ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

หมอกขาวค่อยๆ แผ่ขยาย ด้านในเต็มไปด้วยเงาร่างมากมาย

ลางสังหรณ์แห่งความตายทำให้ผมไม่กล้าลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รีบเร่งฝีเท้าตรงไปยังประตูทันที

ที่หน้าประตูมีหญิงสาวในชุดขาวยืนอยู่ รูปร่างของเธอเหมือนกับผีสาวที่ผมเคยพบในห้องชันสูตรไม่มีผิด

เธอมองมาทางผมด้วยสีหน้าร้อนรน แต่ครึ่งหนึ่งของใบหน้ากลับเละเทะราวกับถูกฉีกกระชาก

สภาพของเธอเหมือนกับตอนที่ผมเห็นเธอในห้องชันสูตรก่อนหน้านี้ไม่มีผิด

ก่อนที่ผมจะออกจากที่นั่น เธอยังนั่งตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมห้อง แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ ทำไมเธอถึงบอกว่าเสี่ยวอวี่เป็นคนส่งเธอมา

ถ้าเสี่ยวอวี่อยู่ในตึกทดลองนี้ ทำไมเธอถึงไม่มาด้วยตัวเอง

ในชั่วขณะนั้นผมคิดไม่ออกเลยว่าควรเชื่ออะไรดี

แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเอาตัวรอดออกไปให้ได้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

หมอกขาวหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ และแผ่ขยายอย่างรวดเร็วราวกับคลื่นสึนามิที่กำลังซัดเข้ามา

ผมรีบพุ่งไปข้างหน้า แต่กลับรู้สึกว่าขาของตัวเองหนักขึ้นราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

“รุ่นพี่ รีบหน่อย! รีบออกมาเร็ว!” ผีสาวที่ยืนอยู่หน้าประตูดูร้อนรนอย่างมาก เธอร้องเรียกผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตาของเธอจ้องเขม็งไปที่ด้านหลังของผมอย่างหวาดกลัว

ผมเหลือบมองกลับไปด้านหลัง เห็นว่าหมอกขาวนั้นอยู่ห่างไม่ถึงสามเมตรแล้ว แถมยังคืบคลานมาเรื่อยๆ

ผมกัดฟันแน่น พยายามขยับขาให้เร็วขึ้น

ถ้าเป็นในสถานการณ์ปกติ ผมคงวิ่งออกไปได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้ขาของผมหนักราวกับมีมือของใครหลายคนดึงรั้งไว้

เหงื่อไหลอาบใบหน้า ผมวิ่งไปข้างหน้าราวกับคนเสียสติ

“เร็วสิ! เร็วเข้า!” ผมตะโกนออกมาพร้อมทั้งพยายามเร่งฝีเท้า

หวังชุ่ยยื่นมือออกมาเพื่อดึงผม แต่เธอเองกลับไม่กล้าเอาตัวเข้ามาในห้องนี้

สามเมตร...สองเมตร...หนึ่งเมตร...

ในที่สุด ขณะที่หมอกขาวกำลังจะกลืนกินข้อเท้าของผม ผมก็คว้าจับมือของหวังชุ่ยได้ทัน

มือของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง แต่ทันทีที่คว้ามือผมไว้ เธอก็ออกแรงกระชากผมออกจากห้องอย่างแรง

ร่างของผมถูกดึงไปข้างหน้า และในพริบตาเดียวผมก็ถูกดึงพ้นจากธรณีประตู

ทันทีที่ผมหลุดออกมา หวังชุ่ยไม่รอช้า เธอคว้าประตูทั้งสองข้างแล้วกระแทกมันปิดลงทันที

“ปัง!” เสียงประตูกระแทกดังสนั่น

ไม่กี่วินาทีต่อมา

“ตึง!”

เสียงดังสนั่นจากด้านในราวกับมีบางสิ่งพุ่งชนประตูเต็มแรง

แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้หวังชุ่ยกระเด็นล้มลงกับพื้น พร้อมร้องครางเบาๆ

ผมหันกลับไปมองประตูที่ปิดสนิทอีกครั้ง

เห็นหมอกขาวบางเบาค่อยๆ ซึมออกมาจากรอยแยกของประตู และในหมอกนั้นผมเห็นเงาของนิ้วมือจำนวนมากเลื่อนผ่านไปมา ราวกับว่าภายในหมอกนั้นเต็มไปด้วยบางสิ่งที่น่าขนลุกจนนึกไม่ถึง

หากหวังชุ่ยไม่รีบเตือนและดึงผมออกมาในนาทีสุดท้าย ผมคงไม่มีโอกาสรอดชีวิตแน่

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะหันไปมองหวังชุ่ย

ใบหน้าของเธอยังคงเละเทะไปครึ่งซีก เนื้อหนังขาดวิ่นจนมองเห็นโครงกระดูก

แต่แทนที่จะกลัว ผมกลับรีบลุกขึ้น แล้วกล่าวกับเธอด้วยความห่วงใย

“รุ่นน้อง เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”

พูดจบ ผมยื่นมือไปช่วยพยุงเธอ

แต่หวังชุ่ยกลับรีบยกมือขึ้นบังครึ่งใบหน้าที่ไร้ผิวหนังของเธอโดยอัตโนมัติ

เธอส่ายหัวเบาๆ แล้วพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “ฉันไม่เป็นไร รีบออกจากที่นี่เถอะ ที่นี่อันตรายมาก”

พูดจบ เธอลุกขึ้นยืน เตรียมนำทางผมออกไปจากที่นี่

“ตกลง!” ผมเองก็รับรู้ได้ว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ควรอยู่นาน จึงพยักหน้าตอบรับ

เราสองคนรีบมุ่งหน้าออกไปทันที

ณ บันไดที่มืดมิด หวังชุ่ยเดินเขย่งเท้านำหน้า ส่วนผมเร่งฝีเท้าตามหลัง

แม้เราจะเดินกันอยู่สองคน แต่กลับมีเพียงเสียงฝีเท้าของผมดังอยู่เพียงลำพัง

ด้วยความรีบร้อนที่จะออกจากสถานที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ผมจึงไม่มีเวลาถามเรื่องของเสี่ยวอวี่ เพียงเร่งฝีเท้าตรงไปยังชั้นหนึ่ง

ทางเดินบันไดท่ามกลางความมืดดูเหมือนจะยาวขึ้นกว่าปกติ

แต่ไม่นานเราก็มาถึงชั้นพื้น

หวังชุ่ยพาผมตรงไปยังประตูทางออกของตึกทดลอง

แต่เมื่อผมหันซ้ายแลขวา กลับไม่พบร่องรอยของเสี่ยวอวี่

ความสงสัยทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม ”รุ่นน้อง แล้วเสี่ยวอวี่ล่ะ เธอบอกว่าเสี่ยวอวี่ส่งเธอมาช่วยฉัน แล้วเสี่ยวอวี่อยู่ที่ไหน”

ในใจผมเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่กลับไม่สามารถติดต่อเธอได้เลย

หวังชุ่ยส่ายหัวก่อนตอบว่า “เธอไปแล้ว ดูเหมือนจะมีเรื่องด่วนมาก”

เธอมองหน้าผมชั่วครู่ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เธอบอกว่าถ้าฉันช่วยรุ่นพี่ออกมา รุ่นพี่จะพาฉันออกจากตึกนี้

“รุ่นพี่เจียงหนิง เรารีบไปกันเถอะ ฉันรู้สึกได้ว่า...ในชั้นใต้ดินมีบางอย่างที่น่ากลัวมาก...” หวังชุ่ยมองไปรอบตัว สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล

คำพูดของเธอทำให้ผมสะท้าน

ชั้นใต้ดินมีบางอย่างที่น่ากลัวงั้นเหรอ

ขนาดวิญญาณอย่างหวังชุ่ยยังรู้สึกกลัวขนาดนี้ มันคืออะไรกัน

หรือว่าจะเป็น...วิญญาณที่น่ากลัวยิ่งกว่า?

แต่เมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวและวิตกกังวลของหวังชุ่ย ผมก็ไม่กล้าซักถามอะไรอีก ได้แต่คิดว่าควรออกไปจากที่นี่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน

“เธอไปรอหน้าประตูก่อน ฉันจะขึ้นไปเอาของบางอย่าง”

หวังชุ่ยมองผมอย่างจริงจัง ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วลอยไปทางประตู

เธอถูกเฉินกั๋วฝู อาจารย์วิชากายวิภาคสังหารตายในห้องชันสูตร จึงไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ด้วยตัวเอง จำเป็นต้องให้คนนำทางออกไป

นั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงมีไก่เข้ามาในตึกนี้

บางทีอาจเป็นครอบครัวของเธอที่นำไก่มาเพื่อทำพิธีเรียกวิญญาณ

ผมรีบขึ้นไปยังชั้นสอง หยิบถุงใบหนึ่งขึ้นมา แล้วห่อศพกระต่ายที่วางอยู่บนเตียงชันสูตรเอาไว้

ของที่ผมพูดถึงก็คือกระต่ายตัวนี้

แม้มันจะเป็นเพียงสัตว์ตัวหนึ่ง แต่ก่อนที่ผมจะเข้ามา ผมเคยพูดไว้ว่า หากมันสามารถช่วยให้ผมรอดจากเคราะห์ครั้งนี้ได้ ผมจะฝังมันอย่างสมเกียรติ

ผมเป็นคนพูดแล้วต้องทำ แม้มันจะเป็นเพียงกระต่ายตัวหนึ่งก็ตาม

แน่นอน ยังมีอีกเหตุผลสำคัญ

ภายในท้องของมันมีข้อมูลวันเดือนปีเกิดของผมอยู่ ผมจึงไม่สามารถทิ้งร่างของมันไปได้ง่ายๆ

ผมหิ้วถุงที่บรรจุร่างกระต่าย แล้วรีบวิ่งลงไปชั้นล่าง

ระหว่างทางไม่มีเหตุการณ์ประหลาดใดๆ

“รุ่นน้อง เร็วเข้า!” ผมเร่งเร้าเธอ

หวังชุ่ยสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะตอบรับอย่างร้อนรน “ดะ...ได้!”

พูดจบ เธอก็โถมตัวขึ้นบนหลังของผม

ร่างของเธอเบามาก...เบาจนน่าประหลาด

แต่สิ่งที่ทำให้ผมสะท้านคือความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับน้ำแข็งแช่แข็งกระดูก

ผมไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบแบกเธอขึ้นมาทันที

เธอช่วยชีวิตผมไว้ ผมก็ต้องพาเธอออกไปจากที่นี่ให้ได้

ผมพุ่งตรงเข้าไปในห้องนั้น มุ่งไปยังหน้าต่างก่อนจะเริ่มปีนขึ้นไป

ขอแค่กระโดดออกจากที่นี่ได้ พวกเราก็จะรอดพ้นจากตึกทดลองสุดสยองนี้แล้ว...