หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 179 รอโอกาส

ชายชราทั้งสี่ไม่ได้คิดว่าปัญหาจะมาถึงตนเองด้วย พวกเขาอุตส่าห์ไม่ไปยุ่งเกี่ยว ไม่หาเรื่องเข้าตัวแล้ว กลับยังถูกคนอื่นพยยามหาเรื่องมาให้เสียอย่างนั้น หลังจากที่เรียกคืนสติกลับมาได้แล้ว ก็พากันมาที่ด้านหน้า มีคนของผู้นำตระกูลรออยู่ก่อนแล้ว พวกเขาได้เห็นกระดาษรายการที่จะต้องคืนทรัพยากรกลับเข้าคลังตามกฎ ในส่วนนี้ทุกคนรู้อยู่แล้ว และไม่ได้คิดว่าเป็นปัญหาใหญ่อะไร

ที่ผ่านมา พวกเขาทั้งสี่ไม่ได้ใช้ชีวิตอู่ฟู่นัก อย่างไรก็ยังระลึกได้ว่าเป็นช่วงสงครามจึงไม่ได้ทำตัวโดดเด่นเกินไป ดังนั้นจึงไม่มีรายการจัดงานเลี้ยงหรืออื่นๆนอกจากเบี้ยหวัดรายเดือนที่จะต้องคืน ทว่า...ปัญหาใหญ่ๆที่พวกเขากำลังกังวลอยู่ในตอนนี้ก็คือ เรื่องอื่นๆที่พวกเขาไม่รู้

เจตนาของผู้นำตระกูล ต้องการทำลายพวกเขาให้หมดสิ้นเลยหรือ? แม้แต่เหล่าชายชราที่ไม่คิดจะสร้างปัญหาอย่างพวกเขาหรือ?

“ท่านผู้อาวุโสที่ 3 ท่านผู้อาวุโสที่ 4 ท่านผู้อาวุโสที่ 7 และท่านผู้อาวุโสที่ 11 ท่านผู้นำตระกูลส่งข้ามาเพื่อพบพวกท่านขอรับ”

“พบ...ใช่ พบพวกข้า มีเรื่องอันใดเล่า” ชายชราที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก แม้แต่จะพูดกับข้ารับใช้ก็ยังเกือบหาเสียงของตนเองไม่เจอ ยังดีที่ประสบการณ์ยาวนานที่ผ่านมายังช่วยให้รักษาภาพลักษณ์เอาไว้ได้บ้าง

ทุกคนมองไปยังข้ารับใช้ผู้นั้น กลั้นหายใจจนจมูกแดง รอลุ้นว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรที่พวกเขาคิดไม่ถึงหรือไม่ ข้ารับใช้ผู้นั้นเหมือนจะเข้าใจว่าทั้งสี่กำลังกังวลอะไร กลัวว่าผู้อาวุโสจะเป็นลมหมดสติไปเสียก่อน จึงรีบพูดออกมา

“ท่านผู้นำตระกูลเพียงต้องการส่งของขวัญวันแต่งงานให้แก่ผู้อาวุโสเท่านั้นขอรับ”

“ของขวัญ ของขวัญอันใด ต้องเป็นพวกข้าที่ต้องมอบของขวัญสิ ของขวัญอะไรก็เอากลับไปเถอะ” ชายชราหวาดกลัวคำนี้มาก พวกเขาไม่ได้คิดในแง่ดีเกี่ยวกับของขวัญนี้เลย

“เอ่อ ท่านผู้อาวุโสอย่ากังวลไปขอรับ ของขวัญที่ท่านผู้นำให้ไม่ได้มีปัญหาอะไร แค่เป็นปลาทองคำคู่เท่านั้นขอรับ”

“จะทองคำจะอะไรก็ช่างเถอะ พวกเรา....หือ?” เดิมที ชายชราต้องการใช้วิธีนี้เพื่อไม่ยอมรับการกลั่นแกล้งของผู้นำตระกูลคนใหม่ ทั้งยังคิดว่าจะเป็นฝ่ายเข้าไปขอขมาอีกฝ่ายด้วย อย่างไรก็ตาม...หลังจากที่ได้ยินคำว่า “ปลาทองคำคู่” ดูเหมือนเขาจะเพิ่งได้ยินเรื่องพิเศษบางอย่างขึ้นมา

“เจ้าพูดถึงทองคำ ที่เป็นทองคำจริงๆน่ะหรือ?”

“เป็นเช่นนั้นขอรับท่านผู้อาวุโส 11”

“หมายความว่า ท่านผู้นำตระกูลส่งเจ้ามาเพื่อมอบทองคำปลาคู่ให้พวกข้าหรือ?” คนเอ่ยถามด้วยความตกใจ

“ขอรับ”

“จริงแน่หรือ? ไม่ได้มีเรื่องอื่นอีกหรือ?” 

“จริงขอรับ ท่านผู้อาวุโสไม่ต้องการของขวัญแต่งงานนี้หรือขอรับ ท่านผู้นำตระกูลตั้งใจจะมอบให้พวกท่านทั้ง 4 คนโดยเฉพาะเลยนะขอรับ” ข้ารับใช้ผู้นั้นคลี่ยิ้มออกมา

นี่ไม่ใช่ของขวัญวันแต่งงานอะไรหรอก ก็แค่เป็นการมอบของขวัญให้สำหรับสุนัขที่เลี้ยงเอาไว้แล้วเชื่อฟังดีก็เท่านั้น สุนัขตัวไหนพูดไม่รู้เรื่อง ต้องใช้ไม้ตี สุนัขตัวไหนดื้อแพ่ง ต้องใช้กลวิธีอดอาหาร แต่สุนัขตัวไหนที่เชื่อฟังไม่คิดสร้างปัญหาให้ ก็ควรจะได้รับของรางวัลเป็นอาหารดีๆ

มันคือการสร้างตัวอย่างให้สุนัขตัวอื่นๆรู้เท่านั้น หลังจากนี้ถ้าใครอยากจะได้กินของดี ก็ต้องทำตัวเชื่อฟัง ถ้ายังสร้างปัญหาไม่หยุดหย่อน ต่อไปต้องถูกตีแล้ว!

ชายชราทั้งสี่ไม่ได้โง่ พวกเขามองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ดูเหมือนว่าการเป็นคนขี้ขลาดจะส่งผลดีกว่าที่คิดเอาไว้ ยอมโดนด่าเล็กๆน้อยๆแล้วไม่ต้องรับโทษอะไรเลยเป็นดีที่สุด

เมื่อเห็นว่าทั้งสี่เข้าใจ ข้ารับใช้ก็รีบส่งกล่องให้ทันที กล่องแต่ละใบมีค่ามาก ต่อให้เขาจะได้รับคำสั่งมาโดยตรงก็ไม่กล้าที่จะถือเอาไว้นาน หากเกิดว่าหายไปหรือมีความเสียหาย ไม่ใช่ว่าจะเป็นเขาหรอกหรือที่ต้องรับผิดชอบทั้งหมดนี้น่ะ

ชายชราทั้งสี่รับเอาของมา เมื่อพวกเขาเปิดดูจึงเข้าใจทั้งหมด เดิมทีแล้ว...พวกเขาจะต้องส่งเบี้ยหวัดของตนเองในช่วงสงครามคืนไปให้ตระกูล ทว่า...เทียบกันแล้ว กลายเป็นว่าพวกเขาแทบจะไม่สูญเสียอะไรเลย ทั้งยังได้ประโยชน์ที่มากกว่าหลายเท่าตัวด้วย

 โดยทองคำหนึ่งก้อนนี้ สมควรมีค่ามากกว่าเงินที่เขาได้ทั้งหมดและต้องคืนกลับเข้าตระกูล ในขณะที่อีกก้อน ถือเป็นของรางวัลที่แท้จริง

“ขอบคุณท่านผู้นำตระกูลมาก อีกไม่กี่วันนี้...ข้าจะส่งของขวัญงานแต่งไปให้อย่างแน่นอน”

“ข้าก็เช่นกัน ขอให้ผู้นำตระกูลรักมั่นกับฮูหยินตลอดไป”

“ขอให้ผู้นำตระกูลมีรักที่ยืนยาวชั่วนิรันดร์”

เสียงอวยพรจากทั้งสี่คนนั้นเปี่ยมไปด้วยความสุข ในขณะที่ 8 คนผู้กล้าหาญและเต็มไปด้วยความโลภกำลังกระอักเลือดคำโต พวกเขากลับได้รับของรางวัลชั้นยอดเสียอย่างนั้น การแสดงออกที่บ่งบอกว่าคุณหรือโทษนี้ดียิ่งนัก ต่อไปเมื่อผู้นำตระกูลเรียกหา พวกเขาทั้งสี่จะไม่บิดพริ้วเลย

หลังจากที่จัดการกับพวกน่ารำคาญทั้งหมดแล้ว ตระกูลหวงก็ค่อนข้างเงียบลงมาก ชิงหมินเองก็สุขสบายในตระกูลหวง ไม่ได้สนใจว่าคนอื่นจะมองอย่างไร แน่นอนว่าเวลาที่เต็มไปด้วยความสุขเช่นนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งครบรอบการแต่งงาน 1 เดือนของพวกเขา ในที่สุดหวงซีเฉิงก็ต้องกลับไปทำงานราชการ พร้อมกันนั้น...ชิงหมินก็ต้องเตรียมที่จะเดินทางไปยังบ้านเกิดของเขาด้วย

ช่วงนี้ปัญหาในอาณาจักรเซินไม่ได้มีมากนัก หวงซีเฉิงก็ไม่ได้งานยุ่งยากอะไร เขาเข้าไปทำงานราชการและรับงานใหญ่อย่างการปราบโจร 2 กลุ่มมา โดยหนึ่งกลุ่มต้องผ่านเขตเมืองเดิมของชิงหมิน และอีกกลุ่มต้องเดินทางต่อไปอีกไม่ไกล ซึ่งเขาวางแผนเอาไว้ว่าจะฝากคนรักเอาไว้ที่ตระกูลหลี่ก่อน จากนั้นค่อยออกไปทำภารกิจด้วยตนเอง ซึ่งชิงหมินก็เห็นด้วย

แต่พวกเขาไม่อาจจะเดินทางไปมือเปล่าได้ ยังต้องเตรียมของขวัญเพื่อกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมอีก สมาชิกตระกูลหวงรู้เกี่ยวกับแผนการเดินทางในครั้งนี้เช่นกัน เดิมทีพวกเขาต้องการตรวจสอบการเตรียมของขวัญของผู้นำตระกูล กลัวว่าจะเอาของล้ำค่าดีๆไปหมด ทว่าเมื่อคิดได้ว่าพวกผู้อาวุโสกำลังเจอกับปัญหาอะไรในช่วงนี้ จึงไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก

ผู้อาวุโสทั้งสามยังคงถูกจองจำเพราะตรวจสอบแล้วว่ามีส่วนเกี่ยวข้องในการยักยอกทรัพย์จริงๆ แต่นั่นก็แค่ส่วนหนึ่ง พวกเขายังเจอการเรียกเงินคืนจากหวงซีเฉิงอีก เป็นผลให้ครอบครัวของพวกเขากำลังอยู่ในภาวะเดือดร้อนอย่างถึงที่สุด ซีเฉิงไม่ได้ปราณีเพียงเพราะพวกเขากำลังติดคุก เมื่อให้เวลา 1 เดือนแล้ว ก็ต้องส่งมอบกลับมา หาไม่แล้วจะต้องถูกฟ้องโดยทางการ

ผู้อาวุโสทั้ง 5 ที่เหลือก็ไม่ได้น้อยหน้า เหรียญทุกเหรียญที่พวกเขาใช้ต้องเอากลับมาคืนทั้งหมด หลายคนเริ่มที่จะขายร้านค้าของเหล่าฮูหยินบ้างแล้ว อย่างน้อยๆพวกเขาก็ต้องผ่านเหตุการณ์เหล่านี้ไปให้ได้ก่อน จะถูกลงโทษตายได้อย่างไร หากไม่มีพวกเขาในฐานะผู้อาวุโส คนรุ่นเยาว์ในครอบครัวคงจะไม่ได้รับอะไรดีๆอีก

มีเพียง 4 คนเท่านั้นที่ยังยิ้มหน้าบาน วันที่ตระกูลหวงจัดเตรียมขบวนไปเยี่ยมบ้านเดิมฮูหยินใหญ่ พวกเขาก็ยังมาช่วยเหลือด้วย นับว่าเป็นพวกที่อยู่เป็นอีกพวกหนึ่ง 

นอกจากเรื่องวุ่นวายในตระกูลหวงแล้ว ก็มีเพียงข่าวขององค์หญิงสามที่ชิงหมินได้สอบถามอยู่บ่อยๆ ตอนนี้ซีเฉิงกำลังช่วยเหลือนางให้ควบคุมสติของตนเองได้ แต่ร่างกายที่เสียพลังงานไปทุกเมื่อเชื่อวันก็ไม่ได้ดีเอาเสียเลย ยังต้องนอนพักเอาแรงอยู่ในวัง ออกไปไหนไม่ได้ด้วยซ้ำ

คุณหนูสวี่นั้นดีหน่อย นางมีข่าวว่าต้องการปลิดชีพตนเองหลายต่อหลายครั้ง แต่ช่วงหลังนี้ดีขึ้นมาก อย่างน้อยๆก็เพราะครอบครัวของนางดีต่อนางจริงๆ ขาดก็แค่การรักษาที่เหมาะสมเท่านั้น ซึ่งชิงหมินก็ไม่ได้รีบร้อนเก็บมาใส่ใจ

เขาไม่ได้ถามถึงซือซือ และหวงซีเฉิงก็ไม่ได้คิดจะพูดเช่นกัน ดังนั้นตัวตนของนางเอกจึงเหมือนกับว่าจะหายไปจากสายตาของพวกเขาเสียแล้ว 

 ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว ซือซือผู้โชคดีในเวลานี้มีความสุขมากกว่าที่เคย โดยที่นางก็ไม่ได้รู้เลยว่านี่เป็นเพราะความช่วยเหลือของ “หวงซีเฉิง” ที่ทำให้นางได้กลายเป็นคนสนิทของพระสนมขั้นผิง กลายเป็นที่คุ้มกะลาหัว เป็นร่มไม้ใหญ่ให้นางได้เกาะติดไปเสียแล้ว

ด้านหน้าของหญิงสาว เป็นพระสนมขั้นผิงที่กำลังดีดกู่เจิ้งมอบความบันเทิงแก่องค์จักรพรรดิ ข้างๆกันนั้นมีขุนนางบัณฑิตอีก 3 คนนั่งอยู่ด้วย พวกเขาทั้งหมดก็คือสหายขององค์รัชทายาท มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน อีกทั้งในอนาคตก็น่าจะกลายเป็นขุนนางที่ทำประโยชน์ให้กับพระองค์ด้วย 

 คนที่จะเป็นบัณฑิตสหายขององค์ชายสักคนได้ จะต้องมีพื้นหลังที่ไม่แย่เลย ทั้งสามคนนี้ก็คือบุตรหลานของขุนนางระดับสูงเช่นกัน ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาจะได้รับสิทธิพิเศษเช่นนี้

คราแรกที่ซือซือได้เห็น นางต่อต้านการแสดงออกที่เหยียดหยามสตรีขององค์รัชทายาท ปล่อยให้พระสนมระดับสูงมาแสดงความสามารถ มอบความบันเทิงให้บุรุษอื่นได้อย่างไร แต่สุดท้ายแล้ว...นางก็ได้เข้าใจ

ตราบเท่าที่องค์รัชทายาทพอพระทัย ไม่ว่าจะสิ่งใดก็เหมาะสมทั้งสิ้น แม้แต่การที่จะต้องร่ายรำต่อหน้าของบุรุษมากมายก็ตาม!

 เวลานี้ ซือซือมีหน้าที่ติดสอยห้อยตามพระสนมขั้นผิน คอยช่วยดูแลและหยิบจับของบางอย่างให้ หลังจากที่พระสนมผิงรู้ว่านางมีความสามารถ ก็เก็บนางเอาไว้ใช้ข้างกายตลอด แน่นอนว่าซือซือไม่ได้วางแผนที่จะกลายเป็นข้ารับใช้ของอีกฝ่ายไปทั้งชีวิต สักวัน...เมื่อมีโอกาสดีๆ นางจะต้องก้าวขึ้นมาแทนที่อีกฝ่ายอย่างแน่นอน

สายตาของหญิงสาววาววับมีประกายบางอย่างซ่อนอยู่ พระสนมขั้นผินไม่ได้รู้ตัวว่าเลี้ยงงูพิษตัวใหญ่เอาไว้เสียแล้ว นางยังคงแสดงความสามารถของตนเองออกไปด้วยรอยยิ้มหวาน ทั้งยังเรียกตัวซือซือให้ออกมาปรนนิบัติรับใช้อยู่บ่อยๆด้วย

“พระสนมผินยังคงมีความสามารถที่ทำให้ผู้คนอึ้งได้เหมือนเดิมพะย่ะค่ะ”

“ขอบคุณที่เอ่ยชมข้า แท้จริงแล้วนี่เป็นเพราะองค์รัชทายาทช่วยชี้แนะให้ในหลายๆครั้ง ข้าจึงได้พัฒนามากขึ้น”

“เป็นเช่นนั้นเองหรือพะย่ะค่ะ” สหายหนุ่มหันไปมององค์รัชทายาท เมื่อได้รับใบหน้า องค์รัชทายาทก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข 

“ข้าเพียงดูชมไปตามความจริงเท่านั้น” เสียงหัวเราะของทุกคนทำให้พระสนมผินมีความสุขมาก พระนางให้สัญญาณกับซือซือ ต้องการเตรียมชุดชงชาดีๆเพื่อสร้างความประทับใจเพิ่ม

หญิงสาวจึงต้องออกไปจากบริเวณนั้น ซึ่งในขณะเดียวกัน...สหายคนหนึ่งขององค์รัชทายาทก็ลุกขึ้นบ้าง เขากล่าวว่าต้องการจะไปทำธุระปลดเบาเสียหน่อย โดยที่ทุกคนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก อย่างไรบุรุษดื่มเยอะก็ต้องถ่ายเยอะเป็นธรรมดา เพียงแต่...พวกเขาย่อมไม่ได้คิดว่าจะมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นลับหลังของพวกเขา

“สนมซือซือ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกร่างบางให้หยุดลง นางปาดเหงื่อเล็กๆที่ไหลซึมก่อนจะหันมามองเขา

“คุณชายตู้” ซือซือย่อทำความเคารพ แม้ว่านางจะเป็นสนมผู้หนึ่งแล้ว ทว่าตำแหน่งสนมของนางช่างต่ำเหลือเกิน สิ่งนี้คือสิ่งที่นางได้เรียนรู้มาหลังจากถูกเคี่ยวกำโดยเหล่านางกำนัลอาวุโส

“อืม ข้าคิดว่าท่านจะจำข้าไม่ได้เสียแล้ว”

“ข้าจะจำคุณชายตู้ไม่ได้ได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ ท่านเป็นคนเดียวที่เกือบจะตกน้ำในสระขององค์รัชทายาทนี่นา” ซือซือหัวเราะออกมาเบาๆ ทำเอาคนที่ถูกเรียกว่าคุณชายตู้เคอะเขิน เขาเกาจมูกของตนเองไปมาจนมันเปลี่ยนเป็นสีแดง

“เรื่องนั้นไม่ต้องพูดถึงแล้วก็ได้ ข้าเรียกสนมเอาไว้เพราะต้องการขอบคุณ...”

“ไม่จำเป็นหรอกเจ้าค่ะ ก็แค่ดึงเสื้อท่านเอาไว้ไม่ให้ร่วงน้ำก็เท่านั้น”

“โถ่ สนมซือซือ...เจ้าอย่าได้แกล้งข้านักเลย”

“อิอิ” ซือซือปิดปากของตนเอง หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ท่าทางที่น่ารักและเป็นกันเองนั้นทำให้คุณชายตู้รู้สึกหลงใหลไปชั่วขณะ 

เขารู้สึกว่าตนเองกำลังเมามายเสียแล้ว มองสตรีของสหายด้วยความรู้สึกแบบนั้นได้ที่ไหนกัน ทว่า...ซือซือกลับยังแสดงออกอย่างไม่รู้ความคิดของเขา นางยังคงก้าวเข้ามาใกล้ ท่าทางเป็นเด็กสาวจอมแก่นผู้หนึ่ง

“ข้าไม่แกล้งท่านแล้วก็ได้เจ้าค่ะ แต่ท่านจะต้องเอาเมล็ดสมุนไพรมาให้ข้าบ่อยๆแทนเจ้าค่ะ”

“เมล็ดสมุนไพรหรือ?” คุณชายตู้ผงะไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเข้ามาใกล้ตนเองเช่นนี้ เขารับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมที่ออกมาจากตัวของสนมซือซือด้วยซ้ำ

“เจ้าค่ะ ข้ามีความสามารถในการเพาะปลูก หากข้าสามารถปลูกสมุนไพรได้มากขึ้น ข้าก็จะสามารถมีเงินมากขึ้น ข้าย่อมฝากนางกำนัลไปซื้อขนมและของกินได้มากขึ้นด้วย”

ซือซือซ่อนสายตาของตนเองเอาไว้ แสร้งพูดจาน่ารักน่าฟังออกมา

ก็นะ...ในเมื่อเหยื่อติดกับแล้ว นางก็ต้องหว่านเบ็ดลงไปจำนวนมากสิ ไม่อย่างนั้นจะคุ้มค่าได้อย่างไร

……………………………………..