หยางจื่อแบกเหยาเซียนไว้บนหลังก่อนจะทะยานไปยังทิศทางที่กลุ่มหว่านเจียงอี้อยู่หยางจื่อในตอนนี้มีความสุขอย่างยิ่งภายในแหวนมิติตและจี้สร้อยคอมิติต่างก็มีสิ่งของล้ำค่าเต็มไปหมดทำให้ใบหน้าของหยางจื่อในตอนนี้ไม่สามารถหุบยิ้มได้เลย
"มังกรเพลิงพาเจ้าไปทำอะไรงั้นหรือ" เหยาเซียนกล่าว
"สิ่งที่มังกรเพลิงต้องการไม่ใช่ข้า แต่เป็นเสี่ยวหงมังกรเพลิงมาพาเสี่ยวหงกลับไปยังมิติที่เผ่ามังกรอาศัยอยู่หนะ"หยางจื่อกล่าวอธิบายเหยาเซียนอย่างไม่ปิดบังยกเว้นเรื่องที่ตนเองกวาดสมบัติของมังกรเพลิงมา ทั้งคู่คุยกันอย่างสนิทชิดเชื้อมาตลอดทางจนกระทั่งถึงป่าไม้ที่กลุ่มของหยางเทียนอวี้อยู่เมื่อพวกหยางจื่อเข้ามาในป่าไม้กลุ่มของหยางเทียนอวี้ก็สามารถสัมผัสได้ถึงตัวตนของกลุ่มหยางจื่อเช่นกันหยางอวี้อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นและวิ่งไปหาหยางจื่อ "จื่อน้อยเจ้าปลอดภัยหรือไม่ เจ้าไม่บาดเจ็บตรงใหนใช่หรือไม่"หยางอวี้กล่าวด้วยความกังวล"ข้าไม่เป็นอะไรท่านพี่ " หยางจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หยางอวี้หลิวเฟย และหว่านเจียงอี้หันไปมองเหยาเซียนที่อยู่บนหลังหยางจื่อก่อนจะยิ้มออกมาเหยาเซียนที่เห็นรอยยิ้มของคนทั้งสามอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขิลอายและเอาใบหน้าซุกที่หลังหยางจื่ออีกครั้ง"เจ้าไม่คิดจะลงจากหลังของข้างั้นหรือ" หยางจื่อกล่าวติดตลก
"ดูเหมือนความสัมพันธุ์ของพวกเจ้าจะล้ำลึกขึ้นนะ" หว่านเจียงอี้กล่าว
หยางจื่อและเหยาเซียนต่างก็หน้าแดงขึ้นมาในทันทีทั้งสองหันหน้าไปทางอื่นและไม่ได้พูดจาอะไร "เจ้าเองก็มีความสัมพันธุ์ที่ไม่ธรรมดากับแม่นางหยางอวี้ไม่ใช่รึไง "หลิวเฟยกล่าวล้อเรียน"เอ่อ...." หว่านเจียงอี้ถึงกับพูดไม่ออก
แววตาของหยางจื่อฉายแววประหลาดใจออกมาก่อนที่จะจ้องไปยังหว่านเจียงอี้และหยางอวี้สลับกันใบหน้าของทั้งสองแสดงความเขิลอายออกมา ทำให้หยางจื่ออ้าปากค้างและตกตะลึง "เป็นไปได้ยังไง ตอนใหนกันข้าไม่เห็นพวกท่านอยู่ด้วยกันมากก่อน"หยางจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงสับสน "เจ้าไม่รู้ก็ไม่แปลกในช่วงการแข็งขันเจ้ามักจะพักฟื้นตัวและไม่ได้ออกไปใหนแต่ทั้งสองนั้นต่างกันพวกเขามักจะออกไปข้างนอกเพื่อพักผ่อนและจากที่ข้ารู้พวกเขารู้จักกันที่ร้านอาหารที่ดีที่สุดของดินแดนเทวะทิศเหนือ"เหยาเซียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม หว่านเจียงอี้อดไม่ได้ที่จะเกาหัวและยิ้มอย่างเขิลอายจนทำอะไรไม่ถูกส่วนทางด้านหยางอวี้ก็เช่นกัน "เฮ้อ ในกลุ่มเราต่างก็มีคู่กันหมดเเล้วเหลือเพียงข้าที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว" หลิวเฟยกล่าวด้วยรอยยิ้ม "เก็บเรื่องพวกนี้เอาไว้ก่อนข้าว่าเราน่าจะใช้เวลาที่เหลือในการเก็บเกี่ยวผลประโยชน์กันดีกว่ามังกรเพลิงเองก็ไม่อยู่แล้วพวกเราสามารถเก็บเกี่ยวศิลาพลังหยางได้อย่างปลอดภัยแต่พวกเราจำเป็นต้องล่อสูรอัคคีออกมาทีละกลุ่มไม่อย่างงั้นพวกเราไม่สามารถรับมือกับจำนวนของมันได้ใหวแน่"หยางจื่อกล่าว "อืม ข้าเองก็เห็นด้วยกับแผนการณ์นี้แต่ข้าก็อยากได้สมุนไพรบางชนิดด้วยเช่นกัน" หลิวเฟยกล่าว "ไม่ต้องห่วงข้ารู้แหล่งที่สมุนไพรปรากฏรับรองการมาในครั้งนี้ของเราไม่ขาดทุนแน่" หยางจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของกลุ่มหยางจื่อต่างก็แสดงความตื่นเต้นที่จะกลับไปอวดผู้คนที่อยู่ด้านนอกเกี่ยวกับสมบัติที่ตนได้โดยเฉพาะกลุ่มของ ฉางอัน และจินสุ่ย ที่พวกเขารู้สึกไม่ชอบหน้าอย่างมาก กลุ่มของหยางจื่อเริ่มทำตามแผนโดยล่ออสูรอัคคีออกจากปล่องภูเขาไฟทีละปล่องและทำการสังหารเมื่ออสูรอัคคีถูกสังหารหมดเเล้วกลุ่มของหยางจื่อก็เข้าไปในปล่องภูเขาไฟเพื่อเก็ยสมุนไรล้ำค่าเช่นหญ้าหางวิหคเพลิง หญ้าอัคคีสวรรค์สมุนพรทั้งสองชนิดนี้ต่างก็จำเป็นต่อการเติมเต็มพลังให้เจดีย์วิญญาณ วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ แหวนมิติของกลุ่มหยางจื่อต่างก็เต็มไปด้วยของล้ำค่ามีเพียงหยางจื่อที่ยังมีพื้นที่ในการใส่ของได้แต่หยางจื่อก็เลือกที่จะหยุดและใช้เวลาในการเดินสำรวจมิติแห่งนี้ ต่างจากกลุ่มของหยางจื่อกลุ่มจากอัจฉริยะที่เหลือรอดต่างก็เต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้บ้างก็มีอัจฉริยะตกตายไปในระหว่างต่อสู้ มีเพลีงกลุ่มของซีโหวที่ยังพอได้เก็บเกี่ยวศิลาพลังหยางแต่เมื่อเทียบกับกลุ่มของหยางจื่อเเล้วก็ไม่สามารถเทียบกันได้เลย หลังจากผ่านมาหลายวันในที่สุดเวลาหนึ่งเดือนหรือสามสิบวันก็ผ่านไปร่างของอัจฉริยะที่ยังมีชีวิตยู่ต่างก็ถูกส่งกลับมายังดินแดนเทวะเมื่ออัจฉริยะที่รอดชีวิจกลับมาพวกเขาต่างก็ได้รับประสบการณืที่ยากลำบากและทรมานพวกเขาต่างก็กลับไปหาครอบครัวตระกูล และสำนักหรือนิกายอย่างภาคภูมิ "พวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้างการเก็บเกี่ยวในครั้งนี้ใช้ได้หรือไม่"ผู้อาวุโสบางคนกล่าว "ข้างในนั้นเต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็มีทรัพยากรมากมายเช่นกันแต่เพราะตัวข้านั้นอ่อนแอจึงเก็บเกี่ยวศิลาพลังหยางมาไม่มาก"อัจฉริยะบางคนกล่าว"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" เมิ่งต้วนหันไปมองหว่านเจียงอี้
"ข้าสามารถเก็บเกี่ยวมาได้มากพอควร อ่าท่านอาจารย์จงดูของในแหวนวงนี้เอาเองดีกว่า" หว่านเจียงอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม เมิ่งต้วนรับแหวนมิติจากหว่านเจียงอี้และสำรวจดูข้างในใบหน้าของเมิ่งกระตุกขึ้น ปากค่อยๆอ้าออกมาเหมือนจะพูดบางอย่างแต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้"เกิดอะไรขึ้น" ซีคุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงอยากรู้
"ศิลาพลังหยางหลายแสนก้อนและสมุนไรล้ำค่าอีก หลายพันต้น"เมิ่งต้วนกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น"ว่าอย่างไรนะ ซีโหวเจ้าได้อะไรมาบ้าง" ซีคุ่ยกล่าวอย่างตื่นเต้น
แต่พอซีคุ่ยตรวจสอบแหวนมิติของซีโหวที่มีเพียงศิลาพลังหยางเพียงแค่ไม่กี่พันก้อนและสมุนไพรล้ำค่าอีกไม่กี่สิบต้นเท่านั้น
"มันเกิดอะไรขึ้นทำไมเจ้าถึงเก็บเกี่ยวได้ไม่ถึงครึ่งของเจ้าหนูหว่านเจียงอี้เลย"ซีคุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "พวกข้านั้นแยกกันคนละกลุ่มเพราะงั้นก็เลย..."ซีโหวกล่าวด้วยน้ำเสียงขมขื่น เขาเองก็แอบตกตะลึงกับจำนวนศิลาพลังหยางและสมุนไพรล้ำค่าของหว่านเจียงอี้ "ของข้ามันแค่ส่วนน้อย แต่มีคนที่ได้มากกว่าข้าเป็นสองหรือสามเท่าพวกเจ้าคิดเหมือนข้าใช่หรือไม่" หว่านเจียงอี้กล่าวก่อนจะมองไปทางหยางจื่อ เหยาเซียนและหลิวเฟยต่างก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และหันไปทางหยางจื่อเหล่าผู้คนที่ได้ยินต่างก็มองไปทางหยางจื่อด้วยสายตาเปล่งประกายเพียงแค่จำนวนศิลาพลังหยางและสมุนไรของหว่านเจียงอี้ก็ทำให้เหล่าเซียนสวรรค์เต็มไปด้วยความอิจฉาเเล้วถ้าเกิดหยางจื่อมีมากกว่าหว่านเจียงอี้ถึง2 หรือ 3 เท่าแบบนี้มันจะไม่ทำให้เหล่าเซียนสวรรค์เกิดความโลภได้อย่างไร หยางจื่อยืนนิ่งไม่ใหวติ่งก่อนจะกรอกตาไปมาเเละเดินไปหาหยางเทียนอวี้และส่งแหวนมิติให้หยางเทียนอวี้หยางเทียนอวี้ที่ส่องดูข้างในก็มีปฏิกิริยาไม่ต่างจากเมิ่งต้วนแถมยังมากกว่าด้วย-------------------------------------------------------------------------------------------
854K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1605060925_7669644.webp)
