เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ครึ่งวันต่อมาการสอบขึ้นชั้นมัธยมปลายเป็นไปอย่างราบรื่น

        ซูอินรู้โจทย์ข้อสอบอยู่แล้ว และได้หาคำตอบที่ถูกต้องแม่นยำสำหรับเธอการสอบครั้งนี้ก็แค่เขียนคำตอบลงไปตามความทรงจำ

        ง่าย แต่ก็ไม่ควรทำให้ดูง่ายเกินไป

        เธอไม่ได้แกล้งทำมากนักตั้งใจเขียนคำตอบและตรวจทานให้แน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาดก่อนจะส่งกระดาษคำตอบ

        โดยไม่สนใจว่าการกระทำของเธอจะทำให้คนอื่นตกใจมากขนาดไหน

        และคนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดก็คงไม่พ้นหลิงเมิ่ง

        แม้ว่าซูอินจะได้รับความเหินห่างจากตระกูลหลิง ทว่าบิดามารดาโดยเฉพาะบิดาของเธอที่ให้ความสำคัญกับซูอินจนเธอรู้สึกหมดหนทางในด้านเหตุผลเธอเข้าใจว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับซูอินแต่ในด้านอารมณ์เธอไม่สามารถโทษบิดามารดาของตัวเองโดยเฉพาะในช่วงเวลาที่อ่อนไหวต่อความรู้สึกเช่นนี้ยิ่งทำให้เธอต้องแสร้งเป็นเด็กว่าง่ายความขุ่นเคืองทั้งหมดที่ไม่สามารถหาที่ระบายจึงไปลงกับซูอิน

        เมื่ออีกฝ่ายส่งกระดาษคำตอบเร็ว เธอแอบดีใจแต่ไม่นานสิ่งที่ครูผู้คุมสอบกระซิบกระซาบกันก็ได้ทำลายจินตนาการทั้งหมดของหลิงเมิ่ง

        ลายมือเรียบร้อยสวยงาม อัตราความถูกต้องค่อนข้างสูง

        เธอรู้ดีว่าซูอินเป็นคนที่มีผลการเรียนดีแต่ไม่คิดว่าจะทำได้ดีขนาดนี้

        หลิงเมิ่งรู้สึกไม่สบายใจจนไม่มีสมาธิทำข้อสอบเดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนเรียนดี ทำให้ในใจยิ่งโกรธเคือง ตลอดเวลาในการสอบเธอทุกข์ทรมานมาก

        เดิมทีเธอคิดว่าเมื่อเสร็จสิ้นการสอบขึ้นชั้นมัธยมปลายฝันร้ายในครั้งนี้ก็คงจบลงเช่นกันคิดไม่ถึงว่ายังมีเรื่องยุ่งยากมากกว่าเดิมรออยู่

        หลิงจื้อเฉิงสามารถขยายธุรกิจได้ใหญ่โตขนาดนี้นอกจากความสามารถแล้ว สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยก็คือเส้นสาย

        ช่วงเวลาราวๆ สองวันเพียงพอที่จะตรวจสอบเรื่องรถคันนั้น

        รถคันนั้นอยู่ภายใต้สังกัดกองบัญชาการกองทัพบก…

        เมื่อรู้เช่นนั้นทำให้เขายิ่งรู้สึกหนักใจ

        “อาจเป็นไปได้ว่าซูอินเพิ่งจะรู้จักคนคนนั้นเมื่อสองวันที่ผ่านมาก่อนหน้านี้เมิ่งเมิ่งก็เห็นเธออยู่กับผู้ชายหน้าบากคนหนึ่ง”

        ในใจของอู๋อู๋ยังคงรู้สึกโชคดีไม่ว่าจะเป็นด้านสติปัญญาหรือด้านความรู้สึกเธอก็ไม่สามารถยอมรับซูอินที่มีต้นกำเนิดไม่ธรรมดา

        “นี่เธอจะไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาใช่ไหม!”

        หลิงจื้อเฉิงตบโต๊ะด้วยความโกรธ “ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกคุณแล้วว่าคนอย่างเลขาธิการผู้อำนวยการกองโจวไม่มีทางปฏิบัติต่อเด็กมัธยมต้นคนหนึ่งอย่างดีเช่นนี้แน่คุณดูสิ่งที่เขาทำสิ ไม่ว่าจะเป็นการหักหน้าหลี่อวี้จือ หรือการปลดครูใหญ่หลี่หากจะพูดให้ดูยิ่งใหญ่สักหน่อย ก็คงเป็นการจัดการจุดด่างพร้อยของวงการการศึกษาแต่หากจะพูดให้ดูเป็นเรื่องเล็กทั่วไปเขาอาจทำไปเพียงเพราะต้องการให้อินอินได้ระบายความแค้นตัวเขาเป็นถึงเลขาธิการอำนวยการกองโจว รองคณะกรรมการของมณฑล ทำไมเขาต้องยอมให้อินอินระบายความแค้นด้วย”

        ในใจของอู๋อู๋ไม่อาจยอมรับเมื่อมีหลักฐานที่ไม่อาจมีสิ่งใดมาหักล้าง นั่นก็เพียงพอให้เธอยอมรับความจริง

        “ถ้างั้น...จะทำยังไงดี”

        “ทำดีต่ออินอินสักหน่อย”

        “คุณก็เห็นหลายทีแล้วนี่ว่า เด็กคนนั้นมีทิฐิ”

        เมื่อนึกถึงท่าทีที่แสนเย็นชาของซูอินที่หน้าโรงเรียนในวันนั้นหลิงจื้อเฉิงจึงรู้ดีว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นความจริง

        เขาเองก็ไม่เข้าใจ ทำไมสิบหกปีที่เลี้ยงดูเธอมาเธอที่เป็นเด็กดีและเชื่อฟังมาตลอด จู่ๆ ก็เปลี่ยนไปกะทันหันราวกับเป็นคนละคนแต่ท่าทีทัศนคติของเธอที่แสดงออกนั้นทำให้ครอบครัวของพวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก

        ในเวลานั้นตัวเขาคิดวิธีแก้ไขไม่ออก

        ทว่าไม่นานหลังจากนั้นโอกาสก็ถูกส่งมา คนจากตระกูลซูเดินทางมาหาพวกเขาพอดี

        ตั้งแต่รู้เรื่องจากหลานสาวความรู้สึกของเมิ่งเถียนเฟินที่เป็นห่วงบุตรสาวมาตลอดก็ยิ่งเพิ่มขึ้นแม้ว่าจะไปจุดธูปอธิษฐานที่วัด แต่พระโพธิสัตว์คงไม่อาจปลอบโยนจิตใจของเธอ

        หากไม่ใช่เพราะคำพูดกระทบจิตใจที่หลิงเมิ่งเอ่ยเมื่อก่อนหน้านั้นบวกกับความกังวลที่เกรงว่าการเดินทางมาอาจทำให้สถานการณ์ของบุตรสาวแย่ลงเธอคงรีบเดินทางมาแล้ว

        หลายวันมานี้เธอฝันร้ายติดต่อกันเธอฝันเห็นอินอินสวมชุดนักเรียนนั่งอยู่ในสนามสอบ ร่างกายที่ผอมเหมือนกุ้งแห้งอารมณ์ความรู้สึกที่ทุกข์ทรมาน แม้แต่มือที่จับปากกาก็สั่นเล็กน้อย

        ไม่ง่ายเลยที่จะอดทนรอจนถึงวันสุดท้ายของการสอบเธอรู้มาจากเด็กในชนบทที่เข้าสอบว่าช่วงบ่ายนี้จะเป็นการสอบวิชาสุดท้ายเมื่อรู้ว่าเวลาที่นัดหมายไว้มาถึงแล้ว เธอก็ตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมรีบพาสามีเข้ามาในเมืองด้วยความรู้สึกแทบจะทนรอไม่ไหว

        ช่วงเที่ยง สองสามีภรรยาเดินทางมาถึงด้านนอกโครงการพอดี

        บ้านที่ตระกูลหลิงอยู่เป็นโครงการระดับไฮเอนด์คนที่พักอาศัยด้านในหากไม่ใช่พวกคนรวยก็จะเป็นผู้มีชื่อเสียงมีระบบความปลอดภัยเข้มงวด แน่นอนว่าตระกูลซูที่เข้ามาต้องถูกห้ามไว้

        “พี่ชาย พวกเรามารับลูกสาว พวกเราเพิ่งเคยมาที่นี่เมื่อราวๆ ครึ่งเดือนก่อน”

        เรื่องที่ตระกูลหลิงอุ้มลูกกลับมาผิดคนนั้นโด่งดังไปทั่วถึงแม้เรื่องจะผ่านไปครึ่งเดือนแล้วแต่พนักงานรักษาความปลอดภัยในโครงการต่างก็รู้เรื่องนี้กันทั้งนั้นเมื่อได้ยินคำอธิบายจากเมิ่งเถียนเฟินพนักงานรักษาความปลอดภัยก็รีบไปแจ้งตระกูลหลิงด้วยความกระตือรือร้น

        เมื่อได้ยินว่าสองสามีภรรยาตระกูลซูมาถึงอู๋อู๋และหลิงจื้อเฉิงที่กำลังขมวดคิ้วอย่างตึงเครียดกลับมีแววตาเป็นประกาย

        “อู๋อู๋ พวกเรารีบไปรับตระกูลซูที่หน้าประตูกันเถอะ”

        “ทำไมต้องให้ความสำคัญพวกเขาขนาดนั้น”

        สองสามีภรรยาคู่นั้นทำให้เมิ่งเมิ่งลำบากตั้งแต่เด็กจนโตอู๋อู๋โกรธเคืองพวกเขามาก ทำไมต้องวิ่งโร่ออกไปรับด้วยตัวเอง

        “ผมรู้ว่าคุณคิดยังไง แต่พวกเขาเป็นพ่อแม่ของอินอินตอนนี้พวกเรามีปัญหากับเธอ ไม่ว่าจะพูดยังไงเธอก็ไม่ฟังการที่เราจะเริ่มลงมือจากตระกูลซูก็ถือว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว”

        หลิงจื้อเฉิงมีสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงแสดงถึงการร้องขอ “อู๋อู๋นึกถึงหน้าที่การงานของพวกเราหน่อย”

        “ก็ได้”

        สิ่งนั้นเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ที่ค่อนข้างใหญ่ทำไมอู๋อู๋จะไม่ปฏิเสธ หลังจากลังเลอยู่นานเธอก็พยายามสะกดความรู้สึกไม่สบายใจชั่วคราวและตอบตกลง

        คราวก่อนที่มาที่นี่พวกเขาได้รับการปฏิบัติเหมือนหัวขโมยแต่ผ่านไปเพียงครึ่งเดือน เมื่อตระกูลซูกลับมาอีกครั้งกลับได้รับการต้อนรับจากตระกูลหลิงอย่างอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ

        สองสามีภรรยาตระกูลหลิงเดินออกมาต้อนรับด้วยตนเองฉีกยิ้มกว้างพร้อมแนะนำโครงการ เมื่อเข้ามาด้านใน อู๋อู๋ก็ต้มน้ำชงชาส่วนหลิงจื้อเฉิงก็รินชา จากนั้นจึงถามถึงชีวิตในระยะนี้อย่างเอาอกเอาใจตั้งแต่เรื่องครอบครัวจนถึงการทำไร่ทำสวน รวมไปถึงเรื่องญาติคนอื่นๆของตระกูลซูที่เดินทางมากับพวกเขาเมื่อคราวก่อน

        ท่าทีที่แสดงออกทำให้อีกฝ่ายรู้สึกถึงความใส่ใจที่จริงใจแต่ก็ไม่อบอุ่นมากไปจนน่าอึดอัด

        ท่าทีเช่นนี้ทำให้เมิ่งเถียนเฟินรู้สึกสับสน…

        ไม่ใช่ว่าตระกูลหลิงปฏิบัติต่ออินอินไม่ดีหรอกหรือ

        เธอเป็นเพียงหญิงชาวไร่ธรรมดาคนหนึ่ง ระดับการศึกษาแค่ชั้นมัธยมต้นเมื่อเผชิญหน้ากับสองสามีภรรยาตระกูลหลิงซึ่งมีการศึกษาสูงทั้งคู่ หน้าที่การงานดีบ้านหลังใหญ่โต ทำให้เธอรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและขี้ขลาด

        แต่ความเป็นห่วงบุตรสาวของผู้เป็นมารดากลับสามารถเอาชนะอารมณ์ความรู้สึกในเชิงลบ

        คนที่มีการศึกษาน้อยเช่นเธอ ใช้ชีวิตเกือบครึ่งอยู่กับการทำไร่ทำสวนเมิ่งเถียนเฟินไม่ใช่คนมีเล่ห์เหลี่ยม จึงพูดแบบตรงไปตรงมา

        “ฉันได้ยินมาว่าอินอินไปทำงานหาเงิน มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นคะ”

        สิ่งนั้นทำให้หลิงจื้อเฉิงที่คิดว่าตนเองควบคุมสถานการณ์ได้ดีแทบสำลัก

        ขณะนั้นเองเสียงกริ่งของคฤหาสน์ก็ดังขึ้น

        ป้าสวี่ที่กำลังยุ่งเพราะได้รับคำสั่งจากอู๋อู๋ให้จัดเตรียมอาหารมื้อใหญ่ได้สวมผ้ากันเปื้อนออกมาเมื่อมองผ่านตาแมวก็เห็นเด็กสาวยืนอยู่ด้านนอก เธอรู้สึกประหลาดใจมาก

        “อินอิน”