ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 140 ข้าสามารถทำให้เจ้าใช้เวทมนตร์ได้! 

   “การอ่านหนังสือพวกนี้มันน่าเบื่อจริงๆนั่นแหละ” หลังจากฟังคำกล่าวของชายชราครีเทลสายฝนก็กล่าวขึ้น แม้แต่ตัวเขาเองยังอดเบื่อไม่ได้เมื่อต้องอ่านหนังสือข้อมูลเหล่านี้ ตลอดเวลาที่สายฝนอ่านหนังสือข้อมูลไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยรู้สึกเบื่อ สายฝนเคยรู้สึกเบื่อ มีเพียงเฉพาะตอนอ่านหนังสือนิยายเท่านั้นที่เขาไม่เคยรู้สึกเบื่อ 

   ที่สายฝนทนอ่านหนังสือข้อมูลจนจบเล่มได้เป็นเพราะเขาต้องการข้อมูลภายในหนังสือ หลายปีก่อนหากเขาไม่ต้องการทำข้อสอบให้ได้คะแนนเยอะๆเขาคงไม่มีวันแตะหนังสือเรียน เวลาอ่านหนังสือเรียนนั้นสายฝนมักจะรู้สึกเบื่อตลอด หลังจากเรียนจบก็ไม่มีความคิดแตะหนังสือเรียนอยู่ในหัวสายฝนอีกเลย 

   “ข้าคิดว่าเจ้าชอบอ่านหนังสือเสียอีก” ชายแก่เอ่ยด้วยความประหลาดใจ ไม่ใช่ว่าชายหนุ่มคนนี้ไปห้องสมุดเกือบทุกวันตั้งแต่มาเมืองแห่งนี้ไม่ใช่หรือ? เขาบอกว่าการอ่านหนังสือข้อมูลมันน่าเบื่อแต่เขาก็ยังคงทนอ่านต่อไป? ชายหนุ่มผู้นี้ต้องการทำอะไรกันแน่ถึงอยากได้ข้อมูลจำนวนมาก? 

   ชายชราไม่สามารถคาดเดาความคิดสายฝนได้ ในหัวมันไม่เคยมีความคิดที่ว่าสายฝนจะกลับไปยังที่แห่งนั้นอยู่เลย ที่นั่นอันตรายเกินไป แม้แต่ตัวมันซึ่งมีความแข็งแกร่งเกือบเท่าชนชั้นสูงยังตกตายลงได้แบบง่ายๆถ้าเข้าไปลึก 

   “ฉันไม่ชอบอ่านหนังสือที่มีแต่ข้อมูลเหมือนพวกนี้ ฉันชอบอ่านหนังสือที่ให้ความสนุก” สายฝนตอบขณะมองชายชราครีเทล ฝ่ายตรงข้ามนั้นลอบสังเกตเขาเมื่อหลายวันก่อน หากสัญชาตญาณเขาไม่เฉียบคมสายฝนคงไม่มีทางรู้ว่ากำลังถูกสังเกต 

   ในวันที่สามนับตั้งแต่มาอยู่ที่เมืองเขารู้สึกเหมือนมีใครจ้องมองเพิ่ม ตอนนั้นสายฝนคิดเป็นเวลานานเขาก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นผู้เพิ่มมาใหม่ ตอนนี้สายฝนรู้แล้วว่าเป็นใคร มันคือครีเทลนั่นเอง 

   ‘พวกนี้นี่มีรสนิยมที่น่าขยะแขยงจริงๆ’ สายฝนส่ายศีรษะภายในใจ 

   “เอาล่ะ พวกเราหยุดคุยเรื่องที่ไม่สำคัญก่อน เรามาเริ่มคุยเรื่องสำคัญกันดีกว่า” ชายชรากล่าว ท่าทางของมันพลันจริงจังขึ้นหลายเท่า สายฝนเองก็เช่นกัน เขาอยากรู้ว่าทำไมชายแก่ถึงพาตนมายังที่แห่งนี้ ฝ่ายตรงข้ามต้องไม่ได้พาเขามาเพราะอยากอวดความใหญ่โตของห้องสมุดแน่นอน ต้องมีเหตุผลอื่น 

   “คุณอยากจะพูดอะไรออกมาก็พูดตรงๆเลย อย่าพูดอ้อมค้อม” สายฝนกล่าว ได้ยินคำพูดเขาชายชราครีเทลก็ยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับท่าทางจริงจังหายไป มันไม่ได้บอกว่าจะทำตามคำกล่าวสายฝนหรือไม่ วินาทีถัดมาชายแก่พลันเอ่ยว่า “อย่างแรกที่ข้าต้องการพูดคุยกับเจ้าคือเงื่อนไขการแลกเปลี่ยน” 

   สายฝนขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไร เขาทำเพียงฟังชายชราพูดต่อ “ถึงแม้เจ้าจะมาพบข้าได้ทว่าก็ใช่เจ้าจะได้รับข้อมูลไป ทุกอย่างในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยไม่ต้องเสียค่าตอบแทน เจ้าควรจะรู้ว่าข้าหมายถึงอะไร?” 

   “ทำไมไม่บอกมาเลยล่ะว่าคุณต้องการอะไร?” สายฝนกล่าวด้วยอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ทำไมอีกฝ่ายต้องพูดอ้อมค้อมด้วย บอกมาตรงๆเร็วกว่าเยอะ นี่กำลังยั่วยุเขาใช่หรือไม่? 

   “มันไม่ได้มากมายอะไร เจ้าสามารถทำได้อย่างแน่นอน…” อารมณ์สายฝนแย่กว่าเดิม บัดซบ! ชายชราเบื้องหน้าชอบพูดอ้อมค้อมจริงๆ “คุณควรบอกเงื่อนไขมาได้แล้ว” สายฝนเอ่ยโดยไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย ครีเทลไม่น่าจะสังหารคนที่ช่วยฟีซิเลียซึ่งเป็นเหมือนกับหลานสาวมันเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ 

   “เจ้าเป็นคนที่มีความกล้า” ชายชรากล่าวชม สายฝนยังคงเป็นเช่นเดิม ไม่แสดงท่าทางดีใจออกมาแม้เพียงนิด หากเป็นคนธรรมดาถูกครึ่งก้าวชนชั้นสูงชมมันคงดีใจจนนอนไม่หลับไปแล้ว สำหรับสายฝนไม่ใช่แบบนั้น คำชมอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น เขาจะดีใจไปทำเพื่อ? 

   วินาทีต่อมาท่าทางชายชราครีเทลกลับมาจริงจังอีกครั้ง “อีกสามเดือนเจ้าจะต้องพาฟีซิเลียออกไปจากเมืองนี้ให้ไกลที่สุด นี่คือเงื่อนไขการแลกเปลี่ยน” 

   “ไม่มีทาง ฉันไม่ทำเด็ดขาด มันเป็นไปไม่ได้!” สายฝนปฏิเสธทันทีโดยไม่คิดสักเล็กน้อย เขาวางแผนใว้ว่าจะรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุดภายในหนึ่งเดือนก่อนจะออกจากเมืองนี้ไปยังสถานที่แห่งนั้น มันเป็นไปไม่ได้ที่สามเดือนข้างหน้าเขาจะพาฟีซิเลียออกจากเมือง 

   อีกอย่างคือเขาไม่อยากพาฟีซิเลียไปกับเขา เธอเป็นภาระ สวยแล้วอย่างไร? ความสวยไม่ได้ทำให้แข็งแกร่งขึ้น ถ้าฟีซิเลียเป็นระดับหนึ่งหรือเหนือกว่านั้นเขาก็อาจจะคิดดูอีกที น่าเสียดาย เธอเป็นระดับศูนย์ 

    “เพราะอะไร?” ชายชราถาม 

   สายฝนตอบตามตรง ตามสิ่งที่เขาคิด “เธอเป็นภาระ ฉันไม่อยากปกป้องเด็กตลอดเวลาหรอกนะ” ชายชราครีเทลจ้องมองสายฝน เด็ก? ไม่ใช่ว่าเขาก็เป็นเด็กเหมือนกันหรอกหรือ? จากที่ดูแล้วอายุไม่น่าจะเกินสิบแปดปี 

   “เจ้าไม่อยากทำข้าก็ไม่บังคับ ข้าจะสังหารเจ้าแทน!” สิ้นเสียงคำราม ความแข็งแกร่งมหาศาลพลันถูกปลดปล่อยออกจากร่างชายแก่ ความแข็งแกร่งมันมากกว่าตอนที่สายฝนอยู่ในห้องก่อนหน้านี้เสียอีก ความต้องการสังหารอันรุนแรงซึ่งสามารถทำให้คนธรรมดากลายเป็นบ้าได้อย่างง่ายดายครอบคลุมร่างสายฝนทันที เวลาเดียวกันนั้นเขาพลันสบถคำหยาบคายภายในใจ 

   ‘ก็คิดเอาใว้แล้วว่าครีเทลมันจะทำแบบนี้’ สายฝนขยับร่างกายอันหนักอึ้งยกมือยอมแพ้ “ฉันจะทำมัน! หยุดความต้องการฆ่าของคุณลงเถอะ ได้โปรด” ความต้องการฆ่าและความแข็งแกร่งมหาศาลหายไปอย่างรวดเร็ว สายฝนถอนหายใจโล่งอก โชคดีที่เขาไม่ตาย เขาไม่น่าลองอะไรแบบนี้เลย นี่มันเสี่ยงเกินไป 

   “ชายหนุ่มผู้นี้กล้าท้าทายครึ่งก้าวชนชั้นสูงจริงๆ แม้ว่าร่างกายเขาจะพรสวรรค์ตํ่าไปบ้างแต่เขาก็มีคุณสมบัติเพียงพอ” ชายชราพึมพำกับตนเอง มันกล่าวเบามากจนกระทั่งสายฝนก็ยังไม่ได้ยินว่ามันพูดอะไร ครีเทลรู้อยู่แล้วว่าสายฝนย่อมต้องไม่กล้าปฏิเสธ อยู่มาหลายร้อยปี เจอผู้คนมากมาย เพียงแค่มองไม่กี่นาทีก็คาดเดานิสัยได้ 

   ตามที่กล่าวไปเมื่อครู่มันจึงไม่ได้ใช้ความแข็งแกร่งที่แท้จริง หากชายชราใช้สายฝนจะไม่มีเวลากล่าวขอร้องเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาจะเสียชีวิตทันที 

   “ฉันอยากรู้ว่า…” สายฝนยังกล่าวไม่ทันจบ ชายชราพลันยกมือบอกไม่ให้เขาพูดต่อ มันรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะกล่าวอะไร “สายฝน ข้าจะยังไม่บอกอะไรกับเจ้าเวลานี้ สามเดือนข้างหน้าเมื่อถึงเวลาข้าจะบอก ตอนนี้ข้าขอแนะนำว่าให้เจ้าฝึกฝนพัฒนาความแข็งแกร่งตัวเองจะดีกว่า” ใช้สามเดือนในการฝึกฝน! นี่มันไร้ประโยชน์เกินไป ถึงความแข็งแกร่งสายฝนจะพัฒนาขึ้นในโลกนี้ทว่าในโลกความเป็นจริงมันจะไม่พัฒนา

   “พาฟีซิเลียออกจากเมืองนี้ก่อนไม่ได้หรือ?’ สายฝนถาม ชายแก่ส่ายหัว ตอบไม่โดยไม่ต้องคิด “เจ้าอ่อนแอเกินไป ไม่สามารถปกป้องฟีซิเลียได้”

   ‘ฉันเกลียดการปกป้องคนอื่น’ สายฝนไม่ชอบปกป้องผู้อื่นและเขาก็ไม่ชอบให้ผู้อื่นปกป้องตนเองด้วย การถูกคนอื่นปกป้องมันเหมือนกับชีวิตเขาไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเอง ความรู้สึกเวลาชีวิตไม่ได้ขึ้นอยู่กับตนเองสายฝนเกลียดมาก

   จังหวะที่สายฝนกำลังคิดอยู่นั้น ชายชราครีเทลพลันกล่าวสิ่งที่น่าตกตะลึงออกมา “ข้าสามารถทำให้เจ้าใช้เวทมนตร์ได้และจะสอนเจ้าให้ใช้เวทมนตร์เป็น เจ้าต้องการหรือไม่?”

   “ทำไมจะไม่ต้องการล่ะ?” สายฝนตกลงอย่างรวดเร็ว การเรียนรู้เวทมนตร์ในโลกความฝันไม่ใช่เรื่องไร้ประโยชน์ เขาสามารถนำเวทมนตร์ที่ได้เรียนรู้ในนี้ไปใช้ในโลกจริงได้ ถึงแม้ในโลกจริงสายฝนจะไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้เหมือนเดิมแต่เขาสามารถหาวิธีรับมือกับเวทมนตร์ในอนาคต