“น้าลีครับน้าลี”
ตะวันเรียกนางลีเมื่อเดินมาถึงหน้าบ้านหลังเล็ก
“มีอะไรหรือคะคุณตะวัน”
“เห็นทะนงผ่านมาทางนี้บ้างไหมครับ”
“เห็นค่ะ คุณทะนงไปนั่งเล่นกีต้าอยู่ที่โคนต้นมะม่วงหลังบ้านโน้นแน่ะคะ”
นางลีชี้มือบอกลูกชายของนายจ้าง
“ขอบคุณครับ”
ตะวันกล่าวก่อนเดินตรงไปตามทิศทางที่นางลีชี้บอกและเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ เขาก็พบทะนงกำลังสอนให้ลลินเล่นกีต้าอยู่ โดยมือของทะนงจับอยู่ที่มือของลลินอย่างสนิทสนมแม้ทั้งสองจะไม่ได้อยู่กันตามลำพังเพราะมีน้องชายทั้งสองของลลินนั่งอยู่ด้วย แต่ชายหนุ่มก็อดที่จะรู้สึกไม่พอใจไม่ได้
“คุณตะวันครับ คุณทะนงก็เล่นกีต้าเก่งเหมือนกันกับคุณ”
เด็กชายน้อยที่หันมาเห็นเขาก็ร้องบอก
“ไม่หรอก ทะนงเขาเล่นเก่งกว่าฉัน และดูเหมือนจะเก่งกว่าทุกอย่างด้วย”
กล่าวอย่างประชดประชันแล้วตะวันก็เดินกลับไป
“อ้าว ตะวัน จะรีบไปไหนล่ะ ไอ้นี่นึกอยากจะมาก็มา นึกอยากจะไปก็ไป”
ทะนงบ่นเอะอะตามหลังเพื่อน
“เดี๋ยวลลินขอตัวไปทำกับข้าวก่อนนะคะคุณทะนง เชิญคุณเล่นให้ลอยกับน้อยฟังไปก่อนแล้วกัน”
ลลินบอกก่อนจะลุกขึ้น
“เดี๋ยวผมไปช่วยลลินทำกับข้าวดีกว่า”
ทะนงบอกพร้อมกับเก็บกีต้าแล้วลุกขึ้นอย่างแข็งขันทำให้ลลินไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร
ทะนงช่วยลลินทำกับข้าวจนเสร็จเรียบร้อยแล้วก็อยู่ทานข้าวด้วยกันและนั่งคุยต่อจนมืดค่ำก่อนจะเอ่ยขอตัวกลับ
“ผมกลับก่อนนะครับลลิน”
“ค่ะคุณทะนง”
ลลินตอบก่อนลุกออกมาส่งทะนงที่หน้าบ้าน เมื่อลับหลังทะนงไปแล้วเธอก็นั่งลงที่แคร่หน้าบ้านแล้วปล่อยความคิดให้ล่องลอย เธอคิดถึงตะวันว่าทำไมหมู่นี้เขาจึงไม่ค่อยเข้ามาพูดคุยกับเธออย่างแต่ก่อน เธอรู้ใจตัวเองแล้วว่าแอบชอบเขาอยู่ แต่ก็คงไม่กล้าแสดงออกอะไรมากมายเพราะรู้ดีถึงความแตกต่างทางฐานะ คงขอเก็บความรู้สึกของตัวเองเอาไว้เงียบๆอย่างนี้
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“ลลิน จะรีบไปไหนล่ะมาช่วยถักเปียให้ฉันหน่อยสิ”
ดวงดาวเรียกลลินไว้เมื่อเห็นลลินกำลังจะรีบกลับไปบ้านของตนหลังจากที่มาทำงานที่เรือนใหญ่เสร็จเรียบร้อย
ซึ่งลลินก็ไม่ได้ขัดข้องเธอเดินเข้าไปนั่งด้านหลังของดวงดาวแล้วเริ่มหวีผมให้ลูกสาวของเ้านายพ่ออย่างว่าง่าย
“ฉันชอบให้ลลินถักผมให้ เธอมือเบาแล้วก็ถักผมสวยถูกใจฉันมาก”
ดวงดาวกล่าว
“เป็เพราะผมคุณดาวสวยอยู่แล้วมากกว่าค่ะ”
ลลินกล่าวอย่างถ่อมตัว และในขณะที่ทั้งสองสาวนั่งกันอยู่ที่ชั้นล่าง ตะวันก็นั่งเล่นกีต้าพร้อมกับร้องเพลงคลอไปเบาๆอยู่บนระเบียงชั้นสอง เสียงเพลงของเขาดังลงมาถึงข้างล่าง
“เป็ความในอึดอัด เก็บมาก็นานนับปี... จะทำอย่างไรกับใจนี้...
รักเธอแต่เธอไม่รู้...มองก็มองหวั่นๆ ในใจก็พลันนึกกลัว...กลัวใจกลัว...
เจ็บช้ำครั้งใหญ่ รักเธอแต่เธอไม่รู้...”
“เป็ไง พี่ชายของฉันร้องเพลงเพราะไหม”
ดวงดาวถามลลินยิ้มๆ
“คะ ร้องได้เพราะมาก”
ลลินบอกออกไปอย่างไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดีทันใดนั้นทะนงก็เดินเข้ามาที่ทั้งสองสาว
“เพลงแบบนี้ผมก็ร้องได้สบายมาก”
“งั้นก็ลองร้องให้ฟังหน่อยสิ” ดวงดาวรีบบอกและเมื่อเห็นทะนงยังเฉยเธอก็บอกย้ำมาอีก “เอ้า ไหนว่าร้องได้สบายมากไงละ ดาวบอกว่าร้องให้ฟังหน่อย”
“ลลินชอบฟังเพลงอะไรล่ะ”
ทะนงหันไปถามลลิน
“ไม่รู้ค่ะ ลลินไม่ชอบฟังเพลง”
ลลินบอกอย่างรู้สึกอึดอัดใจ
“งั้นลลินชอบดูหนังหรือเปล่า ไปดูหนังที่ในเมืองกับผมไหม”
ทะนงเปลี่ยนเื่ชวน
1K
![[จบ] ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712116868_77014971.webp)
