ผู้กลืนกินเทพเจ้า : ยอดนักล่าแห่งยุควันสิ้นโลก

　　อาจารย์จูรู้สึกสงสารเ๱ื่๵๹ราวของฉินซือหยาง จึงมอบงานที่มีค่าตอบแทนน้อยนิดนี้ให้เขา โดยหวังว่าจะช่วยปรับปรุงชีวิตของเขาได้บ้าง

　　อาจารย์จูคือหนึ่งในแสงสว่างไม่กี่อย่างในชีวิตวัยเรียนอันโดดเดี่ยวของเขา

　　“ได้สิ ตราบใดที่เธอยังอยากทำงานนี้ งานจัดหนังสือในห้องสมุดนี้ อาจารย์จะเก็บไว้ให้เธอตลอดไป”

　　“ขอบคุณครับอาจารย์!”

　　“เธอไปจัดการเลย พอตอนกลางวันกินข้าวเสร็จแล้วค่อยมาจัดหน่อยก็พอ”

　　ฉินซือหยางมองไปรอบ ๆ ห้องสมุด มีนักเรียนแค่คนสองคน และก็ไม่มีอะไรต้องจัดมากนัก เขาจึงพยักหน้าและตัดสินใจที่จะออกไป

　　“ได้ครับอาจารย์ แล้วเจอกันตอนกลางวันครับ”

　　“ตั้งใจเรียนนะ อย่าละเลยล่ะ บางทีเธออาจจะสอบติดวิทยาลัยก็ได้นะ”

　　“ครับ ผมจะพยายามครับ”

　　หลังจากกล่าวลาอาจารย์จูแล้ว ฉินซือหยางก็กลับมาที่ห้องเรียน โดยตั้งใจที่จะใช้เวลาทั้งวันในห้องเรียนไปกับการเหม่อลอย

　　แต่เมื่อเขาได้ยินเนื้อหาที่อาจารย์พูด เขาก็รู้ตัวว่าคาบเรียนนี้แตกต่างจากปกติ

　　บทเรียนในวันนี้มีความแปลกใหม่เล็กน้อย

　　มันไม่ได้สอนความรู้ที่ล้าสมัยอีกต่อไป

　　แต่มันเป็๲เ๱ื่๵๹ที่เกี่ยวข้องกับการกรอกใบสมัครเข้ามหาวิทยาลัย

　　ฉินซือหยางอยู่ชั้นมัธยมปลายปีที่สามแล้ว และเหลือเวลาอีกแค่ครึ่งปีก็จะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ดังนั้นครูอาจารย์จึงใช้เวลาหนึ่งวันเต็ม ๆ เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹การกรอกใบสมัคร

　　แต่ในห้องของฉินซือหยาง ไม่มีใครที่มีความหวังที่จะได้เข้ามหาวิทยาลัยเลย ดังนั้นในความคิดของเขา บทเรียนแบบนี้ก็ไม่มีความหมายและเป็๲การเสียเวลาโดยสิ้นเชิง

　　“นักเรียนทุกคน อีกครึ่งปีพวกเธอก็จะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว จากนั้นก็จะเป็๲การกรอกใบสมัครเพื่อเลือกวิทยาลัยที่รัฐบาลสหภาพก่อตั้งขึ้นมา

　　รัฐบาลสหภาพไม่ได้จัดตั้งวิทยาลัยจำนวนมากในเขตปลอดภัยของเรา มีเพียงแค่แปดแห่งเท่านั้น การแข่งขันในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยนั้นดุเดือดมาก มันเหมือนกับการเดินข้ามสะพานไม้แคบ ๆ

　　แม้ว่าพวกเธอส่วนใหญ่จะสอบไม่ติดวิทยาลัยทั้งแปดแห่งนี้ และจะต้องเริ่มต้นชีวิตในส่วนต่าง ๆ ของเขตปลอดภัยหลังจากจบมัธยมปลาย แต่อาจารย์ก็คิดว่าจำเป็๲ต้องใช้โอกาสนี้เพื่อบอกพวกเธอเกี่ยวกับวิทยาลัยเหล่านี้

　　อย่างแรกเลย วิทยาลัยทั้งแปดแห่งนี้สำหรับคนธรรมดาอย่างพวกเราเท่านั้น ผู้มีพลังลำดับไม่สามารถสมัครเข้าเรียนได้”

　　เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินซือหยางก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย

　　เขาไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับการสอบเข้าเท่าไร

　　และเขาเพิ่งจะรู้ว่าวิทยาลัยเหล่านี้เปิดรับแค่คนธรรมดาเท่านั้น

　　แล้วผู้มีพลังลำดับจะไม่ได้เรียนต่อหลังจบมัธยมปลายเหรอ?

　　แล้วเขาจะต้องทำยังไง?

　　เขาจะต้องถามคำถามนี้ให้กระจ่าง

　　ดังนั้นเขาจึงยกมือขึ้นทันที

　　“ฉินซือหยาง เธอมีคำถามอะไรเหรอ?”

　　“อาจารย์ครับ แล้วผู้มีพลังลำดับจะต้องไปล่าเทพเ๽้าหลังจากจบมัธยมปลายเท่านั้นเหรอครับ?”

　　อาจารย์จ้องมองฉินซือหยางด้วยสายตาที่ไม่พอใจ

　　“อาจารย์กำลังพูดเ๱ื่๵๹การกรอกใบสมัครเข้ามหาวิทยาลัย ซึ่งเกี่ยวข้องกับพวกเธอโดยตรง แล้วทำไมถึงถามเ๱ื่๵๹ผู้มีพลังลำดับที่ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเธอเลยล่ะ? นั่งลง!”

　　ฉินซือหยางกำลังถามถึงเ๱ื่๵๹ที่เกี่ยวข้องกับตัวเขาโดยตรง เขาจะยอมแพ้ได้ง่าย ๆ ได้ยังไง?

　　เขาไม่สนใจอาจารย์คนนั้นและถามต่อ “แล้วถ้าพวกเราคนไหนบังเอิญปลุกพลังลำดับก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยล่ะครับ? ไม่แน่ว่าพวกเราบางคนอาจจะโชคดีก็ได้นะครับ!”

　　“บังเอิญ? ไม่มีเ๱ื่๵๹บังเอิญแบบนั้นหรอก!”

　　โรงเรียนแห่งนี้ยังไม่เคยมีนักเรียนคนไหนปลุกพลังลำดับได้เลย อาจารย์รู้สึกว่าการอธิบายเ๱ื่๵๹ของผู้มีพลังลำดับนั้นเป็๲การเสียเวลามากกว่าการอธิบายเ๱ื่๵๹การกรอกใบสมัครเสียอีก

　　นักเรียนที่ได้ที่หนึ่งในชั้นเรียนอาจจะมีความหวังที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แต่เ๱ื่๵๹ของผู้มีพลังลำดับนั้น ไม่มีใครในห้องนี้มีความหวังที่จะไปถึงได้เลย

　　เพราะบางเ๱ื่๵๹มันถูกกำหนดมาแล้ว ห้าปีแล้วที่นักเรียนนับพันคนและผู้ปกครองของพวกเขาในโรงเรียนนี้ยังไม่มีใครปลุกพลังลำดับเลย แล้วจะมีเ๱ื่๵๹ไม่คาดฝันเกิดขึ้นในห้องเรียนของเขาได้ยังไง?!

　　แต่ประสบการณ์ของอาจารย์ไม่ได้เป็๲ตัวแทนความคิดของนักเรียนได้

　　สำหรับนักเรียนแล้ว พวกเขายังมีความฝันเกี่ยวกับอนาคตอยู่ และนักเรียนยังไม่เคยเผชิญหน้ากับความโหดร้ายของสังคม พวกเขาจึงมักจะมีความทะนงตนมาก

　　คำพูดของฉินซือหยางจึงทำให้นักเรียนคนอื่น ๆ มีความคิดที่คล้อยตาม

　　ถ้าที่ผ่านมาไม่มีใครปลุกพลังลำดับ ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่มีโอกาสได้เป็๲ผู้โชคดีคนนั้นนี่นา!

　　ดังนั้น พวกเขาจึงเห็นด้วยกับฉินซือหยาง “อาจารย์ครับ บอกพวกเราหน่อยเถอะครับ!”

　　“ใช่แล้วอาจารย์ครับ บางทีพวกเราอาจจะปลุกพลังลำดับได้จริง ๆ ก็ได้นะครับ!”

　　“ใช่แล้ว ๆ อาของโจวหยางก็เพิ่งปลุกพลังลำดับอย่างกะทันหันเหมือนกัน!”

　　“พวกเธอจะไปเทียบกับหัวหน้าโจวได้ยังไง?!” อาจารย์รู้สึกหงุดหงิดมากที่นักเรียนของเขามีความคิดเพ้อเจ้อ

　　อาของโจวหยางเป็๲หัวหน้าฝ่ายการศึกษาในพื้นที่ใกล้เคียง เขาไม่ใช่คนธรรมดา และการที่เขาปลุกพลังลำดับก็เป็๲เ๱ื่๵๹ที่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว

　　อัตราส่วนของเ๽้าหน้าที่รัฐบาลสหภาพที่ปลุกพลังลำดับนั้นค่อนข้างสูงอยู่แล้ว

　　แต่นักเรียนก็ยังคงไม่ยอมแพ้ และยืนกรานที่จะให้อาจารย์บอกว่าผู้มีพลังลำดับจะไปที่ไหนหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัย

　　เมื่อเห็นว่านักเรียนเริ่มตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อย ๆ และเขาไม่สามารถสอนต่อไปได้ อาจารย์จึงยอมอ่อนข้อให้

　　เขาพูดอย่างช่วยไม่ได้ “นอกจากรัฐบาลสหภาพจะจัดตั้งวิทยาลัยแปดแห่งสำหรับคนธรรมดาแล้ว ยังได้จัดตั้งมหาวิทยาลัยกว่าร้อยแห่งสำหรับผู้มีพลังลำดับ มหาวิทยาลัยเหล่านี้มีไว้สำหรับนักเรียนที่ปลุกพลังลำดับก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้น และพวกเขามีโอกาสเพียงครั้งเดียว”

　　ทันทีที่เขาพูดจบ ห้องเรียนก็กลับมาวุ่นวายอีกครั้ง

　　“กว่าร้อยแห่ง?! ผมไม่ได้ฟังผิดใช่ไหมครับ?!”

　　“มหาวิทยาลัยของผู้มีพลังลำดับมีกว่าร้อยแห่ง แต่คนธรรมดาอย่างพวกเรามีแค่แปดแห่งเองเหรอ?!”

　　“นี่มันไม่ยุติธรรมเลย!”

　　“เงียบ! เงียบเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่เงียบ จะไม่พูดต่อแล้วนะ!”

　　อาจารย์จัดการระเบียบในห้องเรียนอย่างเข้มงวด และมองฉินซือหยางที่เป็๲ต้นเหตุของเ๱ื่๵๹นี้ด้วยสายตาที่ไม่พอใจ

　　แต่ฉินซือหยางไม่ได้สนใจคำเตือนของอาจารย์เลย เขาฟังอย่างตื่นเต้น

　　นี่เป็๲ครั้งแรกที่เขารู้เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยของผู้มีพลังลำดับ

　　เขาคิดว่าการไปล่าเทพเ๽้าในพื้นที่นอกเขตปลอดภัยคือจุดหมายปลายทางเดียวของผู้มีพลังลำดับที่ปลุกพลัง แต่เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะสามารถเรียนต่อได้!

　　เป็๲อย่างที่คิด โลกนี้มีระบบการศึกษาสำหรับผู้มีพลังลำดับอยู่แล้ว!

　　แต่ทำไมเขาไม่เคยเห็นโพสต์ที่เกี่ยวข้องกับการเรียนต่อของผู้มีพลังลำดับในฟอรั่มค่ายสังหารเทพเลย?

　　ทำไมกันนะ?

　　ฉินซือหยางเก็บความสงสัยในใจไว้ชั่วคราวและตั้งใจฟังสิ่งที่อาจารย์พูดต่อไป

　　“ผู้มีพลังลำดับก็จะต้องเข้ารับการทดสอบที่คล้ายคลึงกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ซึ่งจัดโดยสำนักงานผู้มีพลังลำดับ มันเป็๲การทดสอบลำดับและทักษะของพวกเขาเพื่อที่จะได้คะแนนออกมา

　　เมื่อได้รับคะแนนแล้ว พวกเขาก็สามารถสมัครเข้ามหาวิทยาลัยที่พวกเขา๻้๵๹๠า๱ได้ และถ้ามหาวิทยาลัยไหนรับพวกเขาเข้าเรียน พวกเขาก็สามารถไปเรียนต่อที่นั่นได้เลย

　　เอาล่ะ อาจารย์พูดไปมากกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ถ้าพวกเธอคนไหนสงสัย ก็สามารถไปดูในฟอรั่ม ‘การศึกษาพลังลำดับ’ ได้นะ มีโพสต์ที่เกี่ยวข้องอยู่”

　　เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินซือหยางก็เข้าใจในที่สุด

　　ปรากฎว่าเขาหาฟอรั่มผิดนี่เอง

　　ไม่น่าล่ะถึงได้มีแต่เ๱ื่๵๹เกี่ยวกับการล่าเทพเ๽้า

　　ถ้ามีโอกาส เขาต้องไปดูฟอรั่มนี้ให้ได้

　　ฟอรั่ม 'การศึกษาพลังลำดับ' งั้นเหรอ? ครั้งหน้าตอนที่ไปร้านอินเทอร์เน็ตจะลองเข้าไปดู

　　โอ้ ไม่สิ ต่อไปเขาไปร้านอินเทอร์เน็ตไม่ได้แล้วนี่นา

　　ฉับพลันใบหน้าที่น่ารังเกียจของหลิวต้าจื้อก็ปรากฏขึ้นในสมองของเขาอีกครั้ง

　　ฉินซือหยางคิดถึงหลิวต้าจื้อมาก

　　มากจนเขาคิดวิธีตายให้กับหลิวต้าจื้อนับไม่ถ้วน

　　และเขาก็อดใจที่จะลงมือไม่ไหวแล้ว