ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่56 อาหญิงสายเปย์เหมือนกันนะเนี่ย

'โอ้โห.!! อะไรมันจะลึกลับซับซ้อนขนาดนี้แต่ก็ถือว่าบริหารได้ยอดเยี่ยมนะเนี่ย..'กริชเพชรรู้สึกทึ่งในการบริหารของเจ้าของตลาดได้แต่คิดชมอยู่ในใจ

เพราะว่าการค้าขายในตลาดมืด จึงเป็นที่มีของวิเศษแอบเอามาขายกันโดยที่คนซื้อ และคนขายไม่รู้จักภูมิหลังจึงถือว่าจะเอาของมาด้วยวิธีใด หรือเอาไปใช้แบบไหนก็ไม่มีการสืบสาวต้นสายปลายเหตุ ถือว่าเป็นต้นแบบของการฟอกเงินที่ดีเยี่ยม

ทั้งสามเดินออกจากห้องเล็กๆ นั้นแล้วตรงไปที่ประตู ทางเข้าขนาดใหญ่ของกำแพงเมืองที่ซ่อนตลาดมืดไว้ด้านหลัง มีเหล่าคนของตระกูลหลงใส่ชุดเกราะ ยืนเป็นแนวกั้นอยู่ตรงกลางประตูเกือบสิบห้าคน

พวกเขาตรวจสอบบัตรผ่านประตูที่เป็นสัญลักษณ์ในการแลกซื้อจากเหรียญดอร์ หนึ่งร้อยเหรียญ พอกริชเพชรเดินผ่านประตูเข้าไปเขาคาดหวังว่าจะมีร้านรวงทำเป็นห้องๆ แบบตลาดทั่วไป

แต่กลับไม่ใช่อย่างที่เขาคิด มันเป็นตลาดขายของเก่าแบบสะพานเหล็ก แถวสนามหลวงชัดๆ มีคนตั้งร้านขายของแบบแบกับดิน เหมือนตลาดนัดทั่วไปบางทีก็มีชั้นวางของสูงขนาดเอวบ้าง มองดูกระจัดกระจายสองฝั่งทางเดินเรียงรายไปด้วย พ่อค้าแม่ค้าที่ใส่ชุดสีดำคลุมหัวด้วยผ้าสีขาว เผยให้เห็นแต่ดวงตาเท่านั้น มันช่างดูเหมือนหลุดเข้าไปในอาณาจักรที่ลึกลับยังไงไม่รู้

"เป็นยังไงบ้างองค์ชายที่นี่แปลกหรือไม่.."

กริชเพชรครางฮือตอบหญิงสาว

"ร้านที่แบกับดินบางทีก็มีของดีขายนะสังเกตดีๆ ชุดวิชาจะมีมาขายบ้างวิชาพวกนี้จะไม่เหมือนวิชามาตรฐานของสำนักใหญ่ ของห้าตระกูล และก็ไม่เหมือนวิชาของราชสำนัก

ส่วนมากผู้ที่นำคาถาพวกนี้มาขายจะไม่ได้เป็นคนฝึกเอง พวกเขาไปหาขุดค้นตามซากสลักหักพังของดินแดนลึกลับ ที่อยู่ในเขตอาณาจักรอสูรวารีน้ำจืด แต่บางวิชาก็นำมาจากเขตแดนอสูรวารีอื่นๆ เหมือนกับวิชาพวกนี้

คนที่นำเข้ามาจะเป็นผู้มีกายอสูรที่สุง เป็นพวกพ่อค้าที่มั่งคั่ง ข้ามดินแดนไปหาซื้อของมาจำหน่าย จะสังเกตได้ว่าคนพวกนี้จะมีร้านรวงใช้ตราสัญลักษณ์เดียว ต่อๆ กันแบบตรงนั้นท่านเห็นหรือไม่องค์ชายเจ้าจิงโจว..."

องค์หญิงเจ้าเฟิงชี้ให้กริชเพชรดู

ชายหนุ่มเดินไปได้พักใหญ่ก็ต้องหยุดชะงักลงเพราะมีร้านแบกับดินร้านหนึ่ง ปูผ้าวางด้วยต้นไม้หลากหลายชนิด ท่าทางมอมแมมผ้าปูขาดวิ่นบ่งบอกถึงฐานะของคนขายที่แสนจะยากจน แต่ในความรู้สึกของกริชเพชร เหมือนเขาได้เจอของล้ำค่าที่ไม่เคยคิดฝันมาก่อน

"ข้าอยากไปดูร้านนั้น..."

เสียงของชายหนุ่มหันไปบอกหญิงสาวทั้งสอง

"หลานรักเจ้าจะดูอะไรรึ นั่นมันร้านค้าส่วนผสมสมุนไพรไว้ปรุงยา พวกเราจะไม่ค่อยสนใจพวกสมุนไพรปรุงยาเหล่านี้ เราจะเลือกเนื้อสดที่มีส่วนส่งเสริมกายอสูรพัฒนาได้ดีกว่า การกินโอสถพวกนี้ช่วยเพาะบ่มกายอสูรได้บ้างก็จริง แต่มันเชื่องช้ามีคุณภาพต่ำมาก แม้ว่าจะไม่มีสิ่งเจือปนเหมือนพวกเนื้อสด พวกเราระดับเจ้าเมืองและลูกหลานราชวงศ์ จะไม่สนใจสิ่งเหล่านี้หรอกนะหลานรัก..."

เสียงพระนางเจ้าเฟย อธิบายให้กริชเพชรเข้าใจ

นางคาดคิดว่าเด็กหนุ่มคงจะไม่เคยเห็นต้นไม้ใบหญ้าเหล่านี้ ซึ่งมันเป็นของระดับที่ส่งเสริมกายอสูรได้ช้าและต่ำมาก มีแต่ชนชั้นราษฎรที่ไม่ค่อยมีความสามารถ ที่จะบุกบั่นเข้าไปหาของดีๆ ในเขตดินแดนลึกลับมาส่งเสริมกายอสูรของตนเอง ดังนั้นจึงจะเพาะปลูกสิ่งเหล่านี้เอามาขายเพื่อประทังชีวิต ไม่ได้มีส่วนในการพัฒนากายอสูรให้เด่นล้ำขึ้นสักเท่าไหร่ พูดไปแล้วมันก็เป็นแค่ส่วนผสมที่มีคุณภาพต่ำสุดๆ ของโลกอสูรนั่นเอง

กริชเพชรขยับเข้าไปนั่งยองๆ ตรงหน้าแผงเขาสังเกต บนผ้าปูมีถุงผ้าขนาดเล็กเท่ากำปั้นอัดใส่ด้วยดินสีดำ ปลูกด้วยพืชที่เขาคุ้นตาสุดๆ

นี่มันพริกชัดๆ แม้ว่ามันจะใหญ่โตกว่าพริกในโลกมนุษย์ของเขา แต่มองยังไงมันก็เป็นพริกที่มีไซส์ขนาดใหญ่มากขึ้นเท่านั้น

"อันนี้อะไรหรอ...."

กริชเพชรถามคนขาย

"เจ้านายเจ้าขา..นี่คือเม็ดพลังแดงท่านเจ้านายไม่รู้เหรอเจ้าค่ะ..."

เสียงคนขายพูดออกมา เขาก็รู้ได้ทันทีว่านางเป็นผู้หญิง

"ออ..ข้าไม่รู้จักหรอก มันเป็นยังไงหรือ ช่วยอธิบายหน่อยสิ..."

หญิงสาวล้วงเข้าไปในห่อถุงนิมิตระดับต่ำของนาง แล้วหยิบเม็ดพริกออกมาส่งให้กริชเพชร

"นี่คือส่วนผสมของ พืชที่ปรุงยาเสริมกำลังเจ้าค่ะมันเรียกว่าเม็ดพลังแดง เจ้านายลองกินดูเล็กน้อยก็ได้เจ้าค่ะ ท่านก็จะรู้เองว่ามันมีรสชาติยังไง..."

เธอคงเดาได้ว่าชายหนุ่มพึ่งกลับมาจากการกำเนิดใหม่ๆ แน่นอน จึงไม่รู้จักเม็ดพลังแดง ที่เป็นส่วนประสมในการปรุงโอสถเพิ่มกายอสูร มันสามารถกินได้

":องค์ชายเมล็ดนี้ไม่มีพิษภัยแต่มันจะให้ความรู้สึกร้อนกว่าปกตินิดหน่อย..."

เสียงขององค์หญิง เจ้าเฟิงบอกชายหนุ่มขณะนั่งยองๆ ลงข้างๆ เขา

กริชเพชรหยิบเมล็ดพริกเม็ดใหญ่เท่านิ้วโป้งขึ้นมากัดกิน ชายหนุ่มมีประกายตาที่ตื่นเต้น

'นี่มันรสชาติเผ็ดร้อนแบบพริกขี้หนูไทยชัดๆ โอ้สวรรค์..ข้าไม่อดตายแล้วในโลกอสูรก็มีเม็ดพริกด้วย แบบนี้ปรุงอาหารกินได้อร่อยเหาะแน่นอน...'

เขายกยิ้มสูงประกายตาวาววับ เหมือนพบอัญมณีที่ล้ำค่า

"เจ้าเป็นคนปลูกมันหรอ..."

ชายหนุ่มถามอย่างกระตือรือร้น ทำให้หญิงสาวที่ขายพืชสมุนไพรตรงหน้า ตกตะลึงไม่รู้ว่าชายหนุ่มมีเจตนาอะไร

"เจ้าค่ะ..ข้าเป็นคนปลูกมันเองท่านพ่อของข้าเป็นหมอชนบทที่ปรุงพวกยาเหล่านี้เพื่อเอาไว้เพิ่มกายอสูรให้ลูกหลานแม้ว่ามันจะเชื่องช้าแต่พวกเราจะทำยังไงได้พวกเราไม่มีเงินดอร์ ซื้อเนื้อดีๆ กินเราก็ต้องใช้พวกสมุนไพรเหล่านี้แหละผลิตยาเพิ่มกายของพวกเรา..."

เสียงของนางตอบเขาด้วยอาการตื่นๆที่มีคนมาถามเรื่องการปลูกสมุนไพรของนาง

"เจ้ามีพวกตำราปลูกพวกนี้หรือไม่..ข้าอยากได้ข้าจะซื้อเมล็ดพันธุ์นี้ไปปลูก คือข้าสนใจวิธีการปรุงยาด้วย..."

น้ำเสียงของชายหนุ่มพูดพร้อมกับบอกหญิงสาวให้นางสบายใจ

"เจ้านายเจ้าขาท่านต้องการซื้อตำราของข้าจริงๆ หรือ..ข้ายินดีคัดลอกให้นายท่านแต่ข้าขอราคาหนึ่งพัน เหรียญดอร์นะเจ้าคะ..."เสียงหญิงสาวกล่าวด้วยความยินดีตำราของนางมันไม่ได้มีค่า หรือวิเศษอะไรไม่เคยมีใครถามวิธีการปลูกสมุนไพรพวกนี้

"หนึ่งพันเหรียญดอร์นี่เป็นตำราเพาะปลูกและบอกวิธีการผสมยาด้วยใช่หรือไม่ ถ้าไม่ใช่เจ้าก็เสนอราคาแพงเกินไปแล้ว..."

เสียงขององค์หญิงเจ้าเฟิงดังขึ้น หญิงสาวตกตะลึงนางรู้ได้ทันทีว่าราคาที่นางเสนอมามันค่อนข้างสูง

แต่นางก็จำเป็นต้องใช้เงินดังนั้นการขายตำราแม้ว่ามันจะไม่มีคุณค่าเลิศล้ำอะไร แต่เมื่อมีคนสนใจนางก็อยากได้ราคา ที่พอจะเอาไปประทังชีวิตครอบครัวของนาง

"นายหญิงเจ้าขาไม่แพงหรอกเจ้าค่ะข้าจะมอบเมล็ดพันธุ์ทั้งหมด ที่วางขายนี้ให้ท่านเลย ถ้าจะปลูกเพื่อปรุงยาต้องมีเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ด้วย ถือว่าถูกมากๆ ข้าร้อนเงินบิดาของข้าไม่สบาย ข้าต้องการนำเงินนี้ไปซื้ออาหารดีๆ มาบำรุงท่าน ตอนนี้ท่านอ่อนแอมากเจ้าค่ะ..."

นางพูดเสียงอ่อนลงปนสะอื้นนิดๆ เหมือนว่านางนั่งรอคนซื้อมานาน และเป็นโชคของนางเหลือเกิน ที่มีคนมาถามซื้อตำราการปลูกพืชปรุงยา

ดังนั้นนางจึงถือโอกาสขายเหมาทุกอย่างเพราะมัน เป็นโอกาสที่หายากเหลือเกินในโลกอสูรแห่งนี้ ที่ตำราปรุงยาจะมีประโยชน์สำหรับพวกเขา ส่วนมากพวกเขาจะเอาเงินไปซื้อเนื้อระดับดีๆ มาทานกันตรงๆ มากกว่าแม้ว่ามันมีสิ่งเจือปนมากแต่ก็ให้ผลเร็วกว่ากินเม็ดยาที่ชนชั้นราษฎร ใช้ในการพัฒนากายอสูร กริชเพชรยกยิ้ม ชี้ไปที่ต้นเขียวๆ เขาใช้มือเด็ดใบมันขึ้นมาดม

'อั้ยยะ..นี่มันกลิ่นกะเพราชัดๆ '

มองลงไปในถุงที่วางด้านล่างมีผลสีขาวที่เท่ากับกำปั้น

ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดูด้วยใจจดใจจ่อปรารถนาให้มันเป็นสิ่งที่เขาต้องการ จึงหยิบกลีบมันออกมาบีบดู พร้อมกับดม

'โอ้แม่เจ้า..นี่มันกระเทียมขนาดยักษ์ อุ๊บะ..ชีวิตของเราไม่อดตายแล้วนี่มัน อุปกรณ์ปรุงอาหารชัดๆ ...'

ผัดกะเพราเนื้อจานใหญ่ลอยขึ้นอยู่บนสมองของชายหนุ่มเขาคิดเห็นแล้วน้ำลายสอกริชเพชรไม่ได้กินอาหารมาหลายวัน เพราะเขาเข้าไปในห้องสีชมพูชายหนุ่มดื่มด่ำกับพลังของมัน จนไม่ต้องกินอาหารอะไร มันเหมือนอาหารทิพย์ที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา แต่ความจริงแล้วชายหนุ่ม อยากลิ้มลองอาหารที่ลิ้มรสทางปากมากกว่า

วันนี้โชคดีสุดๆ ที่มาพบเห็นเครื่องปรุงอาหารครบชุด เขาสามารถนำไปผัดกะเพราชามใหญ่ ได้อย่างสบายถ้าซื้อหมดนี่เลยชายหนุ่มพลิกมือ เรียกเงินดอร์ในถุงนิมิตออกมาบนมือส่งให้หญิงสาว

"พ่อเจ้าไม่สบายใช่ไหม? ข้าช่วยเหลือเจ้าแล้วกัน..ข้าชอบพืชพันธุ์เหล่านี้เป็นพิเศษขอตำราปลูกมันให้กับข้าด้วย ข้าจะเอาไปเรียนรู้การปรุงยา..."

ชายหนุ่มพูดพร้อมกับส่งเหรียญดอร์ ให้นางสามพันเหรียญ

"องค์ชายท่านฟังผิดหรือเปล่านางขายแค่ หนึ่งพันเหรียญ ทำไม? ท่านถึงให้มากมายขนาดนี้..."เสียงขององค์หญิงเจ้าเฟิงทักกริชเพชรชายหนุ่มหันมายิ้มให้หญิงสาว

"นางเป็นคนกตัญญูข้าให้เพิ่มอีกสองพันเหรียญดอร์ข้าชอบสมุนไพรพวกนี้มากข้าอยากได้มานานแล้ว..."

หญิงสาวยกยิ้มเมื่อเขาพูดแบบนั้นชายผู้นี้ช่างมีจิตใจโอบอ้อมอารี

"ขอบคุณเจ้านายขอขอบคุณท่านมากๆ " นางหยิบตำราออกมาสองเล่มมันเขียนไว้บนผ้า ซึ่งผิดปกติชายหนุ่มเห็นตำราหรือคาถามาแต่ละครั้ง จะผนึกอยู่บนเหรียญดอร์แต่นี่นางบรรจงเขียนไว้บนผ้า แสดงว่าเงินดอร์สำหรับนางมีคุณค่ามาก ชายหนุ่มพลิกมือรับไว้

"หลานรักเดี๋ยวอาหญิงจะช่วยนะ.."

นางหยิบผ้าบนมือชายหนุ่มมาพลิกอักษรต่างๆ ก็ถูกเหรียญดอร์ในฝ่ามือของนาง ดูดสลักเป็นอักษรแล้วส่งให้กริชเพชร เขายกดูเหรียญดอร์ก็ถูกฉายวาบ เข้าไปในตาของชายหนุ่มสมองของเขา ก็บันทึกตำราทั้งหมดไว้ในส่วนความคิดได้ทั้งสิ้น

"ขอบคุณมากอาหญิง..."ชายหนุ่มพูดเสียงนุ่มนวลให้กับหญิงสาว เธอสะเทิ้นอายขึ้นอย่างดีใจที่เขาชอบในสิ่งที่นางกระทำ

กริชเพชรรวบรวมสมุนไพรทั้งหมดเมล็ดพืชที่วางอยู่บนผ้าของหญิงสาว เก็บไว้ในถุงนิมิตของเขา

"ขอบคุณนายท่านข้ารู้สึกขอบคุณท่านมากๆ ..."หญิงสาว พูดเสียงละล่ำละลักด้วยความดีใจ มือของนางสั่นเทาอย่างมีความสุขรับเงินสามพันเหรียญดอร์ ไปเก็บไว้ในถุงนิมิตของนางก่อนจะคารวะ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินหายไปทางประตูนางคงจะรีบกลับบ้าน

"ข้าไม่รู้เลยนะองค์ชายจะใช้เงินมือเติบขนาดนี้ท่านแม่ให้ มาเท่าไหร่ล่ะ..."เสียงของพระนางเจ้าเฟยเอ่ยถามขึ้น ชายหนุ่มยิ้มให้กับหญิงสาว

"ข้าไม่ได้เอาเงินกับท่านแม่มาหรอก ตอนที่ข้าอยู่ในแดนน้ำตกศักดิ์สิทธิ์ บังเอิญพลัดหลงเจอสมบัติเล็กๆ น้อยๆ ได้เหรียญดอร์มามากพอสมควร ก็เลยพอจับจ่ายใช้สอย สามพันเหรียญดอร์ก็ไม่ถือว่ามากอะไรนะ..."

ชายหนุ่มอธิบายให้หญิงสาวฟัง

"ออ..อย่างนั้นเหรอ..อาหญิงจะให้เจ้าสักหมื่นดอร์เอาไว้ใช้ก็แล้วกัน..."

หญิงสาวพลิกข้อมือส่งเงินดอร์ที่เป็นเหรียญขนาดใหญ่สามเหรียญชายหนุ่มคาราวะ

"ขอบคุณอาหญิงมากๆ ..."

เขาหยิบเงินเหรียญมาเก็บไว้ในถุงนิมิตแต่ที่จริงเด็กหนุ่มมีเงินดอร์อยู่ในกล่องสมบัติของเขา เป็นล้าน แต่เขาก็ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขามีสมบัติมากมายในถุงนิมิตดังนั้นจึงรับเงินของอาสาวมาเก็บไว้ ทำเหมือนว่าเขาไม่ได้มีเงินมากมาย

"อาหญิงสายเปย์เหมือนกันนะเนี่ย"

........................................................................................................................................................