเดียวที่มองเห็นเขา แต่เปล่าเลย...
ความโลภของคนน่ากลัวเหนือสิ่งอื่นใด มันสามารถเปลี่ยนนิสัยของคนคนหนึ่งได้อย่างน่าเหลือเชื่อ
ลู่ฉือยิ้มแย้มเมื่ออยู่ต่อหน้าญาติคนอื่น ๆ ทว่าเมื่อเขากลับบ้าน เขาปฏิบัติกับลู่อันเหมือนลู่อันเป็เพียงเศษขยะที่เขาเก็บมาเพราะในถุงขยะนั้นดันมีสร้อยทองปะปนอยู่
ชายคนนั้นเป็คนอารมณ์ร้อนทั้งยังชอบใช้ความรุนแรง เขารับเลี้ยงลู่อันเพียงเพราะอยากได้เงินมรดกที่พ่อแม่ของลู่อันทิ้งไว้ให้
ทุก ๆ วัน ลู่อันตื่นขึ้นมาพบกับคุณป้าที่ร่างกายฟกช้ำ เขาอยู่ในบ้านหลังนั้นเหมือนเป็ทาส นอกจากจะถูกขโมยเงินมรดก ยังต้องดูแลทำความสะอาด ทำงานบ้านทุกอย่างแทนคุณป้าที่แทบจะเดินไม่ไหว
แต่แล้ววันหนึ่ง ตอน่อายุสิบหกปี คุณป้าก็ไม่ทนอีกต่อไป หลังจับได้ว่าสามีของเธอแอบคบหากับเด็กสาววัยรุ่น เธอหนีไปโดยไม่บอกใครทั้งนั้น แน่นอนว่าลู่ฉือโกรธเป็ฟืนเป็ไฟ เขาเกือบจะทำร้ายลู่อันเพื่อระบายอารมณ์ แต่หญิงสาวที่มากับลู่ฉือห้ามเอาไว้
"อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ" เธอมักจะใช้น้ำเสียงอ่อนหวานเ่าั้ควบคุมลู่ฉือ
และเธอคนนั้นก็คือเจียวจิ้น
ลู่อันเกลียดผู้หญิงคนนั้น
หล่อนทำทุกวิถีทางเพื่อจะได้เข้ามาอยู่ในบ้านหรูแห่งนี้ ถึงขนาดสละร่างกายของตัวเองเพื่อปรนเปรอชายแก่ที่อายุพอ ๆ กับพ่อของตัวเอง
เจียวจิ้นเป็หญิงสาวที่ไม่รู้จักพอ เธอได้เงินจากการที่ลู่ฉือประเคนให้ แถมยังใช้มันหาความสำราญให้ตัวเอง
ถึงลู่อันรู้ความจริงเื่นั้น แต่เขาไม่อาจบอกลุงของเขา
ลู่ฉือไม่มีทางเชื่อคำพูดของลู่อัน เพียงแค่ผู้หญิงคนนั้นบีบน้ำตา ลู่ฉือก็พุ่งเข้าไปกอดเธอแล้ว
ลู่อันจึงใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนั้นโดยพยายามไม่เข้าไปใกล้ผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้น
หากแต่หล่อนไม่ยอมปล่อยเขาง่าย ๆ...
นานวันเข้า ลู่อันยิ่งเติบโต กลายเป็เด็กหนุ่มที่มีใบหน้างดงาม สูงสง่า แม้จะเ็าและทำหน้าถมึงทึงตลอดเวลา แต่ก็ยังเรียกความสนใจจากเจียวจิ้นได้
หญิงคนนั้นหาโอกาสตอนที่ลู่ฉือออกไปทำงาน เข้าหาลู่อัน เธอมักสวมเสื้อผ้าน้อยชิ้น และพยายามหว่านเสน่ห์ใส่ลู่อัน แต่ลู่อันไม่หลงกล
ในสายตาของเขา เจียวจิ้นนั้นไม่ต่างจากงูพิษ
การที่ลู่อันปฏิเสธเจียวจิ้นมาตลอดสองปีทำให้เธอโกรธ
วันที่ลู่อันเรียนจบ ม.ปลาย วันนั้นเป็วันที่ลู่ฉือออกไปทำงานนอกบ้าน สบโอกาสให้หญิงคนนั้นเข้าใกล้ลู่อัน
หล่อนพยายามกระเถิบเข้ามาใกล้ จับไม้จับมือของลู่อัน บังคับให้เขาััร่างกายของเธอ
ลู่อันเดินหนี แต่หล่อนไม่ลดละตามเข้ามาถึงในห้องของลู่อัน ไม่ว่าจะไล่อย่างไรเธอก็ไม่ไป จองล้างจองผลาญเสียยิ่งกว่าผีพยาบาท
"ไม่เอาน่า เรามาสนุกกันดีกว่า" คือสิ่งที่หญิงน่ารังเกียจคนนั้นพูด
เธอกระโจนเข้ามา พยายามขึ้นคร่อมร่างของลู่อันเอาไว้ ลู่อันไม่ได้อยากทำร้ายผู้หญิง แต่ไม่ใช่กับหญิงบ้าคนนี้ เขาออกแรงทั้งหมดผลักเจียวจิ้นล้มหงายไปด้านหลัง
ลู่อันอยากจะอาเจียน แค่เธอเข้ามาใกล้ เขาก็รู้สึกขยะแขยงไปหมด
ในตอนนั้นเองลู่ฉือกลับมาบ้าน ลู่อันพยายามวิ่งออกไปขอความช่วยเหลือ แต่เจียวจิ้นเกาะขาเขาเอาไว้ เธอใช้มืออีกข้างฉีกกระชากเสื้อผ้าของตัวเองจนขาดวิ่น ยีเส้นผมตัวเองจนกระเซอะกระเซิง เธอตบหน้าตัวเองจนแก้มกลายเป็สีแดง ก่อนจะกรีดร้องขอความช่วยเหลือ
ลู่อันมองดูหญิงบ้ากรีดร้องด้วยความสับสน เขาอยากจะวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้น แต่ก็ถูกลู่ฉือลุงของเขาถีบเข้าเต็มท้อง
"แกทำอะไร ไอ้เด็กสารเลว!"
การจัดฉากและแสดงละครของเจียวจิ้นนั้นสมบูรณ์แบบ ลู่ฉือกระทืบหลานชายอยู่นานจนร่างบางแน่นิ่งไป ถึงค่อยเข้าไปปลอบโยนเมียเด็กของเขา
ลู่อันได้เข้าใจความเ็ปที่ป้าของเขาต้องแบกรับมาตลอดหลายปี
ตอนนี้ลู่อันเรียนจบแล้ว เขาไม่จำเป็ต้องพึ่งพาอะไรคนพวกนี้อีก ดังนั้นในเช้าวันถัดมา ลู่อันจึงเก็บข้าวของและย้ายออกจากบ้านหลังนั้นโดยไม่ต้องรอให้ลุงหน้าโง่มาไล่
ผลกระทบจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น ทำให้ลู่อันมีปัญหาเื่การััร่างกายอย่างใกล้ชิด และไม่อาจเข้าใกล้ผู้หญิงมากเกินไป แม้แต่ตอนที่กอดหรือพยายามจะจูบกับคนรัก ลู่อันก็ยังหวนนึกถึงภาพน่าสะอิดสะเอียนของผู้หญิงคนนั้นจนเขาทำต่อไม่ลง
แฮก แฮก...
ลู่อันสะดุ้งตื่นจากฝัน ทันทีที่เปลือกตาเปิดขึ้น ในคอััได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังจะทะลักออกมา
เขาวิ่งเข้าห้องน้ำและอาเจียน
ทุกครั้งที่ฝันหรือนึกถึงเื่ในวันนั้น ลู่อันจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้เสมอ จนเขาเริ่มจะชินชากับมันแล้ว
ภาพสะท้อนในกระจก ลู่อันดูเหน็ดเหนื่อย ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด
...มันแย่มาก...
เขาล้างหน้าล้างตาก่อนเดินไปที่ระเบียง หวังว่าสายลมเย็นพัดผ่านจะช่วยให้เขาใจเย็นลงบ้าง
เด็กหนุ่มเหม่อมองท้องฟ้าและหมู่ดาว ก่อนจะหันไปมองระเบียงห้องที่อยู่ข้าง ๆ พลางคิดในใจ
...เมื่อไรเขาจะกลับนะ...
...อยากเจอจัง...
สิ้นความคิดนั้น ประตูห้องของลู่อันถูกเคาะอย่างบ้าคลั่ง
ลู่อันใวิ่งไปดู
เขาได้บทเรียนจากครั้งก่อน จึงไม่เปิดประตูในทันที แต่มองผ่านตาแมวออกไป
เป็เฉินตง
ดวงตาหรี่เล็กพลันเบิกกว้าง ลู่อันไม่ลังเลที่จะเปิดประตู
"ไหนคุณบอกว่าจะกลับพรุ่งนี้..."
เฉินตงพุ่งเข้ามาโอบกอดลู่อันเอาไว้โดยไม่ได้พูดอะไร
ลู่อันสับสนมึนงง ทำอะไรไม่ถูก
เขาไม่รังเกียจที่ได้ััเฉินตง ที่จริงความอบอุ่นนี้ทำให้เขารู้สึกสงบกว่าครั้งไหน ๆ
96
